ខ្ញុំរៀបការមកបានប្រហែលពីរឆ្នាំហើយ

ចង់លេងស្ទាយដាច់ភ្លែកក៏បាន ជាក់លាក់ក៏មានស្ទើរសើចស្ទើរសើចភ្លេចស្អប់។ ព្រឹកម៉ោង៧:១៥ ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងបើកហាងឃើញសោពណ៌ក្រហមដាក់លើផ្ទះបាយ រស់ៗទាំងបី...ហើយហើយ…មិនយល់ថាធ្វើម៉េចបាន។ ខ្ញុំយកមើលពិតទ្វីបទនៅក្នុងថង់ប្លាស្ទិចផុយៗដែលគេចាប់ផ្តើមរក្សាទុកពីរោងចក្រដែលគេចូលធ្វើអូទីពីរឆ្នាំមកហើយ មិនដែលដាក់ចោលទេ។ ខ្ញុំសូមឲ្យគេបោះចោល ប៉ុន្តាគេនិយាយថា “ទុកសម្រាប់ប្រើម្តងដែរ” ហើយទុកទៀងទាត់រហូតខ្ញុំចាប់ផ្តើមអស់សំណើចហើយភ្លេចចិត្ដ។

បញ្ហាប្រាក់ធ្ងន់ជាង។ ខ្ញុំអាយុ២៩ ជាឧបករណ៍បុគ្គលិកនៅហាងក្នុងទីតាំងទីផ្សារនគររាជស៊ីម៉ា មានប្រាក់ខែថេរប្រហែលគ្រប់គ្រងជីវិត រក្សាได้ខ្លះៗ តិចៗ ត្រូវប្រាក់សងបំណុលការរៀបហាត់ដែលនៅសល់ជិតពីរឆ្នាំ។ ខ្ញុំជាអ្នករៀបចំហិរញ្ញវត្ថុក្នុងផ្ទះ ព្យាយាមកត់ត្រាចំណូលចំណាយច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តាស្វាមីចូលចិត្តចំណាយបន្ទាន់ជាញឹកញាប់ ដូចជា ទូរស័ព្ទខូចត្រូវផ្លាស់ភ្លាម តែលើកពេលទូរស័ព្ទនៅសមស្របប្រើបានជាថ្ងៃៗទៀត ឬផ្តល់ប្រាក់ឲ្យឪពុកម្ដាយជាញឹកញាប់លើសពីដែលខ្ញុំគិតថាជាអយុត្តិធម៌។ ខ្ញុំមិនបានហាមទេ ប៉ុន្តេលบางពេលប្រាក់ដែលរក្សាទុកសម្រាប់បំរើអាសន្ន ឬជួសជុលផ្ទះ ផ្ដាច់បាត់។ ដូច្នេះខ្លះខែខ្ញុំត្រូវខ្ចីពីមិត្តភក្តិដើម្បីបំពេញប្រេងម៉ាស៊ីន។ ប្រាំបី-បួនដងហើយ។

ខ្ញុំបានព្យាយាមនិយាយយ៉ាងច្បាស់ហើយ មួយយប់ប្រហែលម៉ោងពីរ យើងអង្គុយនិយាយគ្នាក្រោយបញ្ចប់ការងារ ខ្ញុំបញ្ចូនក្រដាសឲ្យគេចាប់ស្ដេក គេឆ្លើយថា "ហេតុអីមិនគ្រប់គ្រងផ្ទាល់ទៅ" ឬ "ខ្ញុំក៏ធ្វើការលំហែរបាន" មាត់ដូចចង់វាស់ថាតើយើងខ្វះខាតការងារដូចគ្នាឬនៅ ជាមិនមែនការប្រកួតទេ។ ការឆ្លើយបែបនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាត្រូវបានដាក់បន្ទុកត្រឡប់វិញរៀងរាល់ដង។ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមមិនរំខានច្រើនព្រោះខ្លាចជួបជម្លោះនៅកន្លែងធ្វើការហើយសំឡេងខ្ពស់ពីមុនធ្លាប់ខ្លាចហើយ តែជាច្រើនដងក៏ទ្រាំមិនបានទៀតហើយ។

