សូមទោសពិតៗ nha ពិតជាបង្កើតថ្រក់ដំបូងក្នុងជីវិត អារម្មណឹតច្របល់និងស្លួចចិត្តណាស់ សូមទោសបើរៀបចំអែមឬវាយយ៉ាងវែង។ ខ្ញុំអាយុ៣២ ឆ្នាំ មានហាងអនឡាញតូចៗ លក់ឥវ៉ាន់ផ្ទះនិងដៃគូស្និទ្ធពីខេត្តឧដូនទ័ន។

ខ្ញុំពន្យាយពិត nha លក់របស់មកជិតបីឆ្នាំ ដំបូងខ្ញុំដាក់ទំនិញរៀងឯងនៅផ្ទះ ប៉ុន្តែប្រហែល៦ខែមកនេះ សម្រេចចិត្តជួលមุมតូចក្នុង community space ខាងជិតផ្សារថ្មី ព្រោះគិតថានឹងបានកន្លែងផ្ទុករបស់មានระเบียบ និងចង់មានមិត្តម្ចាស់ហាងផ្សេងៗជួយចែកស្នៀតចំរាញ់ថ្លៃភ្លើង ប្រាក់អ៊ីនធឺណិត តិចណាស់យើងបាននិយាយគ្នាថាមានភាពរីករាយខ្លះៗថ្ងៃណាមួយ។

កន្លែងដែលខ្ញុំជួលគឺហាងតូចៗ ម្ចាស់ជាស្ត្រីមណ្ឌលវ័យ មើលទៅសុភាពមុនៗ ពេលដំបូងបានជួយណែនាំរៀបចំមุมថតរូប ក៏យកខ្មៅប៊ិចនិង ទុយាប់សតិកនាវ័នមาช่วยខ្ញុំនៅថ្ងៃដែលផ្ញើរបស់បន្ទាន់ផង ដល់ទៅប្រហែលខែទី៣ បញ្ហាចាប់ផ្តើមមកមួយៗ រហូតខ្ញុំចាប់មិនទាន់សុខ។

បញ្ហាមុនគឺនាងនិយាយថា “យប់នេះត្រូវបិទហាង២ម៉ោងយប់ nha ខ្ញុំមានកម្មវិធីផ្ទាល់ខ្លួន” ទោះបីខ្ញុំបានជូនដំណឹងពីព្រឹកថាមានលាយផ្សាយរសៀលដល់៣ម៉ោងយប់ ហើយនាងបញ្ជាឲ្យខ្ញុំទៅវេចខ្ចប់នៅបន្ទប់គេងផ្ទះជំនួស ហើយឲ្យខ្ញុំជួយផ្ទេរតុរបស់ខ្លួនឯង សួរវែតថាតើខ្ញុំគួរផ្ទេរកម្មដល់ទាំងអស់នៅម៉ោង៩យប់ដែរឬទេ ចាំបាំងខ្លះបង្ហាញក្តៅ។

បញ្ហាទីពីរគឺនាងចូលរួមលាស់របស់ខ្ញុំ ឧទាហរណ៍មាផ្ដាច់ប្រអប់ចែកចេញត្រួតពិនិត្យស្តុក ដោយគ្មានការសុំសម្រេចមុន ហើយនិយាយថា “បើធ្វើបែបនេះអតិថិជនប្រហែលមិនចូលចិត្ត” តែសម្លេងកាត់ទោសគិតតែ១គន្លងដោយគ្មានអារម្មណ៍ពន្យល់ ហើយពេលខ្លះនាងយករបស់ខ្ញុំដាក់ជាកន្លែងផ្សេងគ្មានការជូនដំណឹង ខ្ញុំត្រូវតែស្វែងរកស្ទីកเกอร์ប្រហែល១០នាទី ពីព្រោះតុត្រូវបានផ្លាស់ទី -*- ស្រឡោចខ្លាំង។

