เมื่อคืนนี้คือยังไม่หลับเลยค่ะ กำลังนั่งเปิดเอกสารบัญชีแล้วมือถือสั่นแล้วเห็นข้อความหนึ่งจากเพื่อนผู้หญิงคนนึงที่เคยเจอกันครั้งเดียวตอนประชุมลูกค้า เธอส่งรูปผู้ชายคนนึงกับข้อความสั้นๆว่า "รอไปด้วยกันนะ" เราดูรูปก็แบบ เห้ย ใครบรรยากาศอบอุ่น สองคนนั่งทานข้าวกัน มีแก้วไวน์ แล้วผู้ชายคนนั้นคือแฟนเราไงคะ เงียบเลย.

ไม่ใช่ว่าเราจะบ้าสมมติหรือคิดไปเองนะ แต่แฟนเรากับเพื่อนคนนั้นมีภาพด้วยกันที่มุมต่างๆของร้านตามสั่งหน้าปากซอยย่านนนทบุรีที่เราไปบ่อยๆ แล้วก็มีสตอรี่เก่าๆที่แฟนเคยโพสต์เป็นรูปคู่กับคนเดียวกัน เหมือนจะเป็นกลุ่มเพื่อน แต่ไม่ได้มีใครบอกอะไรเราเลย สับสนมากค่ะ เรากับแฟนคบกันมาเกือบสองปี เราอายุ 23 ทำบัญชีให้บริษัทอาหารเล็กๆแถวบางกรวย ส่วนแฟนทำโปรแกรมเมอร์ freelancing อยู่บ้าน เราไม่ได้หวงชีวิตส่วนตัวมากนะ แต่ถ้าคนที่เราชอบคุยกับคนอื่นบ่อยโดยที่เราไม่รู้สึกยังไง มันก็ไม่สบายใจอ่ะ.

เมื่อเช้าเราเลยถามแฟนแบบตรงๆ ว่า "คนนั้นใคร" แฟนตอบว่ารู้จักผ่านงานเก่าๆ พูดคุยปรึกษาเรื่องโปรเจกต์บ่อยๆ ไม่มีอะไรพิเศษ เราก็เชื่อแบบครึ่งๆครึ่งๆ เพราะเรารู้ว่าแฟนชอบช่วยเหลือคนรอบตัว แต่มันมีเหตุเล็กๆอีกหลายอย่างที่รวมกันจนเราเริ่มคิดมาก เช่นเมื่อคืนก่อนแฟนบอกติดงานจะกลับห้าทุ่ม แต่กลับเข้าบ้านตีหนึ่ง ตอบไลน์ช้า แล้วโทรศัพท์ปิดสแตนด์บาย คือเราเห็นสถานะออนไลน์แล้วเลิกงานยังไม่กลับบ้านอีก มีครั้งนึงแฟนบอกว่าจะพาเราไปทานข้าวในวันพิเศษแล้วลืมบอกว่าจองร้านกับใครไว้แล้ว กลายเป็นเขาไปกับคนกลุ่มนั้นแทน เราแอบเซ็งนะ แต่ก็ไม่อยากเป็นคนขี้หึงมากกกจริงงง.

แล้วเรื่องที่ทำเราตกใจที่สุดคือตอนเราเจอการคอมเมนต์ในโพสต์สตอรี่ของเขา เป็นข้อความสนุกๆ หยอกกัน แล้วแฟนเราตอบกลับด้วยอิโมจิหัวเราะ แล้วคำนึงที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน เป็นชื่อเล่นที่ไม่เหมือนชื่อจริง มันเลยทำให้เรารู้สึกว่าเขามีอีกมิติที่เราไม่เคยรู้สึกว่ามีอยู่จริงๆ หรือเราเป็นคนใจแคบเอง. ไม่รู้สิ.

