เช้านี้ประมาณตีเจ็ดยี่สิบกว่าๆ กำลังหาแว่นกันแดด เจอใบเสร็จเก่าๆ ซ่อนอยู่ในลิ้นชักรถ สามีลืมไว้ค่ะ
คือ...ขำนะ แต่โกรธด้วย 5555

เราอายุ 42 ปี อยู่ขอนแก่น ขายของออนไลน์เล็กๆ ส่งของเองประมาณ 3-4 ปีแล้ว บางวันกลับบ้านสี่ทุ่มกว่ายังแพ็คของอยู่ (จริงงง เหนื่อยมากกก) แต่ภูมิใจนะคะ ปากกาสีแดงเล่มนึงติดกล่องจดรายการเสร็จสรรพ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับร้านตรงๆ มากนัก แต่อยู่ๆ ก็คิดวนจนปวดหัว

แต่งงานกันมาเกือบเก้าปีแล้ว เหมือนคนละมุมมองเรื่องเงินเลย อะไรคือปัญหาหลักคงเป็นนิสัยการใช้เงินของเขามากกว่า เขาเป็นคนดี ใจดี ชอบช่วยคน ชอบให้เพื่อนยืม ชอบซื้อของให้แม่ยาย แล้วชอบเก็บเงินในที่แปลกๆ เช่น ใส่ปลอกหมอน ใส่กล่องเครื่องมือช่าง บางทีซ่อนในกระป๋องกาแฟเก่า เราก็หาไม่เจอเป็นประจำ มันวนๆ แบบนี้มานานประมาณ 5 ปี

เรื่องที่วันนี้เจอคือ ใบเสร็จเป็นค่าซื้อเครื่องมือก่อสร้างเล็กๆ ของเพื่อนบ้านที่เขาไปช่วยเมื่อสุดสัปดาห์ คือเข้าใจว่าช่วยคน แต่มันคือเงินที่เราเก็บไว้สำหรับค่าตั้งโต๊ะงานเล็กๆ ที่จะเลี้ยงญาติฝั่งเขาและเพื่อนตอนปีหน้าซึ่งเราทยอยเก็บไว้ในซองและบัญชีไว้เป็นเดือนๆ แล้วจะเอาไปใช้แบบนี้ได้ไงอ่ะ เรามีงบ มีแผน จะสับสนไปใหญ่ไหม

เขาชอบใช้เงินสดมากกว่าจ่ายบัตรหรือโอน บอกว่าจ่ายสดแล้วรู้สึก 'จบ' ทันที ใจเราก็แบบ อืม แต่ถ้าจบโดยไม่บอก มันจบแบบงงๆ เราเคยบอกให้เขาบอกก่อน เราจะโอนให้แล้วค่อยเก็บร่วมกัน แต่คำตอบมักเป็น "ไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยให้คืน" หรือ "ไม่ต้องห่วงหรอก" แล้วเงียบไปเป็นอาทิตย์ เป็นเดือน แล้วสุดท้ายเราต้องมานั่งนับเองว่าเหลือเท่าไหร่ เหนื่อยค่ะ

มีครั้งหนึ่งเราเซ็งมาก จนเอาเงินสำรองที่ซ่อนไว้ไปจ่ายค่าซ่อมแอร์ (ใช้เวลาโอนกับไปธนาคารประมาณครึ่งชั่วโมง) แล้วบอกเขาเฉยๆ ว่าเราออกให้ก่อน เขาพูดเหมือนไม่เป็นไร แต่พออีกวันเราเจอว่าเขาซื้อเครื่องแต่งกายก้อนหนึ่งให้เพื่อนที่ช่วยงานบ้านเกิด เราแบบ อิหยังวะ? คืออยากช่วยเขาเราก็เข้าใจ แต่ถ้าไม่มีการคุยกันเลย มันเหมือนเราทำคนเดียวตลอด เราไม่อยากเป็นแม่บ้านที่ต้องควบคุมบัญชีทุกเม็ด แต่ก็อยากให้เขารับผิดชอบบ้าง มั้ยคะ

เคยคุยแบบใจเย็นนะ บอกว่าอยากมีงบครอบครัวสักกองที่ทั้งคู่เติม เขายิ้มๆ บอก "ได้ๆ เดี๋ยวพี่ช่วย" แต่สองอาทิตย์ผ่านไปไม่มีอะไรเพิ่ม เราเลยเปิดบัญชีแยกเองแล้วบอกว่าจะโอนทุกวันที่ 5 เดือนละเท่านี้ เขาก็เห็นด้วย แต่พอเจอเหตุฉุกเฉิน เขาก็หยิบจากบัญชีนั้นโดยไม่บอก อ้าว แล้วเราจะวางใจยังไงกับบัญชีแยกนี้

บางทีเราก็คิดมากไปเองหรือเปล่า เราอาจคาดหวังเยอะ ไม่สมควรไปบีบบังคับใครให้เป็นกรอบเดียวกับเรา แต่ในอีกมุม เราต้องรับผิดชอบร้าน ต้องคุมของ ต้องคิดถึงอนาคตลูก ทำให้เจ็บๆ คันๆ ตรงนี้ ช่วงหลังเหนื่อยมาก จนนอนไม่ค่อยหลับ บางคืนตื่นตีสามคิดเรื่องนี้หัวหมุน T_T

เขาก็ดีจริงนะ ดูแลเราเวลาเป็นไข้ ช่วงที่เราเป็นหวัดหนักเขาดูแลลูกค้าแทนให้สองวันเต็มๆ ใจดีมาก แต่เรื่องเล็กๆ แบบนี้มันทำให้เรารู้สึกไม่มั่นคง เราอยากได้ความชัดเจน แค่นั้นเอง หรือเราใจแคบไป ป่ะ?

เพื่อนๆ ที่แต่งงานหรืออยู่กินแล้วเจอแบบนี้ ทำยังไงกันคะ ควรวางกติกาแบบไหนให้รับได้จริง โดยไม่รู้สึกโดนจับผิด หรือปล่อยให้เป็นหน้าที่เราไปเลยเพราะไม่อยากทะเลาะเพิ่ม จะพูดตรงๆ เลยไหม หรือค่อยๆ ปรับ วันนึงเขาจะเปลี่ยนไหม หรือเราต้องเปลี่ยนตัวเองก่อน งงจังค่ะ

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ เล่าเยอะหน่อยเพราะอยากระบายจริงๆ ใครมีเทคนิคเก็บเงินร่วมกับแฟนแบบไม่อึดอัด ช่วยแชร์หน่อยนะคะ 555