សួស្តីៗ ពេលនេះខ្ញុំសុំទោសចុះ ត្រូវបានគ្រាន់តែជាលើកដំបូងស្តាប់ពេលខ្ញុំសរសេរយ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំបានយកលូហ្គីនមិត្តម្នាក់មាសរសេរ បើសិនជាអត្ថបទមួយចំនួនមមួល ឬវែងពេក សូមទោសមុន។ ខ្ញុំអាយុ 34 ឆ្នាំ កំពុងធ្វើការជាអ្នកលក់តូចម្នាក់នៅតំបន់ននថបុរី លើកនេះធ្វើការមកជិតពីរឆ្នាំហើយ។

រឿងចាប់ផ្តើមពីប្រហែលពីរខែមុន គឺភ្លៀងធ្លាក់ទាំងព្រលឹមមួយមួយ ទំនិញក្នុងស្តុកបានខ្វះ។ ភាគច្រើនមិនមែនជាកំហុសរបស់ខ្ញុំទេ ព្រោះទំនិញបានដឹកចូលត្រូវล็อตខុសពីផ្នែកផ្គត់ផ្គង់ ប៉ុន្តេលើកទឹកដៃផ្នែកដឹកនាំដឹងភ្លាមបានគ្រាន់តែឲ្យហៅហាមនៅក្នុងហាងថា “ហេតុអ្វីមិនពិនិត្យ?” ហើយទាញមនុស្សមកមើលជាមួយសហការីថ្មីម្នាក់ដែលទើបចូលបាន2សប្តាហ៍។ ស្ងាត់ទាំងហាង។

ម៉េចដែរ... ខ្ញុំយល់ថាកន្លែងធ្វើការត្រូវមានប្រព័ន្ធ ដូច្នេះការត្រូវបានដុំសម្លេងខ្លាំងមុខមនុស្សដទៃ និងអតិថិជន ខ្ទប់គិតមិនជាការសម្ដែងទេ។ ពេលនោះខ្ញុំព្យាយាមពន្យល់ថាខ្ញុំបានរាយការណ៍ពីព្រឹកហើយ ប៉ុន្តែលោកធ្លាប់និយាយរហ័សៗ ហើយប្ដូរពិភាក្សាទៅប្រធានបទផ្សេង ទើបធ្វើឲ្យមើលទៅដូចខ្ញុំក្លែងក្លាយ ឬមិនចាប់អារម្មណ៍លើការងារ ខ្ញុំច្របូកច្របល់ណាស់។

រហូតមកពីថ្ងៃនោះ អាកប្បកិរិយាក៏ផ្លាស់ប្តូរ ខ្ញុំត្រូវបានផ្ដល់តួនាទីបន្ថែមជាប់ៗ នៅពេលដែលប្រាក់ខែមិនកើនឡើយ ថ្ងៃឈប់សប្តាហ៍ក៏ចាត់ចាយស្ទើរតែប្រែខ្វះ ដោយមានសហការីមួយចំនួនសុំចាកក្មាន់ខ្លះៗ។ ឧទាហរណ៍ មិត្តរូបម្នាក់សុំដោះឱ្យទៅផ្ទះជាប់ៗ ដោយមានម៉ាក់ឈ្មួញនៅមន្ទីរពេទ្យ ឬអតិថិជនដដែលហៅសុំដឹកទេវន្ត រាប់ថាលើកខាងលើខ្ញុំយល់ថាអាចមានហេតុផល ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺលោកធ្វើច្បាស់ពីហេតុផល និងការលើកលែងជាមួយសហការីខ្លះៗ មួយចំនួនមុខងារមិនបានត្រឹមត្រូវ តែត្រូវបានទទួលពិន្ទុកឬសរសើរពីលោក ខណៈដែលខ្ញុំខំប្រឹងពេញទំហឹងត្រូវបានរំលោភចំពោះរឿងតូចៗ ដូចជា ដែលខ្លះនៅក្រៅការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំ។

ម្សិលមិញដូចគ្នា តែាយម៉ោង 4 យប់កន្លង មុនៗ ខ្ញុំកំពុងបោសសម្លកដើម្បីត្រៀមបិទហាង ដែលបដិសេធផងដែរលោកដឹកនាំមកសួរថា Order មួយដែលយើងបានស្វែងយល់ពីម្សិលមិញ តើបានតាមដានហើយឬនៅ។ ទោះបីខ្ញុំបានចេញទៅដឹកម្ដងហើយម្តង ម្ដងទៀត ក៏ដោយ ប៉ុន្តែលោកនិយាយថា “មិនគ្រប់” ហើយអោយខ្ញុំទៅជជែកជាមួយអតិថិជនផ្ទាល់។ ដើមកខ្ញុំព្រម តែបន្ទាប់ពីជជែក អតិថិជនហាក់មើលច្របូកច្របល់ពីដំណោះស្រាយដែលលោកប្ដូរនៅពេលព្រឹក គេហ៊ាននៅឡើយបានរើសយកថាខ្ញុំមិនសមលើការធ្វើទុកហើយ តែจริงៗខ្ញុំគ្រាន់តែលើកមកតាមពាក្យបញ្ជារបស់លោកពេលព្រឹក។ ខ្ញុំស្ត្រេសវិញហើយមានអារម្មណ៍ដូចការទទួលខុសត្រូវត្រូវបានបង្ហោះទៅលើខ្ញុំពេញលេញ ប៉ុន្តេលើសងរិទ្ធ មានបញ្ហា យើងតែងតែទទួលបន្ទុកត្រូវបានទាក់ទងជាមួយឈ្មោះខ្ញុំ។

