เมื่อคืนกลับห้องประมาณ 23:15 น. นั่งกินข้าวกล่องจากร้านตามสั่งหน้าปากซอยคนเดียว มีพวงกุญแจเล็กๆ แขวนกับมือถือติดอยู่ แล้วเปิดโทรศัพท์เช็กแชทเฉยๆ ครับ

คือเรื่องมันยาวหน่อยนะ แต่ขอสรุปก่อน: ผมอายุ 26 ทำไรเดอร์อยู่หัวหิน ค่าส่งพออยู่ได้ ไม่รวย แต่ก็สบายใจระดับหนึ่ง คบกับแฟนมาเกือบสองปี จขกท ขี้หวงนิดๆ แต่พยายามให้พื้นที่กันพอสมควร (คิดว่าเองนะ) เธอทำงานออฟฟิศแถวตัวเมือง ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่มาบ้านบ่อย เสาร์อาทิตย์จะมา บางทีก็หยุดไม่หยุดตามคิวงานเรา

ปัญหาคือช่วงเดือนที่ผ่านมาเริ่มเปลี่ยนแบบค่อยเป็นค่อยไป ผมสังเกตจากหลายอย่างรวมกัน เช่น เธอกลับบ้านดึกขึ้น กลับมาแล้วไม่กดรับวิดีโอคอลบ่อยๆ (บอกว่างานเยอะ) แล้วมีวันที่บอกจะไปทำงานที่ร้านกาแฟแต่สุดท้ายกลับมาโดยไม่บอกทางบ้าน ผมก็คิดว่าอาจจะงานจริง มันมีโปรเจกต์ โอเคผมเชื่อ แต่เมื่ออาทิตย์ก่อนผมไปส่งของแถวตลาดตอนบ่าย 15:30 แล้วเห็นเธอกำลังคุยกับคนหนึ่งหน้าร้านขนมปัง แรกๆ ไม่คิดอะไร แต่พอเห็นเธอถือโทรศัพท์แล้วซ่อนหน้าจอ พอผมผ่านมา คนคนนั้นก็โอบเอวเธอแบบ...ห่างกันนิดเดียว ผมเห็นจากหน้าต่างรถกระบะของลูกค้า ใจเต้นมากกก แต่ก็ขับออกมาเลยเพราะกลัวทำอะไรพลาด

กลับบ้านมาใจหายทั้งคืน นอนไม่ค่อยได้ รู้สึกเหมือนช่องว่างใหญ่ๆ ในอก ทางแก้คือผมทำอย่างคนสมัยใหม่...เปิดแชทดูเองครับ ไม่ภูมิใจกับการกระทำ แต่ความสงสัยมันพาไป ผมเจอข้อความในแชทเธอกับคนนั้น บางประโยคหวานกว่าเวลาที่เธอคุยกับผมอีก เช่น "คิดถึงจัง" มีอิโมจิ แล้วมีรูปเซลฟี่คู่ยิ้มๆ ดูใกล้ชิดเกินเพื่อน แบบลูบหลังนิดๆ ถ่ายมุมที่เห็นหน้าชัด ใกล้กันแบบที่เพื่อนไม่ค่อยทำ ผมอ่านแล้วเหวอ

กล้าๆ กลัวๆ จะถามตรงๆ ก็กลัวน้อยหน้า กลัวเรื่องบานปลาย

เช้าวันต่อมาเจอเธอที่ตลาด เธอทักปกติ แต่มือไม่นิ่งเลย เหมือนกลัวผมจะเห็นโทรศัพท์ พอตกเย็นผมเลยถามแบบสุภาพสุด ๆ ว่า "เมื่อวานเจอใครรึเปล่า" เธอทำหน้าแบบงงๆ แล้วตอบว่า "ไม่มีไรนะ ที่เห็นน่าจะเพื่อนเก่า" แต่เสียงสั่นนิดๆ ผมอาจอินไปเองก็ได้ ป่ะ

ผมถามต่อแบบปลายน้ำ "แล้วทำไมแชทดูหวานจัง" เธอหยุด แล้วบอกว่า "เค้าแค่ปลอบ เค้าเพิ่งทะเลาะกับแฟนเก่า" ผมฟังแล้วซับซ้อนมาก อยากเชื่อ แต่บางส่วนในใจมันยังไม่จบ เหมือนมีรอยขีดที่ลึกอยู่

อีกเรื่องคือก่อนหน้านี้แฟนบอกว่าไม่ชอบให้ผมเซิร์ชหรือส่องโทรศัพท์ แต่ไม่เคยห้ามจริงจัง จนผมรู้สึกแปลกๆ ว่าเธอยังมีมุมที่ผมไม่เห็น ผมโกรธตัวเองที่ไปส่อง แต่ก็คิดว่าถ้าปล่อยไว้อาจแย่กว่านี้ จิงๆ ก็รักนะ แต่ไม่มั่นใจแฝงอยู่ เพราะผมไม่มีการศึกษาสูงเท่าเธอ ไม่ค่อยมีมิตรสังคมแบบเธอ ผมมีเพื่อนไรเดอร์ที่จอดมอ'ไซค์ด้วยกัน วันหยุดก็ไปเดินตลาดนัด ซื้อของแค่นั้นแหละ

เรื่องนี้ทำให้ผมเถียงกับตัวเองหลายรอบ อยากเป็นคนเชื่อใจ แต่สมองมันพยากรณ์เหตุร้ายไว้ก่อน บางทีคิดภาพสองคนนั้นนั่งกินน้ำแข็งไสด้วยกันแล้วเผลอยิ้ม ผมเจ็บใจ แต่พยายามเก็บไว้ เงียบๆ เหมือนคนแพ้ แต่ก็ไม่อยากให้เธอรู้ว่ากลัวจะเสียไป กลัวเสียตัวตนด้วย กลัวทำตัวหวงจนผลักเธอไปจริงๆ

เพื่อนแนะนำสองทาง คือถามตรงๆ หรือทำเป็นเย็นชา ผมไม่ชอบคำแนะนำไหนชัดๆ เพราะชีวิตไม่ใช่หนัง แต่รู้สึกว่าปล่อยไว้อาจทำร้ายตัวเองมากกว่า ตอนนี้ผมทำงานส่งของดึกขึ้น เห็นคู่รักออกเดตแล้วหน้ามืดๆ บ้าบอมากกว่าที่คิด 5555

ผมพยายามคุยหลายรอบ แบบค่อยๆ ถามความรู้สึกของเธอ ไม่เร่ง แต่ก็แอบส่องเรื่อยๆ (รู้สึกผิด) ล่าสุดเธอบอกว่า "ยังไม่มีอะไร มากกว่าคำปลอบ" ผมอยากจะเชื่อ แต่ก็ยังมีรอยแผลเล็กๆ ที่ต้องใช้เวลา หรือผมคิดมากไปเองครับ

เพื่อนๆ ว่าไงคะ ผมควรทำยังไงต่อดี ควรย้ำคำถามตรงๆ เลยไหม ว่าให้เลือกเรา/เค้า (ดูดราม่าไปป่ะ) หรือค่อยๆ ถามแล้วรอดูพฤติกรรมไปเองดีครับ ผมไม่อยากเป็นคนจับกล้องแอบถ่าย ไม่อยากลดตัว แต่ก็กลัวใจจะพัง

เดี๋ยวจะมาอัพเดทให้นะ

ป.ล. ขอโทษที่ยาว ขอระบายหน่อย พูดไม่เก่งเรื่องแบบนี้ครับ T_T