បញ្ហាទៀតគឺការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍និងការទៅប្រាស្រ័យគ្រួសារគេ — ពេលយើងស្នៀតគ្នាមានការសម្រេចគ្នាថាសងគ្នាពាក់ព័ន្ធ ប៉ុន្តាប់ន្ទាប់ពីរៀបការ គេតกลับទៅភូមិគេញឹកញាប់ណាស់ ដើម្បីជួយការងារនៅក្រុមគ្រួសារ ឬផ្តល់ប្រាក់ឲ្យក្រុមគ្រួសារ។ ស្ទើរមិនបានប្រាប់ជាមុនទេ ខ្ញុំរត់ចំណាយនៅមុខហាងនិងគ្រប់គ្រងផ្ទះផ្ទាល់។ វាធ្វើឲ្យខ្ញុំភ័យពីអនាគត ភ័យថាពេលណាថ្ងៃមួយខ្ញុំនឹងទទួលបន្ទុកទាំងអស់តែម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំមិនឈប់ចង់ជួយទេ តែគួរតែមានចំណុចដែនកំណត់ ឬផែនការ មិនមែនទៅរៀងរាល់លើកដោយគ្មានការជូនដំណឹងឬគួរ តែមានការរៀបចំ។

ខ្លះយប់ខ្ញុំច្របូកច្របល់ ខ្ញុំប្រហែលជាចាប់យ៉ាងលើសទេ? ប្រហែលខ្ញុំគ្រប់គ្រងច្រើនពេក? មិនប្រាកដទេ អារម្មណ៍ស្មុគស្មាញ។ ខ្ញុំស្រលាញ់គេ ប៉ុន្តេលើកដងអីដែលបែបនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំចងចាំថាខ្ញុំនឹងទៅបន្តបានទេ បើមូលដ្ឋានកម្មវិធីគ្រប់គ្រងប្រាក់និងការទទួលខុសត្រូវខុសគ្នាខ្លាំងបែបនេះ

ខ្ញុំបានស្នើដំណោះស្រាយ ដូចជា បើកគណនีរួមសម្រាប់ចំណាយទឹកភ្លើង បែងចែកភាគរយ បំពេញពិភាក្សាអំពីថវិកាជួយគ្រួសារ ប៉ុន្តែនៅពេលខ្ញុំស្នើ គេជៀសខ្លួនជាញឹកញាប់ រហូតខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំជាអ្នកកំណត់គ្រប់យ៉ាងតែម្នាក់ឯង ដូចជាអ្នកផ្ទះដែលត្រូវគិតទាំងអស់ជំនួសប្ដី។ ហើយបើខ្ញុំឈប់និយាយពិតៗ គេនឹងមិនរៀនទេរឺ? អនាគតនឹងកាន់តែលំបាកទេ?

ក៏មានរឿងស្រស់ស្រាយរបស់គេផងដែរ របស់គេធ្វើថាកែវគេងរៀបរាប់រៀបរាល់ព្រឹក ដកខ្នើយឲ្យល្អថ្នាក់ ម្តងម្ដង់ក៏យកទឹកកកដាក់កែវផឹកម៉ោងបីរសៀលពេលខ្ញុំអស់ពីកម្លាំងនៅហាង ហើយធ្វើកាហ្វេឲ្យពេលខ្ញុំធ្វើការទៅដល់ស្រួលពិតៗ រឿងទាំងនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្លេចស្អប់បាន T_T ប៉ុន្តែចិត្តខ្ញុំទាន់ស្រួលមិនបានទេ

មិត្តៗយល់យ៉ាងដូចម្តេច? ខ្ញុំគួរតែដាក់ច្បាប់ថវិកាជាក់ច្បាស់ឲ្យជារឿងត្រូវអោយបានទេ ឬផ្តល់ពេលឲ្យគេវិលតែខ្លះ? បើរង់ចាំហើយគេមិនប្ដូរ តើគួរតែដាក់លក្ខខណ្ឌអ្វីខ្លះ? មួយចំនួនដូចជា កំណត់ភាគរយប្រាក់ចូលគណនីរួម ឬត្រូវជូនដំណឹងជាមុន៧ថ្ងៃមុនពេលជួយគ្រួសារទេ? (សូមមតិយោបល់ដែលមានបទពិសោធន៍ពិតៗ ព្រោះខ្ញុំនឹងព្យាយាមអនុវត្តจริง) ហ哈哈ហា