บ่ฮู้สิเริ่มจังได๋ คือเมื่อคืนประมาณ 00:20 น. เผลอเห็นบางอย่างแล้วหัวมันฮ้อนนิดๆ แต่กะงงในใจอยู่คือกัน

ข่อยอยู่เชียงใหม่ เป็นครูมัธยมโรงเรียนเล็กๆ ใกล้บ้าน อายุสามสิบกว่าๆ คบแฟนมาซักเกือบสามปี ทุกอย่างกะลงตัวบ่หวือหวา ชิลๆ ฮู้จักครอบครัวแล้ว เขาทำงานออฟฟิศในเมือง เฮากะแยกโลกกันนิดๆ แต่กะบ่เป็นหยัง

เมื่อคืนเขาบอกสิไปเลี้ยงส่งเพื่อนลาออก บอกสิกลับตอนได๋สี่ทุ่ม ข่อยกะว่าบ่เป็นหยัง เตรียมเอกสารที่โรงเรียนต่อ ดูซีรีส์ มีแก้วกาแฟกระดาษวางข้างมือ

พอเกือบเที่ยงคืน ข่อยไถมือถือเพลินๆ แล้วเผลอไปแตะจอได้ ไลน์แฟนเด้งขึ้นเป็นพรีวิวกลุ่มชื่อสุภาพๆ ว่า “ทีมโปรเจกต์” แต่ข้อความที่ขึ้นมาแค่บรรทัดเดียวว่า “เจอแล้ว เดินไปดูด้วยกันนะ เดี๋ยวโทร” แล้วมีสติ๊กเกอร์หัวเราะกวนๆ แบบนั้น ข่อยบ่ได้ตั้งใจจะส่องนะ แต่กะเผลอจ้องไปสิบถึงสิบห้านาทีจริงๆ

ข่อยไล่ดูแชทย้อนหลังแบบบ่ได้ตั้งใจ (ขอโทษเด้อ จ้องหลายไปหน่อย) เห็นว่าแฟนคุยกับคนนึงหลายขึ้น คุยสนิทสนม ชวนไปกินข้าวหลังเลิกงาน ส่งรูปอาหารกัน แลกกันเป็นชุดๆ แบบเพื่อนสนิท แต่มันมีข้อความที่เฮ็ดให้ข่อยบ่สบายใจเช่น “อยากเจอเธอวันนี้จัง” แฟนตอบว่า “เราก็อยากเจอเหมือนกัน” แบบนี้คืออีหยังวะ

อีกอย่าง คนคนนั้นฮู้รายละเอียดชีวิตแฟนข่อยหลายกว่าที่ควร ยกตัวอย่างฮู้เรื่องที่แฟนเคยเล่าให้ข่อยคนเดียว ฮู้วันนัดข่อย ฮู้แม้แต่ว่าแฟนชอบกาแฟเข้มบ่ใส่นม เหมือนเขาตามข่าวแฟนข่อยเก่งเกินไป พอกลับไปเบิ่งสตอรี่เห็นรูปที่ร้านกาแฟแถวโค้งต้นเกว๋น (ข่อยกะเคยแวะ) แฟนคอมเมนต์ใต้โพสต์แบบคนคุ้น เคมีเข้ากันหลาย

ข่อยเริ่มคิดมาก ข่อยเป็นครู คำว่าความเชื่อใจสำคัญสุด ข่อยบ่ต้องการเป็นคนขี้หวงหรือควบคุมชีวิตคนอื่น แต่พอเอามาต่อกันมันเริ่มหนา หมอกมันหนา มองบ่ค่อยเห็น

มื้อเช้าถัดมาข่อยถามเบาๆ ว่า “เมื่อคืนกลับดึกบ่น้อ?” เขาตอบนิ่งๆ ว่า “อ่อ เลี้ยงเพื่อนหน่อย กลับตอนเที่ยงคืนกว่าๆ” ข่อยพยักหน้า ยิ้มฝืนๆ แล้วบ่ได้ถามต่อ แต่ใจเต้นหลาย อยากถามตรงๆ แต่กะกลัวเฮ็ดลายบรรยากาศ ถามไปแล้วเขาสิฮ้อนบ่ หรือถ้าเขาโกหกสิตกใจไปกว่านี้

อีกเรื่อง เพื่อนของแฟนพอเจอข่อยมักสิหลีกทางหรือบ่สบตา บางคนหยุดคุยกับข่อย แต่พอแฟนหันไปคุยกะหัวเราะคัก ข่อยเลยฮู้สึกถืกว่าโดนทิ้งข้างๆ แบบแปลกๆ บ่มีความเป็นข่อยอยู่ตรงนั้น

ข่อยฮู้ว่าความสัมพันธ์ต้องมีพื้นที่ส่วนตัว มีเพื่อน มีเรื่องนอกงาน แต่กลัวถ้ามันเลยเส้น ข่อยสิเจ็บแฮงบ่ หรือโง่ที่ทนคิดว่าอาจสิบ่มีหยัง ข่อยเบื่อเก็บคำถามไว้ในใจแล้วปล่อยให้เป็นหมอก จนมื้อนี้มองบ่ค่อยเห็นจริงๆ งงมาก

ควรถามตรงๆ บ่ ว่า “ระหว่างเฮา มีคนอื่นบ่” หรือถามเบาๆ ว่า “เพื่อนคนนั้นเป็นคนแบบใด๋” กลัวคำตอบสิทำให้คนที่ข่อยฮักเจ็บหรือสิทำลายความไว้ใจ ข่อยเป็นครูสอนเรื่องความสัมพันธ์ให้เด็ก แต่กับโตเองกลับงงไปหมด

หรือสิปล่อยไว้สังเกตต่อ บ่เว้าดี หรือหาเวลาคุยจริงจังตอนกลางวันที่บ่มีคนฟังดี ข่อยสิมีความสุขคือได๋ถ้าเพื่อนๆ มาแชร์ประสบการณ์หรือแนะนำวิธีเว้าบ่ให้ทำลายความสัมพันธ์ ช่วยแหน่ T_T