មិត្តរួមការងារម្នាក់ដែលចូលក្រោយខ្ញុំ ត្រូវបានលឿនឡើងថ្នាក់ ការបណាត់បណ្តុះខ្លីៗ ហើយទទួលបានសរសើរពីលោកញឹកញាប់ បង្កើតចរិតបរិយាកាសខុសគ្នាដែលខ្ញុំព្យាយាមមិនយកចិត្តទុកដាក់ ប៉ុន្តេលខ្លះវាមិនអាចទប់បាន។ ពេលយប់ខ្ញុំបើកម៉ូតូផ្ទះពេលជិតមធ្យមសាមសិបយប់ គិតច្រើន ច្រមុះទាល់ទ្រូងទាន់សំឡេង ប៉ុន្តិនឹកសុំមិនចង់បញ្ឈប់នៅហាងឈ្ងុយមុខផ្លូវ ព្រោះអារម្មណ៍អួតអាជីពដែលកំពុងយំដោយសារការងារ ដោយពិតវា ឈឺ។

ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំសង្ឃឹមអ្វីពីលោកបុគ្គលិកដឹកនាំ អាចត្រឹមស្លាវជំពូកមួយទឹក ឬការពន្យល់ដោយទំនុកចិត្តល្អ ឬបើសិនជាប្រាក់ខែបន្តិចមួយក៏ល្អ ប៉ុន្តែដែលបានត្រឹមតែភាពស្ងៀម ឬការរិក្ខារតែមួយដែលប៉ះពាល់ទឹកចិត្ត។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសងសឹកខ្លួនថាខ្ញុំមិនបានល្អគ្រប់គ្រាន់ឬទេ ឬតើខ្ញុំគួរប្រើបែបនិយាយដ៏រឹងមាំជាងមុន ដើម្បីប្រយុទ្ធនឹងទម្រង់មុខរបស់លោកឬគ្រាន់តែប្តូរកន្លែងធ្វើការ តែវាមានវ័យនិងបន្ទុកជាប់ខ្ញុំ ធ្វើឲ្យសម្រេចចិត្តមិនងាយ។

មានម្តងខ្ញុំស្ទុះស្ទើរលុបចិត្តទៅបុគ្គល សល់អារម្មណ៍នៅផ្ទះញ៉ាំមាម៉ា នឹកលើកភ្លើងបន្ទប់ភ្លេច បោកទឹកភ្លេងហើយយកដល់ថាបើខ្ញុំលាលើយ គំនិតថាអាចស្វែងរកការងារដូចនេះបានទេ? តើខ្ញុំអាចរកការងារដែលយល់ខ្ញុំបានច្រើនជាងនេះទេ? ឬតើខ្ញុំត្រូវកែខ្លួនឯងឲ្យធន់ធ្ងរជាងនេះ? មនុស្សទាំងអស់ក៏មានបញ្ហា ប៉ុន្តេលក់ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឆ្នេរគត់ ឬខ្ញុំគ្រាន់តែគិតច្រើនពេកតែនោះ។ ហើៗ T_T

អតីតពេលឈ្មោះសារនេះអាចមើលថាខ្ញុំច្រឡំបន្តិច ប៉ុន្តែមិនចង់ធ្វើឲ្យរឿងធំទេ គ្រាន់តែចង់សួរថាបើមិត្តៗជួបស្ថានភាពដូចនេះ តើយើងគួរធ្វើម៉េច? គួរសន្ទនាជាមួយលោកដឹកនាំត្រង់ៗរឺរក្សាតាមពីរូបធាតុនិងរាយការណ៍ដល់ម្ចាស់ហាងឬប្ដូរងារទៅឱ្យខ្លួនឯង? នៅសល់នៅទីនេះដើម្បីសុវត្ថិភាពហិរញ្ញវត្ថុកឬចាកចេញរកកន្លែងថ្មីដែលមិនប្រាកដ ប៉ុន្តែអារម្មណ៍ចិត្តនឹងល្អឡើងទេ?

តើមាននរណាម្នាក់ដែលជួបរឿងដូចខ្ញុំទេ? សូមចែករំលែកបទពិសោធន៍ផង ដើម្បីខ្ញុំបានឈ្នះចិត្តបន្ត ឬតើខ្ញុំគួរចាកចេញពីទីនេះមុនវានឹងបំផ្លាញសុខភាពផ្លូវចិត្ត? ឬខ្ញុំគ្រាន់តែគិតច្រើនពេកហ្គក់ហ្គក់ ហើៗ T_T

អរគុណគ្រប់គ្នាដែលបានអានមកដល់ទីនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការមุมមองពីអ្នកខាងក្រៅ ថាតើអាចមានចម្លើយច្បាស់ច្រើនជាងនេះ។ P.S. បើអត្ថបទមើលមិនស្អាត សូមទោសពិតៗ។