មានមួយដងខ្ញុំត្រូវផ្ញើរបស់បន្ទាន់ អតិថិជនសុំទទួលមុនពេលថ្ងៃត្រង់ ខ្ញុំបានប្រាប់ថាចេញទៅផ្ញើហើយនឹងត្រឡប់មកបន្តបន្ទាប់ពីថ្ងៃត្រង់ មកដល់តុត្រូវបានដាក់កាបូបកញ្ចក់ពីកាហ្វេជំនួស រកមិនឃើញ បាត់រយៈពេលប្រហែល២០-៣០នាទី អតិថិជនសួរថានឹងមិនទាន់ទេ ធ្វើឲ្យខ្ញុំស្លន់ស្លោ វាដូចជា ពេលវេលានិងអាជីវកម្មរបស់ខ្ញុំមិនសំខាន់ឡើយ។

ខ្ញុំបានព្យាយាមនិយាយយ៉ាងសុភាពតែម្តង ថាចង់ឲ្យជូនដំណឹងមុនពេលផ្លាស់របស់ ឬបើចង់បិទហាងសូមរំលឹកពីព្រឹកក្នុងការធ្វើផែនការ នាងឆ្លើយថា “ទីនេះជาของខ្ញុំ ខ្ញុំចង់ធ្វើអ្វីក៏ធ្វើ” សម្លេងមិនស្តាប់ថែមទៀត ថ្ងៃបន្ទាប់បើខ្ញុំមកយឺតជិះ។ នាងប្រកាន់ត្រឡប់មុខម្ចាស់ហាងផ្សេងៗថាធ្វើអាជីវកម្មត្រូវមានឆន្ទៈ ខ្ញុំអាក់អួតណាស់ រស់នៅដូចជា ត្រូវបាន phọt phẹt ជាប្រចាំ។

ពិតជាខ្ញុំយល់ថានាងវិនិយោគ មានចំណាយ ប៉ុន្តាខ្ញុំចង់បានកន្លែងដែលគោរពគ្នាជាងនេះ ត្រឹមជូនដំណឹងមុនគត់ ok មួយរបស់តូចៗក៏ល្អ ប្រសិនបើមានច្បាប់ច្បាស់នឹងថា ពេលប្រើប្រាស់កន្លែងសាធារណៈ នរណាគួរអោយសួរអនុញ្ញាតយ៉ាងដូចម្តេច ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សម្លេងខ្ញុំត្រូវបានញញឹម ឬខ្ញុំម្នាក់ដើរឡើងឲ្យទោសឬទេ។

មួយចំនួនយប់ខ្ញុំគិតច្រើនរហូតភ្នែកភ្លឺពេល១:៣០ nachts ដាស់ណាស់ គេងពិបាកពេញសប្តាហ៍ភាគច្រើន។ ហื่อ ខ្ញុំគិតចង់ចាកចេញទេ តែចំណាយនឹងកើនឡើងការផ្លាស់ទីនឹងមានន័យថាត្រូវវេចខ្ចប់តែម្នាក់នៅផ្ទះម្ដងទៀត ភ័យថាហាងនឹងយឺត អតិថិជននឹងខឹង នឹងខាតការទុកចិត្ត និយាយត្រង់ៗខ្ញុំភ័យឥតវែងទៅជាបញ្ហាជាមួយម្ចាស់ហាងផ្សេងៗ ហื่อ

តើគួរធ្វើម៉េចดีមិត្តៗ? តើអ្នកៗព្រឹក្សាខ្លះធ្លាប់ជួបបែបនេះទេ? មានវិធីនិយាយជាមួយនារីដែលគិតថាគឺជា“ម្ចាស់”ក្នុងកន្លែងយ៉ាងសុភាពប៉ុន្តែនៅច្បាស់ទេ? យើងគួរធ្វើភ្លាមថាមិនទទួលយកហើយចាកចេញ ឬគួរតែរៀបចំសម្រង់កតិ្តការណ៍ខ្លីៗឲ្យម្ចាស់ហាងទាំងអស់ចុះហត្ថលេខាសហគ្រិនជាគោលលទ្ធិដើម្បីដោះស្រាយអញ្ចឹង? ខ្ញុំមិនប្រាកដទេពិតៗ សូមជួយណែនាំផង T_T

ប៉.ល. អរគុណសម្រាប់អានមកដល់ចំណុចនេះ nha ចជកថង់ งง มาก มาก จริง ៥៥៥៥