ตั้งกระทู้นี้เป็นครั้งแรกนะคะ ผิดตรงไหนขออภัยล่วงหน้าเลยค่ะ

คือ...เราอยากระบายจริงๆ ค่ะ พึ่งกลับจากออกส่งของตอนสี่ทุ่มสิบห้านาที ฝนตกพรำๆ ตะกี้เปียกชุดผ้ากันหนาวกับกุญแจกะเป๋าเล็กๆ ด้วย หัวใจยิ่งเปียกกว่าอะ ;_;

สั้นๆ ก่อน เราอายุ 31 ทำงานไรเดอร์ส่งของในกรุงเทพ คบแฟนมา 5 ปี แต่งเมื่อปีที่แล้ว อยู่แฟลตย่านชานเมืองเล็กๆ ของจริง ข้าวของไม่หรูหราอะไร แต่เราเต็มที่มากนะ ชุดแต่งเราจ่ายเองจนเป็นหนี้เล็กน้อย เพราะอยากให้วันนั้นมันดีจริงๆ

พอแต่งแล้วปัญหาไม่ได้หาย กลับเพิ่มขึ้นอีก เยอะมากกก จนเราเหนื่อยสุดๆ บางครั้งคิดว่าเราคิดมากไปไหม

แฟนเราเป็นคนเรียบร้อย ใส่ใจ แต่มีนิสัยที่ทำให้เซตติ้งชีวิตรวน เช่น เรื่องเงินเล็กๆ น้อยๆ มากกก จริงงง เขาเก็บเงินในกระเป๋าใบจิ๋วไว้กับพวงกุญแจสีแดง แล้วเวลาจ่ายมักผลักให้เรา เช่น ค่าน้ำ ค่ากับข้าว เราได้ค่าขนมพิเศษบ้างไม่สม่ำเสมอ บางเดือนเหนื่อยมากแต่เขาบอก "เดี๋ยวก็คืน" เดี๋ยวเปลี่ยนเป็นเดือน แล้วก็ลืมทุกที

มันทำให้เราระบายไม่ออกนะ เรารู้สึกว่าภาระมาถ่วงที่เรา เราต้องจ่ายก่อน แล้วค่อยตามทวงทีหลัง แล้วไม่ใช่แค่เงิน อารมณ์ก็ด้วย เขาชอบบอกว่าจะทำอะไรแล้วลืม เช่น บอกว่าจะซ่อมก๊อกน้ำที่รั่ว แต่ผ่านมาเป็นสองเดือนยังไม่ได้ทำ อ้างลืม งานยุ่ง เราเข้าใจงาน แต่บ้านเราเล็กแล้วปัญหาพวกนี้มันสะสมเรื่อยๆ ประมาณสองเดือนแบบนี้เราก็เซ็งนะ

อีกเรื่องคือเรื่องอนาคต เขาไม่เคยจริงจังกับพูดคุยระยะยาว เราต้องเป็นคนเริ่มคุยตลอด ถามเป็นนโยบายทุกเดือนเลย 5555 เราเหนื่อยจริงๆ หรือเราเป็นคนหวงมากไปนะ เค้า

บางทีเราอยากให้เขาเป็นคนเสนอมา เช่น มาคุยเรื่องบัญชีร่วม แบ่งสัดส่วนชัดๆ แต่เขามักพูดว่า "ช่างมัน" หรือ "ค่อยว่ากัน" น้ำเสียงเฉยๆ แบบนั้นทำให้เรารู้สึกไม่มีค่า เหมือนไม่ได้อยู่ทีมเดียวกัน เราก็กลืนน้ำตา เงียบเลย

มีครั้งหนึ่งขอให้เขาช่วยสำรองเงินค่าซ่อมมอเตอร์ไซค์ เพราะงานเราใช้รถ ถ้าไม่ซ่อมแทบไม่มีรายได้ เขาบอกโอเคแต่พอถามจริงๆ กลับบอกต้องรอดูเดือนหน้า เงินไม่พอ เราจัดการเองจากตัวสำรองที่เก็บไว้ประมาณสามพันบาท ยอมรับภูมิใจที่จัดการได้ แต่ก็คิดว่าถ้าสถานการณ์กลับกันเขาจะทำอย่างเรามั้ย

บางคืนโทรหาเขาแบบหมดแรง สี่ทุ่มกว่าเรายังไม่คืนรถลูกค้า เขาตอบแค่ประโยคสั้นๆ "พักเถอะ เดี๋ยวคุยพรุ่งนี้" แล้วพรุ่งนี้เงียบ หายไปอีก เขาชอบหลีกเลี่ยงเรื่องหนักๆ มากกก จนเราเริ่มสงสัยว่าการหลีกเลี่ยงเป็นนิสัยหรือเขาไม่อยากรับผิดชอบความรู้สึกเราจิงๆ

มันไม่ใช่แค่เงินหรือลืม แต่เป็นความรู้สึกว่าความร่วมมือ มันไม่สมดุล เราพูดหลายครั้งแบบใจเย็น แต่ทุกครั้งจบด้วยน้ำตา เพราะอธิบายยาก แล้วเขาก็บอกว่า "เราเข้าใจแล้ว" แต่พรุ่งนี้ก็ลืม งงมาก บางทีก็โกรธตัวเองว่าทำไมทนได้ขนาดนี้ หรือเราแค่กลัวการเริ่มใหม่ กลัวมากกก โคตรกลัวเลย

เคยคิดจะตั้งกฎบ้าน เช่น แยกบัญชี 50:50 หรือมีกองฉุกเฉิน แต่พอยกมากลับได้คำตอบว่า มันวุ่นวาย อยากอยู่แบบสบายๆ เราก็คิดหนัก จะไหวไหมกับความสบายที่ทำให้เราเจ็บปวด หรือเราเป็นคนละเอียดเกินไปนะ

ชอบเขาตรงที่ใจดี ทำข้าวให้บ้างตอนพัก บางครั้งเขาใส่ใจจริงๆ แต่อยากได้ความสม่ำเสมอมากกว่า เราพยายามแล้ว แต่ยังไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงจริงจัง บางคืนคิดมากถึงขั้นสงสัยว่าการแต่งงานนี้ผิดหรือเปล่า ใจหดอ่ะ

เพื่อนๆ พี่ๆ เคยเจอแบบนี้ไหมคะ ควรทำยังไงดี ควรตั้งขอบเขตเป็นลายลักษณ์อักษรไหม ควรบอกชัดว่าถ้าไม่เปลี่ยนจะต้องทำอะไรต่อ เช่น แยกบัญชีหรือให้เวลาปรับไหม หรือตัวเราเองคิดมากไป ป่ะ

เราเหนื่อยมากจริงๆ ค่ะ แต่ก็ไม่อยากตัดสินใครเร็วๆ อยากได้คำแนะนำจากคนที่เจอเรื่องคล้ายๆ กัน จะปรับยังไงให้เขารับผิดชอบมากขึ้นโดยไม่ทำลายความรัก พอมีวิธีพูดคุยแบบได้ผลไหมคะ

ขอบคุณที่อ่านนะคะ T_T