สวัสดีค่ะ มือใหม่หัดตั้งกระทู้จริงๆ ขอโทษไว้ก่อนเลยถ้าพิมพ์รกหรือเล่าไม่เป็นเรื่องนะคะ เราอายุ 28 ค่ะ ทำงานเป็นพนักงานหน้าร้านในร้านเล็กๆ ย่านในขอนแก่น มาได้ประมาณสองปีแล้ว แต่ช่วงนี้รู้สึกแย่กับที่ทำงานมากกก จนคิดมากเกินไปรึเปล่า ไม่แน่ใจเลยค่ะ

เหตุการณ์คือ... เมื่อวานมีลูกค้านึงมารับของแล้วบอกว่าของมีตำหนิ เราตรวจแล้วก็เห็นว่าเป็นรอยเล็กๆ แต่ลูกค้าขอเปลี่ยนคืน พอจะคุยกับหัวหน้า หัวหน้าบอกให้รับผิดชอบเองแล้วไปจัดการแทน เขาพูดแบบไม่ค่อยฟังเหตุผลเรา แล้วบอกว่าถ้าแก้ไม่ดีจะโดนหักค่าชั่วโมง เรางงอ่ะ ทำไมต้องเป็นเราเสมอ ไม่เข้าใจจริงๆ

เพื่อนร่วมงานบางคนก็เฉยๆ เหมือนไม่อยากยุ่ง แต่บางคนก็พูดแซวหลังเราเบาๆ ว่าเราช่างระแวง ขี้กลัว ไม่รู้จะโกรธหรืออายดี หงุดหงิดมากก็อยากเถียง แต่เรากลัวสถานะงานของตัวเองด้วยค่ะ งานนี้ไม่ใช่ว่าจะหาง่ายที่บ้านด้วยนะ

บางทีหัวหน้าก็คาดหวังสูงมากกก แบบให้เราทำทุกอย่าง ทั้งจัดของ แคชเชียร์ แพ็ก แล้วต้องรับผิดชอบเรื่องการคืนสินค้า ถ้ามีปัญหาเขามักจะเรียกเราไปคุยต่อหน้าเพื่อนร่วมงานแล้วติงยาว ๆ เรารู้สึกอับอายกับวิธีคุยแบบนั้น แต่ถ้าจะไปขอคุยด้วยตัวคนเดียว กลัวเขาจะโกรธว่าเราไม่อดทนหรือเรื่องมาก

เรารู้สึกว่าบางทีหัวหน้าให้ความรับผิดชอบเราเพิ่มขึ้นโดยไม่บอกล่วงหน้า แต่พอเกิดปัญหาก็มองว่าเป็นความผิดเราเสมอ เราทำงานตามขั้นตอนที่ถูกสอนนะคะ แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บางทีก็ไม่ได้มีคนสอนชัดเจน เหมือนถูกโยนงานแล้วบอกว่าต้องทำให้เสร็จ เงียบเลย

ไม่ใช่ว่าเราอยากเอาชนะหรือทำตัวเป็นคนดีไปซะทุกเรื่อง แต่เราก็ไม่อยากถูกมองว่าไม่พยายาม หรือขี้บ่น เราตั้งใจทำเต็มที่ แต่พอมีเรื่องแบบนี้ความมั่นใจก็หายไป เราคิดมากหรือเปล่า หรือสมควรคุยตรงๆ กับหัวหน้า แต่ถ้าคุยแล้วเขาไม่เปลี่ยน แล้วงานก็ยังแบบนี้ จะทนไปทำไม อืมมม งงเอง

มีเพื่อนร่วมงานที่กลับบ้านก่อนก็ส่งไลน์มาถามว่าทำไมหน้าเศร้า เราก็ตอบไปแบบงงๆ ว่าเรื่องที่ร้าน เขาก็แค่ว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป แต่เราไม่ได้รู้สึกสบายขึ้นเลย อะไรคือการทำงานที่เราต้องยอมรับกับการถูกตำหนิอย่างเดียวโดยไม่มีการสอนหรือคำชื่นชมมั้ย

หรือเราเป็นคนคิดมากไปเองนะคะ เพื่อนๆ มีวิธีคุยกับหัวหน้าที่ทำให้เค้าเข้าใจความรู้สึกเรามั้ยคะ แบบไม่ให้ดูอ่อนแอหรือขี้บ่นเกินไป เราควรทำยังไงดีคะ ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ T_T

ป.ล. ถ้าเล่าเยอะไปขอโทษนะคะ แค่สับสนจริงๆ ว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยหรือควรจริงจังดี