เช็กสายพานอยู่ดีๆ เวลา 07:15 เช้า.
โดนเรียกไปคุยหน้าสายเลยครับ เงียบเลย. สะเทือนใจนิดๆ.
หัวหน้าบอกว่างานไม่ถึงเป้า ทั้งที่เครื่องผมมีปัญหาเกือบ 45 นาที คือผมยืนซ่อม เช็คสกรู เช็คน็อตจนมือดำ กุญแจเล็กๆ อยู่ในมือ เหนื่อยมากกก แต่แกไม่ฟังรายละเอียด แกเล่าเหมือนรู้ทุกอย่าง อธิบายเป็นประโยคยาวๆ แล้วชี้นิ้วว่าผมผิดไปหมด จิงๆ มันเหมือนไม่ฟังเหตุผลเลยอ่ะ.
เพื่อนที่เข้ามาช่วยตอนเช้าก็ถูกมองข้าม เพราะเขาเป็นโต๊ะเดียวกับหัวหน้าเอง เลยได้ผลงานดีๆ คนเดียว หัวหน้ามักจะดึงคนที่ทำงานดีๆ ไปคุยหรือไปทำงานพิเศษคนเดียว แบบนั้นบ่อยมากกก จริงงง ผมก็ได้แต่ยืนมอง.
ผมอายุ 42 ทำงานที่นี่มาเกือบแปดปี อยู่ภูเก็ต ขี่มอไซค์จากบ้านแถวตึกแถวใกล้ตลาดทุกเช้า กินข้าวจากร้านตามสั่งหน้าปากซอยบ่อยๆ แล้วก็ไปทำงาน ได้นั่งพักกลางวันราวๆ 20 นาทีบ้าง ไม่บ้าง ขี่กลับบ้านก็มืดๆ บางทีกลับถึงบ้านเกือบสองทุ่ม พ่อแม่รอข้าว ไม่มีใครถามด้วยซ้ำ ป้าจิ๋วที่ขายข้าวก็ทักแต่ไม่ช่วยแก้ปัญหา 5555.
หัวหน้าเวลาเรื่องไม่ดีเกิด แกชอบโทษผมคนเดียว วางมาดว่าตัวเองเป็นคนคุมงาน แต่ความจริงแกแทบไม่เคยลงมาดูเครื่องจริงๆ เลย แค่ยืนถือแฟ้ม ดูนาฬิกา เราเดินไปอธิบายก็เหมือนอธิบายให้กำแพงฟัง เดี๋ยวก็ถูกบอกว่า “ทำไมไม่เร็ว” ทั้งที่ผมพยายามสุดฝีมือแล้วมาจากบ้านตอนตีห้า มืดมากกก.
โอทีมีให้ทำบ่อย แต่ช่วงหลังเริ่มมีการเปลี่ยนกะกระทันหัน บอกตอนบ่ายโมงว่าเปลี่ยนกะตอนห้าโมงเย็น ปกติผมจะโทรหาพ่อก่อนกลับบ้าน เผื่อแกขอให้ซื้ออะไร แต่ครั้งนี้ไม่มีใครถาม ผมพูดไปบ้างแล้ว แต่เหมือนปัดไปเฉยๆ หัวหน้าไม่ค่อยสนใจเลย เค้าเป็นคนแบบนั้นรึเปล่า.
ผมกลัวจะกลายเป็นคนมีปัญหาในสายตาเพื่อนร่วมงาน จขกท เลย งงและเสียใจครับ T_T
มีใครเคยเจอแบบนี้ไหมครับ เพื่อนๆ ว่าไง เราควรทำยังไงดีครับ? ถ้าผมเรื่องมากเอง บอกตรงๆ ก็ได้ครับ มั้ย?