เมื่อบ่ายประมาณบ่ายสามโมงกว่า เรากำลังจะเก็บของในตู้เสื้อผ้าแล้วเจอกล่องเล็กๆสีฟ้าๆซ่อนอยู่ใต้เสื้อโค้ทเท่านั้นแหละ ใจตกไปที่ตาตุ่มเลยค่ะ ตกใจมาก.

เราอยากจะไม่ยุ่งนะจริงๆ แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันเกาะมือไปหยิบดูแบบไม่ได้ตั้งใจ ดูแค่แว้บเดียวก็เห็นสมุดบัญชีเล่มเล็กกับสลิปฝากเงินหลายใบ มือสั่นจนแทบวางสลิปไม่ลง เห็นยอดรวมคร่าวๆแล้วคือ เก็บมาเป็นแสน อยู่ดีๆเหมือนคนแปลกหน้าเดินเข้าบ้านเรา เงียบเลย. ไม่ใช่ว่าเรากับสามีไม่มีปัญหาเรื่องเงินนะ คบกันมาเกือบสิบปี แต่งงานมา 10 ปี มีลูก มีบ้าน จ่ายบัตรเครดิต จัดกันมาแบบประหยัดๆมาหลายปี เราทำงานออฟฟิศที่เชียงใหม่ เงินเดือนพอเลี้ยงครอบครัวได้ แต่ที่เห็นนี่คือมากกก แบบที่เงินเราเก็บร่วมกันยังสู้ไม่ได้เลย โป๊ะเชะ.

เราไม่ได้นับละเอียดเพราะมือสั่น แต่พอเห็นตัวเลขรวมๆก็เดินไปถามเขาตอนเย็น รออยู่หน้าห้องครัวประมาณ 10 นาทีแล้วเรียก เขานิ่ง แบบนิ่งจนหายใจเงียบ คืออีกฝ่ายอธิบายยืดยาวว่าเป็นเงินที่เก็บไว้เผื่ออนาคตลูก เผื่อฉุกเฉิน เผื่ออะไรอีกก็ไม่รู้ บอกว่าไม่อยากให้เรารู้เพราะกลัวเราเครียด ฟังแล้วมันเหมือนคำแก้ตัวป่ะ คือเขาพูดแบบโน้มน้าวใจนานมากกก แต่พอฟังแล้วเรายิ่งงงไปใหญ่ว่าแต่งงานกันมานาน ไม่บอกกันได้ไงคะ หรือคิดว่าเก็บแยกเป็นความลับแล้วจะปลอดภัยกว่า?

บางทีก็คิดว่าตัวเองคิดมากไปเอง เราเป็นคนหัวร้อนง่าย แต่พยายามสงบ พูดคุยแบบเหตุผลนะ แต่การตอบของเขามักจะกลับมาแบบ “ไม่อยากให้เธอกังวล” หรือ “อยากมีสำรองนอกบัญชีหลัก” อะไรแบบนี้ มันดูแปลกๆไหมคะ แล้วถ้าวันหนึ่งเขาอยากซื้อกับข้าวหรือของใช้ส่วนตัวแล้วไม่ขอเรา จะเรียกว่าลับๆล่อๆได้ไหม เราคิดไปไกลแล้วป่ะ เรารู้สึกผิดที่ไปล้วงของ แต่ก็สงสัยจริงๆ T_T

พอนึกย้อนพฤติกรรมเล็กๆที่ผ่านมาแล้วก็เริ่มเอะใจ เช่น ช่วงเดือนก่อนๆเขาไปถอนเงินสดตอนกลางคืนบ่อยๆ จริงๆเราคิดว่าแค่ไปถอนธนาคาร แต่เขาบอกว่าไปทำงานโอทีบ่อยๆ, บางทีกลับบ้านมือเปล่าแต่ก็บอกว่าซื้อของจากร้านหน้าโรงงาน, หลายครั้งที่ได้ยินเขาคุยโทรศัพท์เสียงเบาๆตอนเที่ยงคืน ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน—ก็เลยสงสัยขึ้นมาว่ามันเกี่ยวกันหรือเปล่า

อีกเรื่องคือเรื่องงานแต่งงานที่ยังค้างอยู่ — ตลกร้ายมากกก เราเคยคุยกันว่าจะจัดงานเล็กๆก่อนแล้วค่อยเก็บเงิน แต่สามีบอกว่าจะจัดงานใหญ่วันครบรอบแต่งงานปีหน้าเอง แล้วบอกว่าเก็บเงินไว้ในบัญชีนั้นจะเซอร์ไพรส์เรา เขาบอกตั้งใจทำให้เราแฮปปี้ แต่อ่ะ ถ้าเป็นเซอร์ไพรส์ทำไมต้องเป็นเงินที่เราไม่รู้ ทำไมไม่บอกให้เป็นส่วนหนึ่งของแผนครอบครัว ทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนตัดสิทธิ์ในเรื่องสำคัญของชีวิตคู่มากกว่าจะเป็นของขวัญ

มุมหนึ่งของเราก็อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องดี ถ้าเขาทุ่มเทเพื่อครอบครัวหรืออยากเซอร์ไพรส์จริงๆเราก็ยอมมีความสุขได้ แต่มันต้องโปร่งใสมากกว่านี้ ไม่ใช่เก็บแล้วซ่อนในลิ้นชัก แล้วพอจับได้ก็บอกว่าไม่อยากให้เราเครียด เราก็เครียดแล้วนะคะ 5555

ตอนนี้ยังไม่รู้จะทำยังไง ดีแล้วที่เราเริ่มตั้งกติกาเล็กๆในใจว่าอยากให้เรื่องบัญชีร่วม เรื่องแผนแต่ละปี ชัดเจน อยากให้คุยก่อนตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ แต่มันพูดง่ายกว่าทำจริงๆ กลัวว่าถ้าบังคับมากไป เขาจะยิ่งถอย แต่ถ้าไม่พูดเลย เราจะยังคงไม่สบายใจและสงสัยตลอดเวลา

เราอายุ 42 เป็นแม่ลูกหนึ่งลูกประถม ทำงานประจำที่เชียงใหม่ สามีอายุ 45 เพื่อนๆ เคยเจอแบบนี้ไหมคะ ถ้าเป็นจขกท จะทำยังไงดี ควรตั้งกติกาชัดเจนเลยไหม หรือค่อยๆ ปรับทีละนิดดี ถ้าพูดแรงไปจะทำร้ายความรู้สึกกันหรือเปล่า ช่วยแนะนำทีค่ะ เค้าอยากได้ความเห็นจริงๆจิงๆ อ่ะ