เราใช้เวลาเกือบทั้งวันค้นเฟซบุ๊ก ค้นสตอรี่ย้อนหลัง จนเจอภาพที่ยืนยันได้ว่าเขาไปทานข้าวกับกลุ่มนี้หลายครั้ง แล้วมีรูปคู่กับเพื่อนผู้หญิงคนนั้นบ่อยมากกว่าที่เรคิดไว้ ตอนเห็นเราหัวใจเต้นแรง แล้วก็รู้สึกหายใจไม่ออกแบบปนโกรธปนชา เราไม่ได้โวยวายตอนนั้น เพราะเราไม่รู้จะโวยวายอะไร เรายังคิดว่าบางทีแค่เพื่อน แต่ทำไมไม่มีคำว่า "ชวนเราไปด้วยสิ" หรือ "บอกกันบ้างดิ" ในหัวมันมีความรู้สึกถูกทิ้งไว้อยู่เหมือนกันค่ะ.

แฟนเห็นเราจ้องมือถือก็ถามว่าเป็นอะไร เราก็เลยบอกตรงๆว่า "ทำไมไม่บอกว่ามีเพื่อนคนนี้ ใจตรงกันไหม" เขาทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ แล้วบอกอีกว่าเป็นเพื่อนร่วมงานเก่า ไม่มีอะไร เราพยายามจะเชื่อ แต่ในใจมันยังคา เรากลัวว่าถ้าเราไม่อยากดูบ้าเกินไปจะกลายเป็นว่าปล่อยผ่าน แล้วถ้าปล่อยผ่านแล้วมันแย่ขึ้นจะทำยังไง จขกท งงมาก.

แต่ก็มีอีกมุม เรารู้ว่าเราทำงานหนัก เงินเดือนก็ไม่เยอะ เหนื่อยจากการทำบัญชีตลอดวันแล้วต้องกลับมาจัดการความรู้สึกพวกนี้อีก มันทำให้เราสงสัยตัวเองว่าเราเป็นคนงี่เง่าหรือเปล่า หรือเราแค่ต้องการความเอาใจใส่มากกว่าที่ได้รับ หรือเพราะเราอยู่ใกล้แฟนตลอดเวลา เลยเห็นรายละเอียดเล็กๆมากกว่าคนอื่น มันทำให้เรารู้สึกอ่อนแอมากกว่าที่ควรจะเป็น.

โอ้ยย แล้วเรายังงงกับตัวเองว่าทำไมเราไม่จับหน้าจอมือถือเขาดูให้ชัดๆไปเลย ก็เพราะเรากลัวว่าถ้าทำแล้วเจออะไรจะทนไม่ไหว แล้วก็กลัวว่าถ้าทำแล้วไม่มีอะไรจริงๆจะกลายเป็นเราเจ้าคิดเจ้าจอร์จมากไป ก็เลยตัดสินใจคุยกันแบบผู้ใหญ่ แต่การคุยมันเหมือนมีกำแพงบางๆ แฟนพูดว่าอยากเคลียร์แต่ก็ยังไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ส่วนเราอยากรู้อยากชัด แต่ก็ไม่อยากฟังคำแก้ตัวเยอะๆ เราอธิบายความรู้สึกไป แต่สุดท้ายก็จบที่ประโยคคลาสสิก "เราก็ไม่ได้ทำอะไรผิด" อืมมม.

สรุปคือเรายังไม่รู้คำตอบค่ะ เพื่อนๆ ว่าเราไปผิดที่ถามหรือควรยอมปล่อยให้เป็นเรื่องธรรมดาวะ หรือมีวิธีคุยแบบไม่พังแต่ให้เขารู้สึกจริงจังบ้างไหมคะ หรือเราคิดมากไปเอง เรากลัวว่าจะกลายเป็นคนครอบงำความเป็นส่วนตัวของเขา แต่ก็กลัวว่าจะนิ่งเฉยแล้วเสียใจมากกว่าเดิม ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ เราไม่อยากตัดสินอะไรเร็วเกินไปเพราะยังรักอยู่ แต่ไม่อยากถูกทำร้ายทางใจด้วยค่ะ

มือใหม่หัดตั้งกระทู้ด้วยนะคะ ถ้าผิดตรงไหนขออภัยนะคะ T_T

เราควรทำยังไงดีคะ?