សូរស្តី ខ្ញុំទើបតែសរសេរជាលើកដំបូង ថារអត់ច្បាស់ៗ សរសេរមិនល្អទេ ជួយផង។ ខ្ញុំអាយុ ៣៤ ឆ្នាំ ធ្វើជាបារីស្តា នៅក្រុងណាគរប្រាជាតិ (นครราชสีมา) គឺរក្សាខ្សែជាមួយគេបានប្រហែលទៅ២ឆ្នាំហើយ នឹងកក់ពេលរៀបការ ឆ្នាំក្រោយនេះ។ ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំចិត្តភ័យខ្លាំងណាស់ ពិតៗ ងងឹតមុខ។

សង្ខេប គឺរឿងលុយនិងទម្លាប់ការចំណាយរបស់គេធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ងាក់ផ្អើល។ យើងសន្សំពីតូចៗ ជួយសងសំណងហាងកាហ្វេ សន្សំទិញម៉ាស៊ីនបាញ់កាហ្វេ កែវម៉ាក់ និងស្នាកបាយអ៊ីណុកសម្រាប់បើកហាងតូចៗតែគេចូលចិត្តចំណាយសេរីមិនបានគិតមុន។ គេចូលចិត្តបញ្ជាទិញអនឡាញម៉ោងវេលាធ្លាក់ទូបប្រហែលមួយពីរសម៉ោងពីរព្រឹក នឹងដើរទិញសម្ភារៈសម្រាប់តុបតែងផ្ទះ ដូចជា ប្តូរភ្លើង លីកស៊ូភា សូហ្វា តូចៗ ដែលខ្ញុំមិនទាន់បានពិភាក្សាណាមួយទេ។ គេទិញរួចមកហើយហៅឲ្យមើលហើយប្រាប់ថា “ចូលចិត្តอะ” ខ្ញុំច្រឡំ។

ហើយក៏មានរឿងខ្ចប់កាតឥណទានម៉ាក់ឲ្យប្រើផង គេច្បាស់ថាខឹងនឹងត្រឡប់វិញនិងសម្រេចធ្វើរួច ប៉ុន្តេទើបហួស៣ខែហើយ លុយមិនយកត្រលប់ មិនឃ្លៀងគាត់ទេ។ ខ្ញុំពិតៗចិត្តភ័យអន់ណាស់ រំពឹងពិនិត្យសមតុល្យនៅធនាគារ រៀងរាល់ល្ងាចជិតមួយម៉ោង ដល់ខ្លះខ្លួនអស់ចិត្តម៉េចមួយដូច្នេះ និយាយចេញហាក់ដូចជាអង្គុយញញឹមម្នាក់ដោយទឹកភ្នែក 55555 ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុងខ្ញុំក្រអូបពេក។

ខ្ញុំភ័យថាបើខ្ញុំនិយាយត្រង់ៗ នឹងធ្វើឲ្យគេមានអារម្មណ៍ដូចជាកាប់ទម្រាំសុខភាពក្លាយជាគន្លង បញ្ជាទុកចំពោះចរិតរបស់គេ តើគេនឹងដកប្រការមើលទេ? ប៉ុន្តែបើខ្ញុំមិននិយាយ ខ្ញុំខ្វះអាចច្បាស់ថាវានឹងក្លាយជាបញ្ហាធំពេលរៀបការបន្ទាប់។ ខ្ញុំបានរៀបចំថវិកាថ្ងៃរៀបការហើយ ប៉ុន្តែត្រូវមានពិនិត្យសមតុល្យប្រាក់ចំណាយរបស់គេជារៀងរាល់ពេល វាកំពុងធ្វើឲ្យខ្ញុំពេញបាត ហើយសាមញ្ញ។ តើយុវជនសព្វថ្ងៃចំណាយលុយបែបនេះពិតទេ?

ចង់សួរថាបើមាននរណាផ្សេងៗធ្លាប់ជួបស្ថានការណ៍មួយនេះ តើគួរនិយាយយ៉ាងដូចម្តេចឲ្យមិនបម្លែងទៅជាការរិះគន់ ប៉ុន្តែអាចដាក់ច្បាប់ទ្វេភាគពីររឿងលុយរួមបាន។ ខ្ញុំចង់ឲ្យគេយល់ថាគួរតែមានថវិកាមកឆាប់ វាមិនមែនជា ការងាយនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការទទួលខុសត្រូវ គេនៅតែមិនយល់ទេ។ តើគួរនិយាយត្រង់ៗឬថយជំហានកុះហត្ថ ដាក់ថវិករួម ថវិកផ្ទាល់ខ្លួន ប្រហែលមួយខែគួរពេលយកម៉ោងប៉ុន្មានមកពិភាក្សាវិញ? គួរឲ្យទាមទារឲ្យដាក់លុយត្រលប់មុនរៀបការរឺអត់? ខ្ញុំត្រូវស្រួលចិត្តខ្លាំង។

ប.ล. ឥឡូវនេះខ្ញុំលាក់ចេញពីទ្ឋានបុគ្គលមមាត់មកដាក់ក្តីសំណួរនេះបន្តិច នឹងត្រលប់ទៅធ្វើការបន្តនៅពេលពេលផ្អាកព្រឹក នៅពេលពេលទិញម្ហូបយប់នឹងត្រឡប់ទៅប្រញាប់ទៅហើយ T_T