แบบนี้เรียกว่าหัวหน้าปากร้ายหรือเราอ่อนไหวไปครับ?

เราเป็นพยาบาลอยู่ระยอง อายุ 22 ครับ แค่นิดนึงก่อนนะ เกริ่นๆ เพื่อความชัดว่าที่ว่ามามันเกิดในชีวิตประจำวันเราแหละ

เมื่อวานตอนบ่ายประมาณบ่ายสามครึ่ง หัวหน้าเรียกทีมเข้าห้องประชุมด่วน บอกว่าจะสอนเรื่อง charting ให้ทีมใหม่ ใช้เวลาเกือบชั่วโมงครึ่ง แต่กลายเป็นการรีวิวข้อผิดพลาดที่เป็นมานานแล้วซ้ำๆ แทน — คือแบบตั้งใจสอน แต่จริงๆ กลายเป็นการตำหนิแบบจับผิดทุกตัวอักษร เหมือนเปิดแฟ้มเก่าแล้วค่อยๆ บรรยายความผิดเป็นฉากๆ เสียงสูงแหลม ใส่ด้วยมุขแรงๆ จนคนในห้องเงียบเลย อึดอัดมากกก จริงงง

เพื่อนคนหนึ่งโดนเรียกให้ยืนกลางห้องต่อหน้าเราแล้วถูกถามซ้ำๆ ว่า "ทำไมถึงทำแบบนี้" น้ำเสียงเหมือนหาเรื่อง เราอยากจะยกมือช่วยอธิบายให้เค้าปรับ แต่กลัวถูกเรียกชื่อว่าเป็นคนถ่วงเวลา เลยยืนงงๆ จนมือกำโหลแก้วกาแฟพลาสติกที่ถืออยู่สั่นนิดนึง อึดอัดสุดๆ. อาย.

หัวหน้างานอีกคนที่มาด้วยมองหน้าเราแบบเหมือนจะบอกว่าเรื่องเล็ก แต่น้ำเสียงมันแบบดุและทำให้เรารู้สึกอับอาย รู้สึกว่าแม้จะผิดจริงบางจุดที่ชะล่าใจ แต่การใช้วิธีทำให้คนกลัวแล้วให้คะแนนความผิดมันไม่ใช่การสอนเลย มั้ย? บางทีเราอาจคิดมากก็ได้ หรือเรายังเด็ก รับมือไม่เก่ง แต่พอเจอบ่อยๆ มันสะสม แล้ววันนั้นเรเหนื่อยด้วยเพราะตื่นตีห้ากว่าออกเวรมาแล้ว เลยระเบิดตรงนั้นแหละ หัวหน้าอาจอยากให้เข้มขึ้น แต่การกดดันแบบนี้มันลงน้ำหนักผิดทาง

เราอยากถามเพื่อนๆ ที่เป็นพยาบาลหรือเคยเจอหัวหน้าโหมดนี้ว่าทำยังไงกันดี ควรคุยตรงๆ กับหัวหน้าไหม หรือรอให้โอกาสอีกครั้งค่อยว่ากันดี เรากะว่าจะเก็บรายละเอียดแล้วคุยหลังเลิกงานสัก 10-15 นาทีแบบคุยสบายๆ แต่ก็ตึงๆ เหมือนกันนะ เค้าอาจไม่รับฟัง. 5555

เดี๋ยวมาอัพเดทให้นะ ครับ