មិត្តស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំរៀបការថ្ងៃសៅរ៍នេះ។ ខ្ញុំជាស្ត្រីអមកូនក្រមុំម្នាក់ក្នុងចំណោម៥នាក់។ ម្នាក់ៗមានគូដណ្តឹង — ៣នាក់រៀបការរួចហើយ ម្នាក់ទៀតនឹងរៀបការក្នុងពេលឆាប់ៗ។

យប់ម្សិលមិញពេលហាត់សម អង្គុយតុជាមួយពួកគេ ការសន្ទនាទាំងអស់សុទ្ធតែអំពីផ្ទះ កូន ការបង់រំលស់ផ្ទះ។ ខ្ញុំស្តាប់តែប៉ុណ្ណោះ មិនមានអ្វីនឹងនិយាយ។

ម្នាក់និយាយថា «បន្ទាប់នឹងដល់វេនអ្នកហើយ!» គ្រប់គ្នាញញឹម ខ្ញុំក៏ញញឹមតប។

មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងចម្លែកក្នុងពិធីនេះ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានគូដើរ។ ពេលក្បួនដង្ហែ ខ្ញុំជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលគ្មានអ្នកអមកូនកំលោះជាគូ។

មិនមែនថាខ្ញុំមិនរីករាយជាមួយមិត្តទេ រីករាយខ្លាំងណាស់។ គ្រាន់តែ... ត្រឡប់ផ្ទះយប់ជ្រៅ គ្មាននរណារង់ចាំ គ្មាននរណាសួរថាពិធីយ៉ាងម៉េច។

ស្ត្រីលីវវ័យ៣០ ត្រូវឆ្លងកាត់ពិធីមង្គលការអ្នកដទៃយ៉ាងម៉េចទើបមិនកើតអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំ?