ทำงานโรงงานที่อุดรธานีค่ะ
คืออยากระบายมากกก ตอนนี้ใจสลายและงงมากจริงงง เราอายุ 22 เป็นพนักงานฝ่ายประกอบชิ้นส่วนมาเกือบปี ประมาณ 11 เดือนแล้ว ยังเรียนรู้งานทุกวัน แต่ไม่คิดว่าจะเจอแบบนี้ โรงงานเล็กๆ ใกล้บ้านที่คิดว่าเข้ามาทำงานแล้วคงนิ่งๆ วันๆ ทำงานแล้วได้เงินพอใช้จ่ายชีวิตประจำวันแบบพอเพียงอ่ะ

หัวหน้าเปลี่ยนเมื่อสามเดือนก่อน เป็นผู้หญิงประมาณ 30 กว่า หน้าตาเข้ม พูดตรงเร็ว ตอนแรกคิดว่าเข้มแต่ใจดี แต่ว่า... สองเดือนหลังนี่มีการแบ่งกะและเปลี่ยนหน้าที่บ่อยมากกก จนทุกคนในไลน์งงกันไปหมด งานที่เคยทำตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง ถูกโยกให้คนใหม่ที่มาทำเดือนเดียว ทั้งๆ ที่คนก่อนหน้าเราเก่งและอยู่ระบบมาปี ทำไมต้องโยกก็ไม่รู้ ถามหัวหน้าได้คำตอบสั้นๆ ว่า "ต้องปรับ" เงียบเลย

มีเหตุการณ์หนึ่งที่คาใจ คือวันนั้นเป็นกะเย็น ประมาณ 19:30 เราเผลอทำชิ้นงานตกแตก (จริงๆ ไม่ได้ตั้งใจ และก็ไม่บ่อย) หัวหน้าปล่อยให้เพื่อนที่ยืนใกล้ดึงเราไปต่อว่าต่อหน้าเพื่อนร่วมกะทั้งกะว่า "ยังทำแบบนี้ได้คือยังไง" น้ำเสียงตัดสินเลย เราหน้าร้อน เครียด กลัวว่าถ้าทำผิดจะโดนอะไรอีก แต่พนักงานใหม่ที่เคยพลาดหนักกว่านั้นกลับไม่ได้โดนดุขนาดนี้ ทั้งที่เราก็พยายามมาทำงานตรงเวลาเสมอ หรือเราเห็นผิดเองนะ หรือคิดมากไปเอง. เงียบ. ไม่รู้จะอธิบายยังไงเลยค่ะ T_T

อีกเรื่องคือการบอกเปลี่ยนงานกับกะ ผิดกับสมัยก่อนที่หัวหน้าจะบอกล่วงหน้าเป็นวันๆ แต่พอหัวหน้าใหม่มักจะเปลี่ยนกะตอนเช้าเดินเข้ามาแล้วประกาศแบบทันที "เอาไฟล์นี้ไปทำกะบ่าย" แบบไม่มีเหตุผล หรือโยกคนโดยไม่ถามความสมัครใจ ประมาณว่าคุณคือคนที่ต้องทำตามคำสั่ง แบบนั้นทำให้ปรับตัวไม่ทัน แล้วค่ารถ ค่ากินตอนกลางคืนต้องปรับตาม ทำให้ลำบากมากกก จริงงง เสียอารมณ์ตลอด

มีเรื่องเล็กๆ อีกอย่าง เพื่อนร่วมงานหลายคนเริ่มบ่นในวงกาแฟ ว่าหัวหน้าใหม่เอาใจพนักงานคนหนึ่งเป็นพิเศษ พาไปกินข้าวกันสองคนบ่อย ให้คำชมนอกที่ทำงาน ทั้งๆ ที่คนคนนั้นมาทำงานไม่ครบชั่วโมงบ่อย และถ้าคนอื่นทำผิดจะโดนตำหนิเลย เรารู้สึกเกณฑ์การประเมินไม่เท่าเทียม เราพยายามทำผลงานดี แต่เวลาต้องการคำชี้แนะหรือขอความช่วยเหลือกลับถูกมองข้าม บางครั้งงานสำคัญต้องช่วยกัน แต่หัวหน้าให้คนที่ชอบคุยสองคนหยุดงานธรรมดา แล้วให้คนอื่นวิ่งแทน เราเหนื่อยใจและไม่ยุติธรรมค่ะ

เมื่อคืนก็นอนไม่หลับ คิดทั้งคืนว่าจะลาออกดีไหม หรือทนต่อไปเพราะเงินเดือนยังจำเป็น เราไม่มีภาระมากแต่มีค่าใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ เช่นค่าน้ำมันมอเตอร์ไซค์ ค่าส่งของนิดหน่อย ซึ่งสำคัญ เราทำงานแล้วอยากให้ความพยายามได้รับการเห็นค่า อยากให้องค์กรเป็นที่ที่คนทำงานด้วยกันแบบยุติธรรม ไม่ใช่มีคนพิเศษที่ได้ทุกอย่าง

ถ้าพูดตรงก็กลัวจะมีปัญหา เพราะเราเป็นพนักงานตัวเล็กๆ กลัวเสียงเราไม่ได้รับการฟังหรืออาจถูกกลั่นแกล้งมากขึ้น ถ้าลาออกก็กลัวหางานใหม่ในจังหวัดที่ค่าจ้างพอกันจะยากหรือไม่ทันใจ เงินเดือนต่อเดือนไม่พอจะเซฟมากจริงๆ เราไม่อยากเป็นคนอ่อนไหว แต่ตอนนี้ท้อมาก รู้สึกไม่มีความสุขที่ต้องไปทำงานทุกเช้า

บางครั้งอยากคุยกับหัวหน้าแบบจริงจัง แต่กลัว ถ้าพูดไปแล้วถูกโกรธหรือกันเราออกจากโปรเจค เราจะไม่มีอะไรเหลือเลย เพื่อนบอกให้เก็บไว้ พยายามมองโลกในแง่บวก แต่บางคืนเราก็คิดว่าเราแคร์สิ่งนี้มากไหม หรือแค่ต้องการความเป็นธรรมเท่านั้นเอง หรือเราอ่อนแอไปไหม 5555 งงมากค่ะ

จขกท ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีจริงๆ ค่ะ อยากได้คำแนะนำจากพี่ๆ ว่าในสถานการณ์แบบนี้ควรคุยกับหัวหน้าไหม หรือเก็บไว้แล้วหางานใหม่ดีกว่ากัน ถ้าจะคุยควรเริ่มยังไงให้ไม่เหมือนกำลังขอร้อง หรือถ้าหางานใหม่ควรเตรียมตัวยังไงสำหรับคนไม่มีประสบการณ์เยอะนัก ใจอยากให้ที่ทำงานดีขึ้น แต่มันก็ไม่ง่ายและไม่อยากเป็นปัญหา แต่ถ้านิ่งไว้แล้วมันทำให้เราเสียสุขภาพจิต ก็คงต้องคิดหนักมากขึ้นแล้วล่ะค่ะ

ปล. ขอบคุณที่อ่านจนจบน้า รู้สึกเบาขึ้นหน่อยที่ได้พิมพ์ออกมา สมุดจดเล่มเล็กกับกุญแจมอไซค์วางข้างๆ ตอนพิมพ์นี่แหละ