ทำยังไงดีคะ เพื่อนๆ คืออยากระบายแล้วก็อยากได้คำแนะนำจริงๆ ค่ะ

เราอายุ 28 ทำงานออฟฟิศที่อุดรธานีมาเกือบ 3 ปี ตำแหน่งธรรมดาๆ งานเอกสารกับประสานงาน ลูกค้าบางงานคือสนุกมากกก แต่สภาพแวดล้อมกับคนรอบตัวนี่แหละปัญหา

สั้นๆ ก่อนนะคะ: หัวหน้าอยากให้ทำงานนอกเวลาเป็นประจำโดยไม่เพิ่มค่าแรง แล้วก็มีคนในทีมที่เหมือนเอาเปรียบ แต่พอคนอื่นขอชัดๆ กลับโดนมองงี่เง่า เรางงมากค่ะ

รายละเอียดคือหัวหน้าเป็นผู้หญิงประมาณ 40 กว่าๆ นิสัยกดดัน เวลาให้ชมก็ชมผิวเผิน เราต้องส่งรายงานทุกสัปดาห์ บางทีหัวหน้าเปลี่ยนกรอบงานตอนเย็นๆ ประมาณทุ่มสิบห้าแล้วส่งโน้ตมา บอกว่า "รอโน้ตอีกที" แต่พอเช้าเราถามกลับได้คำตอบแบบ "เอาไปแก้เอาเองก็ได้" แล้วมีการทวงงานกะทันหัน ต้องแก้ด่วนในชั่วโมงเดียว ทั้งๆ ที่บางเรื่องต้องคุยกับลูกค้าหรือคนอื่นก่อน ซึ่งเราไม่สามารถควบคุมได้จริงๆ

เพื่อนร่วมทีมคนนึงพูดเก่งมาก แต่ทำงานไม่ละเอียด เขาไม่ค่อยช่วยตรวจงานเรา ก่อนส่ง แต่พอมีปัญหากลับชี้นิ้วว่าเราเป็นคนผิด หัวหน้าเชื่อเขาง่ายมากโดยไม่ถามเรา เราจึงต้องเก็บหลักฐานส่งเมลเป็นทางการตลอด แต่ก็เหมือนไม่ช่วยอะไร นิสัยเราเองคือขี้สงสาร กลัวทะเลาะ แต่พอทนไปนานๆ รู้สึกโดนเอาเปรียบชัดๆ

เรื่องเวลางานคือบริษัทประกาศเลิกหกโมงเย็น แต่คนส่วนใหญ่กลับบ้านสองทุ่มเพราะหัวหน้าส่งไลน์งานที่ควรคุยเช้าให้มาตอนทุ่ม บางครั้งขอให้แก้สไลด์แค่สองหน้า แต่เราไม่ตอบทันทีเพราะกำลังเดินกลับบ้านถือแก้วน้ำพลาสติกสีฟ้าหมดแก้วอยู่ เลยถูกต่อว่าเช้าวันถัดไปว่าไม่รับผิดชอบ มีคนพูดลอยๆ ว่า "น่าจะหาคนที่อยู่แล้วอยากทำ" เราเงียบเลย

เรารู้สึกว่าถ้าไม่ตอบไลน์ทั้งคืน เราจะถูกตีความว่าไม่มีความรับผิดชอบ แต่ถ้าตอบทั้งคืน เราก็ไม่มีชีวิตส่วนตัวเลย เหนื่อยมากกกจริงงง เราเคยคุยกับหัวหน้าเพื่อขอแยกเวลางานกับเวลาส่วนตัว ประมาณคุยอยู่ 15 นาทีได้ คำตอบคือ "เข้าใจยากไปไหม" แบบนี้ทำให้เรารู้สึกถูกปัดตก

อีกเรื่องที่เจ็บคือเวลาเราเสนอไอเดียใหม่ๆ แล้วทีมเอาไปใช้ แต่ตอนประชุมพอโปรเจ็กต์สำเร็จกลับมีคนบอกว่า "งานนี้ทีมเราช่วยกัน" แล้วคนนั้นที่ไม่ลงแรงยืนยิ้มรับเครดิต เราอยากได้การยอมรับบ้าง แต่ถ้าพูดเองกลัวโดนมองว่าอวด อยากดัง ก็เลยเลือกเงียบตลอด

ครั้งหนึ่งเรากลับบ้านแทบจะร้องไห้เวลาแปดโมงเย็นเพราะหัวหน้าตำหนิว่าเราไม่ได้รับข้อมูล ทั้งๆ ที่เรารอข้อมูลและเขียนบอกไว้ในอีเมล์ชัดเจน เรานั่งคิดทั้งคืนประมาณ 3 ชั่วโมงว่าตัวเองโง่ไหม ทำงานไม่พอหรือคิดมากไปเอง T_T เราเริ่มไม่มั่นใจทักษะ ทั้งที่ลูกค้าและเพื่อนบางคนบอกว่าเราใจเย็นและละเอียด แต่ที่ออฟฟิศเหมือนไม่มีใครเห็นคุณค่าของสิ่งที่เราทำ

คิดจะลาออกหลายรอบแล้ว แต่กลัวหางานใหม่ยากในจังหวัดนี้ อีกอย่างครอบครัวอยากให้เรามีงานมั่นคง เราเลยทน บางวันหนีไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าซอยแล้วร้องไห้คนเดียว ไม่มีใครให้ระบายจริงๆ นอกจากแม่ที่คอยฟังแต่ห่วงไม่อยากให้เราตัดสินใจพลาด

เราเป็นคนอ่อนแอหรือเปล่า? ควรพูดชัดกว่านี้ไหม หรือทำตัวนิ่งๆ ไม่ต้องสนใจคนที่เอาเปรียบไปเลยดี เค้ายังรักงานบางอย่างจริงๆ แต่ไฟลดลงทุกเดือน เราสลับความคิดไปมาระหว่างอยากอยู่เพราะงานที่ชอบ กับความรู้สึกหมดไฟ

เพื่อนๆ เคยเจอแบบนี้มั้ยคะ แชร์วิธีทำให้เข้มแข็งขึ้น หรือวิธีพูดกับหัวหน้าแบบไม่เกิดปัญหาได้ไหมคะ ควรเก็บหลักฐานการทำงานยังไง จะปรึกษาหน่วยบุคคลยังไงให้เขาเห็นภาพชัดๆ ดีค่ะ ขอคำพูดสุภาพๆ ที่จะบอกหัวหน้าเรื่องขอบเขตเวลางานด้วยนะคะ จะขอบคุณมากกกค่ะ

แอบหนีหัวหน้ามาตั้งกระทู้นะคะ เดี๋ยวกลับมาต่อ ถ้ามันยาวไปขอโทษด้วย 5555