រាល់ពេលខ្ញុំទៅសួរសុខទុក្ខឪពុកម្ដាយ ម្ដាយក្មេកសួរថា "ទៅទៀតហើយ?"

ផ្ទះឪពុកម្ដាយខ្ញុំនៅឆ្ងាយពីផ្ទះប្ដី 1 ម៉ោង បើកឡានទៅមិនលំបាក។ ឪពុកម្ដាយអាយុជាង 70 ទាំងពីរនាក់។ ឪពុកចាប់ផ្ដើមមានសម្ពាធឈាមខ្ពស់ ម្ដាយឈឺជង្គង់ដើរមិនស្រួល។

ខ្ញុំត្រឡប់ទៅមើលខែមួយ 2 ដង ម្ដងៗ 1-2 ថ្ងៃ បោកខោអាវ សំអាតផ្ទះ ទិញរបស់ បញ្ជូនទៅពេទ្យ។

រាល់ពេលនឹងទៅ ម្ដាយក្មេកនិយាយ "ទៅទៀតហើយ?" "ហេតុអ្វីបានជាទៅញឹកម្ល៉េះ?" "កូនរបស់ម្ដាយនៅផ្ទះនេះ កូនគួរនៅមើលថែប្ដីសិន"។

ប្ដីស្ងាត់ មិនការពារខ្ញុំ។

ប្រាប់ម្ដាយក្មេកថាឪពុកម្ដាយចាស់ ម្ដាយឆ្លើយ "ខ្ញុំមិនចាស់ទេ? ខ្ញុំក៏ចាស់ដែរ កូនប្រសារផ្សេងគេមិនត្រឡប់ទៅផ្ទះម្ដាយញឹកម៉េះទេ"។

កូនប្រសារផ្សេងដែលម្ដាយនិយាយដល់ គឺប្រពន្ធរបស់បងប្រុសប្ដី គាត់ជាកូនកំព្រា គ្មានឪពុកម្ដាយអោយត្រឡប់។

ខ្ញុំជាកូនតែម្នាក់របស់ឪពុកម្ដាយ បើខ្ញុំមិនត្រឡប់ ហើយអ្នកណានឹងមើលថែ? ហេតុអ្វីការក្លាយជាកូនល្អរបស់ឪពុកម្ដាយខ្លួនឯង នៅក្នុងភ្នែករបស់ម្ដាយក្មេក ក្លាយជាកំហុស?