สวัสดีครับ ขอโทษที่พิมพ์มั่วๆ หน่อย พอดีเพิ่งเคยเขียนแบบตั้งใจ โพสต์จริงๆ ครั้งแรกเลยอ่ะ
ผมอายุ 34 ครับ ทำงานเป็นพนักงานร้านในตัวเมืองขอนแก่น มาทำงานที่นี่เกือบสามปีแล้ว (จริงๆ ประมาณ 2 ปี 10 เดือน) ตอนแรกโอเคนะ บรรยากาศสบายๆ ลูกค้ามาเราก็ทำกัน เป็นทีมเล็ก คนค่อนข้างสนิท แต่ช่วง 2-3 เดือนมานี้เปลี่ยนไปมากกก จนผมเริ่มคิดมากงงมาก.
เรื่องมันเริ่มจากหัวหน้าร้านคนใหม่ที่ย้ายมาจากสาขาอื่น พี่คนนั้นดูเป็นระเบียบดีนะ แต่การพูดกับทีมเปลี่ยนไปชัดเจน คือเป็นการตะคอกแบบเบาๆ บ่อยๆ เวลาใกล้ช่วงร้านปิดก็ทำท่าแบบหงุดหงิดตลอด เฮ้อ เหมือนความเป็นกันเองหายไป
แล้วมีพฤติกรรมที่ทำให้ผมอึดอัด เช่น เอางานหน้าเคาน์เตอร์ให้กะเช้าทำให้เสร็จทั้งหมด แต่ตอนเย็นให้กะผมมาแก้ต่อ เขาบอกว่า "ไวกว่า" แต่มักไม่บอกล่วงหน้าเลย เหมือนเตรียมงานไม่ครบแล้วให้เราเข้ามาจัด แถมบางทีให้แก้แค่ประมาณ 2-3 นาทีจริงๆ แต่กลับทำท่าแบบใหญ่โต งงมากกก
เพื่อนร่วมงานเริ่มแบ่งกลุ่ม มีวงคุยในห้องพัก แบ่งกันกินข้าว ผมพยายามเข้าไปคุยก็นั่งไม่ค่อยคล่อง มีเงื่อนไขบางอย่างที่ไม่ได้พูดตรงๆ เช่น ห้ามพูดเรื่องเงินเดือน ห้ามวิจารณ์หัวหน้า ถ้าเงียบก็ยังพออยู่ แต่บางทีมีมุกตลกเกี่ยวกับลูกค้า ผมไม่ค่อยชอบมุกนั้นเลยนั่งเงียบ เพื่อนมีท่าทีแปลกๆ เหมือนผมตกขอบ งงอีกแล้ว
เหตุการณ์ที่ติดใจคือวันหยุดมีคนนำของกินมาฝากในห้องพักเป็นกล่องเล็กๆ กับแก้วกาแฟพลาสติกเล็กๆ ประมาณบ่ายสอง แล้วหัวหน้าเข้ามาบอกว่า "อย่าเอามาฝากบ่อย เดี๋ยวคนอื่นวุ่น" น้ำเสียงแบบ...ตัดความเป็นกันเองหมด เราก็รู้สึกว่าตัวเองยังทำงานดีนะ แต่เหมือนถูกจับตาโดยไม่จำเป็นหรือเราคิดมากไปเองมั้ย
ผมไม่ชอบพิธีรีตองเยอะๆ แต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานอึดอัดตลอดเวลา อะไรควรพูดตรงๆ ก็พูดดิ ทำไมต้องมาเป็นระบบเงียบๆ แบบนี้ งง งงจริงงง 5555
ผมลองคุยกับเพื่อนสนิทในร้านบ้าง เขาก็บอกให้ทำใจ หรือถ้าไม่ไหวก็ลาออก แต่ผมชอบงานนี้นะ สะดวกที่บ้าน ขอนแก่นก็ใกล้ ลูกค้าก็น่ารัก แต่มันทำให้ผมหมดแรงใจหลายวันเลย
เราควรทำยังไงดีครับ เพื่อนๆ ว่าไงมั้ย? อยากได้วิธีคุยกับหัวหน้าแบบไม่กระแทกหน้าแต่ได้ผล ถ้ามีเทคนิคการพูดหรือประโยคง่ายๆ รบกวนแชร์หน่อยครับ T_T