ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ คือเรื่องมันเริ่มจากความน่ารักๆ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นความหงุดหงิดที่เรากลั้นไม่อยู่แล้วค่ะ

ก่อนอื่นบอกก่อนว่าเรานะ อายุ 22 ทำงานบัญชีอยู่ย่านนนทบุรี แต่งงานมาได้สองปี สามีก็อายุไล่ๆ กัน เขาทำงานฟรีแลนซ์ออกแบบเล็กๆ มีลูกค้าประปราย รายได้ไม่คงที่ แต่ทุกเดือนเราเป็นคนรับผิดชอบค่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าใช้จ่ายประจำเกือบทั้งหมด เพราะเงินเดือนเราเข้าบัญชีประจำและสะดวกจ่าย เค้าไม่ได้ห้ามนะ แต่แบบ...มันเลยจุดที่เราทนได้ป่ะ

ปัญหาคือเขาชอบเก็บของในลัคกี้บ็อกซ์เล็กๆ ที่ซื้อจากตลาดนัด แล้วเอาไปวางบนตู้เสื้อผ้า มันเป็นกล่องเล็กๆ ใส่ของจิปาถะ เช่น เทปกาวขนาดเล็ก ไขควงหัวแฉก ไฟฉายพกพาแค่อันเดียว แล้วแบตสำรองโทรศัพท์ด้วย เขาหยิบใช้เองตลอดโดยไม่บอก แล้วบางครั้งเวลาเราจะใช้ เขาดึงกลับแล้วบอกว่า "อันนี้ของเรา เก็บไว้เฉพาะเรานะ" ทำหน้าเฉยๆ แต่เรารู้สึก...แปลกมากกกจริงงง

มีครั้งหนึ่งเย็นๆ ประมาณทุ่มครึ่ง เราไปซื้อข้าวหน้าปากซอย กลับมาบ้านเห็นแบตสำรองในลิ้นชักครัวชาร์จไว้เราก็หยิบใช้ (คิดว่าเก็บให้เผื่อคนในบ้านใช้ได้) แต่เขาเดินมาบอกว่า "อันนั้นเราจะใช้นะ คืนด้วย" เรางง เพราะก่อนหน้านี้เขาก็เอามาใช้ด้วย แล้วบอกว่าเก็บไว้ใช้เวลาลูกค้ามา หรือเวลาไปทำงาน แต่ก็ไม่เคยบอกล่วงหน้า ทำไมต้องเก็บคนเดียว แล้วจะเก็บไว้ทำไมตามลำพัง? แบบนี้ควรไหม

แล้วเรื่องเงินสดก็แปลกมาก ชอบถอนเป็นก้อน แล้วใส่ซองแล้วเก็บในกล่องรองเท้าด้านล่างตู้เสื้อผ้า บอกว่าถ้าเกิดฉุกเฉินจะได้ใช้ แต่ไม่เคยบอกจำนวน ไม่เคยบอกเหตุผลชัดเจน เราถามก็ได้คำตอบแบบ "ไว้ก่อนเถอะ" หรือ "ไม่ต้องรู้มาก" เราไม่ได้อยากรู้ทุกเม็ดนะคะ แต่ถ้าจะแยกบัญชีหรือมีข้อตกลงชัดเจนแบบแบ่งกันว่าก้อนนี้สำหรับอะไร มันก็น่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ

เราเคยพูดแบบสุภาพนะ ว่าอยากให้แบ่งของที่ใช้ร่วมกันไว้ในที่ที่ทุกคนหยิบได้ เขาฟังแล้วทำหน้าไม่พอใจนิดๆ แล้วบอกว่า "ก็เราอยากมีพื้นที่ส่วนตัวบ้าง" เข้าใจนะคนต้องการมุมส่วนตัว แต่การเอาของใช้ครอบครัวมาบอกว่าเป็นของส่วนตัวมันทำให้เรารู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่ด้วยกันเต็มที่ เหมือนมีเส้นบางๆ กั้นกลางระหว่างเราและเขา ซึ่งทำให้เรารู้สึกว่าเป็นคนดูแลทุกอย่างคนเดียว ทั้งที่ภาระการเงินเป็นของเราค่อนข้างมาก

บางทีเราก็คิดว่าตัวเองคิดมากไปเองหรือเปล่า? หรือเราเป็นคนชอบควบคุม? หรือควรยอมให้เขามุมส่วนตัวบ้างโดยที่เราไม่จู้จี้ แต่พอเห็นหน้าตอนเขาทำแบบนั้น เรารู้สึกปะปนว่าเขาไม่ไว้วางใจเรา หรือไม่เห็นเราเป็นคู่ชีวิตจริงๆ นะ

มีครั้งที่เพื่อนมาบ้านแล้วยืมของจิปาถะ แต่เขาเอาไปวางผิดที่หรือไม่วางเลย แล้วเวลาเราทักเขาจะบอกว่าอย่าเอาเรื่องเล็กน้อยมาจริงจัง เราก็พยายามไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่พอสะสมมามันก็กลายเป็นเรื่องใหญ่เองอ่ะค่ะ 5555 T_T

เราอยากให้ลองทำข้อตกลงการเงินเล็กๆ เช่น แยกกระเป๋าเงินส่วนตัวกับบัญชีร่วมสำหรับค่าใช้จ่ายบ้าน แต่เขาดูไม่ค่อยอยากคุยเรื่องจริงจัง บอกว่า "เดี๋ยวค่อยว่ากัน" แล้วก็ปล่อยมาเรื่อยๆ ไม่ทำสักที จะรออีกนานไหมอ่ะ ประมาณสองสัปดาห์แล้วก็ยังเงียบ

สุดท้ายเราอยากถามเพื่อนๆ ว่าเจอแบบนี้ไหมคะ ควรคุยยังไงให้เขาไม่รู้สึกถูกคุกคาม แต่เราได้ความชัดเจนบ้าง? ควรยอมให้เขามุมส่วนตัวมากแค่ไหน แล้วจะวางขอบเขตยังไงดีคะ หรือเราเป็นคนคิดมากไปเอง (หรือเราเองนี่สายครอบงำหว่า) ช่วยแชร์หน่อยค่ะ จขกท งงมากกก

ป.ล. ขำๆ แต่จริงนะ อยากให้มีลิ้นชักกลางติดป้าย "ของร่วม" กับ "ของส่วนตัว" แล้วก็คลิปหนีบกระดาษสีฟ้าน้อยๆ ติดไว้แบบชัดๆ จะได้ไม่งง 5555