សួស្ដីណាស់ សូត្រៗ យើងអាចជាសវនកម្មបានទេ នេះជាក្រោយដំបូងរបស់ខ្ញុំ រាយការណ៍មិនជាច្រើននោះទេ T_T

ខ្ញុំអាយុ 26 ធ្វើការិយាល័យតូចមួយនៅខេត្ត ភាគខាងត្បូង (ភូមិកែត) ថ្នាក់ប្រតិបត្តិประสานការងារ មុខងារសុទ្ធតែផ្ញើអ៊ីមែល ចុះស្តុក រៀប Excel របាយការណ៍ ហើយប្រជុំអនឡាញច្រើន។ ពេលព្រឹកខ្លះភ្លេចភ្លើញនដល់ពេល ត្រូវប្រញាប់ញាំប្រអប់ម្ហូបដែលបោះពេលម៉ោង 5 ព្រឹក និងប្រើខ្មាស់ប៉េច្គែលដែលចុងបែកហើយប៉ុន្តែថែមទាំងប្រើបាន។ ការងារល្អគ្រប់គ្រាន់ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយធ្វើឲ្យខ្ញុំរំខានខ្លាំងណាស់ ពិតណាស់

សង្ខេប៖ មេឲ្យខ្ញុំជួយថែទាំការងារអីវ៉ិនដែលធ្វើក្រៅម៉ោង សាទិ៍យប់នេះ ពេលវេលា ប្រហែលពី 3 យប់ដល់ 1 ព្រឹក (ប្រហែល 5 ម៉ោង) គាត់និយាយថា វាជាឱកាសសំខាន់សម្រាប់ក្រុមហ៊ុន សុំឲ្យជួយចាត់ចែងកាណទីន តុទទួលភ្ញៀវថតរូប ហើយត្រូវស្ថិតនៅរហូតដល់ចប់។ មិនមានប្រាក់បន្ថែមមិនមានប្រាក់ឈ្នួលលើម៉ោងពิเศษ មិនមានសារព័ត៌មានខ្សោយអ្វីទេ គ្រាន់តែលាបថា “ជួយหน่อยนะ ทีมต้องเป็นหนึ่ง” រឿងនេះ... ហែ ល្អមែន យើងមិនមែនជាគណៈកម្មការអីវ៉ិនឯងទេ

សហការីឯខ្លះនិយាយថាទៅទៅ ស្ម្តេចចិត្តល្អ បង្ហាញអារម្មណ៍ សហការីមួយចំនួនមិនទៅព្រោះមានរៀនបន្ថែម ឬភក់ចាំភរិយា។ មួយចំនួននិយាយថា “បើគាត់ឲ្យធ្វើជានិច្ច វានឹងអាក្រក់” តែខ្ញុំភ័យថាបើទៅវិញនឹងត្រូវខំមកលាន់ ប៉ុន្តែបើបដិសេធខ្ញុំភ័យថាមេនឹងខឹង ឬយល់ថាខ្ញុំមិនជាជើងរួមក្រុម។ ភាគក្នុងខ្ញុំទៀតគិតថា តើយើងផ្តល់គុណភាពតម្លៃការងារជាងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនឬ? ឬខ្ញុំគិតច្រើនពេក? អូហ៍

នរណាមានបទពិសោធន៍ដូចនេះដែរមែនទេ? ត្រូវធ្វើដូចម្តេចដើម្បីបដិសេធយ៉ាងមាន អនុគមន៍ ប៉ុន្តែក៏មិនបាត់សម្ព័ន្ធភាពជាមួយមេ? ឬមានវិធីស្នើសុំប្រាក់ឬសំនួសជាផ្លូវការ ឲ្យថ្លៃសមរម្យបែបមនុស្សវិជ្ជាជីវៈ មិនមែនគ្រាន់តែភ្លឺពាណិជ្ជកម្មដូចជាមួយនិយោជិតសោះ។ ខ្ញុំចង់បានពាក្យថា អត្ថបទខ្លីៗ ដែលអាចប្រើពេលនិយាយជាមួយមេជាក់ស្តែង មិនមែនទ្រឹស្តីវែងៗ។

ខ្ញុំចង់បានគំរូពាក្យពិតៗ ដូចជា “សុំទោស សព្វថ្ងៃខ្ញុំមាន...” ឬអ្វីដែលសព្វចិត្តប្រហែលនេះ ដែលអាចប្រើបានពេញនិយម មិនមែនទ្រឹស្តីទាំងនោះ 55555 (ហ្នឹងក្នុងភាសារខ្មែរលេងសើចប្រើ 5555 ឬ ㅎㅎ នៃខ្លះ ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រើ 5555 ធម្មតា)

ប៉ុង។ បើខ្ញុំសរសេរអាវិជ្ជមានមិនច្បាស់ សូមអភ័យទោសម្តងទៀត ខ្ញុំនឹងទទួលយកយោបល់ទាំងអស់ទៅសាកល្បងនិយាយជាមួយមេ។