สวัสดีครับ ผมขอโทษทีนะครับ พอดีเป็นครั้งแรกที่มานั่งพิมพ์แบบนี้ ยืมล็อกอินเพื่อนมาโพสต์ด้วย ขอโทษถ้าข้อความมั่วๆ หรือยาวเกินไปครับ เราอายุ 34 ปี ทำงานเป็นพนักงานร้านขายของเล็กๆ ในย่านนนทบุรีครับ อยู่กับงานนี้มาเกือบสี่ปีแล้วครับ

เรื่องมันเริ่มมาจากประมาณสองเดือนก่อนครับ ฝนตกหนักวันหนึ่งแล้วของในสต็อกเกิดขาด คือจริงๆ ไม่ใช่ความผิดเราแต่แรก เพราะสินค้าโดนส่งผิดล็อตจากฝ่ายซัพพลายเออร์ แต่พอหัวหน้ารู้ปุ๊บกลับตะโกนใส่เราในร้านเลยว่า "ทำไมไม่เช็ค" แล้วก็เรียกคนมาช่วยกันดูพร้อมกับพนักงานใหม่คนนั้นที่เพิ่งเข้ามา 2 สัปดาห์ก่อนครับ เงียบเลยครับ.

แบบ...เราเข้าใจว่าที่ทำงานต้องมีระบบ แต่การที่ถูกด่าเสียงดังต่อหน้าเพื่อนร่วมงานลูกค้า แล้วหัวหน้าไม่ได้ถามความเห็นเราก่อน เรารู้สึกอับอายมากกก ครับ เราพยายามอธิบายว่าเราแจ้งเรื่องตั้งแต่เช้าแล้ว แต่หัวหน้าพูดเร็วๆ แล้วเปลี่ยนหัวข้อไปเลย ทำให้ดูเหมือนเราโกหกหรือไม่ใส่ใจงาน งงมากครับ.

หลังจากวันนั้นพฤติกรรมเปลี่ยนไป เราถูกมอบหมายให้รับงานเพิ่มเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่เงินเดือนไม่ขึ้นเลย อาทิตย์ละวันหยุดก็หายไปบ่อย เพราะมีพนักงานคนอื่นขอลากะเยอะ เช่น เพื่อนคนนึงขอกลับบ้านบ่อยเพราะต้องไปส่งแม่แอดมิดที่โรงพยาบาล หรือลูกค้าร้านประจำโทรเรียกให้มาส่งของด่วน ก็เข้าใจครับว่ามีเหตุผล แต่ปัญหาคือหัวหน้าให้เหตุผลและการยกเว้นกับพนักงานบางคน บางคนทำงานไม่ตรงเวลาแต่กลับได้แต้มหรือคำชมจากหัวหน้า ส่วนเราทำเต็มที่กลับถูกติติงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทั้งที่บางเรื่องเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมครับ

เมื่อคืนก็เหมือนกันครับ สี่ทุ่มกว่าๆ เรากำลังกวาดพื้นเตรียมปิดร้าน อยู่ๆ หัวหน้าก็เดินมาถามว่าออร์เดอร์ที่ได้เมื่อคืนตามงานหรือยัง ทั้งๆ ที่เราออกไปส่งของนอกเวลาแล้วหนึ่งรอบแล้ว แต่หัวหน้าบอกว่า "ไม่พอ" แล้วให้เราไปคุยกับลูกค้าเอง ตอนแรกเราก็รับปากไป แต่พอคุยเสร็จลูกค้าดูงงกับข้อเสนอที่หัวหน้าเปลี่ยนไป เรากลับโดนดื้อดึงว่าควรทำแบบนั้นแบบนี้ ทั้งๆ ที่เราแค่เดินตามคำสั่งเดิมที่หัวหน้าส่งมาเมื่อเช้า เรารู้สึกว่าความรับผิดชอบมันโยนมาที่เราเต็มๆ แต่พอมีปัญหา การบอกว่าผิดหรือขาดตกบกพร่องมักจะมาเรียงกับชื่อเรา

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่เข้ามาหลังจากเราได้ตำแหน่งขึ้นเร็วกว่า ได้ฝึกงานสั้นๆ ก็ได้รับคำชมจากหัวหน้าบ่อยๆ ทำให้บรรยากาศแตกต่างไปเลยครับ เราพยายามไม่ใส่ใจแต่บางทีมันเก็บไว้ไม่ได้ บางคืนขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้านตอนเกือบเที่ยงคืน หยุดคิดก็คิด ท้องร้องแต่ไม่อยากหยุดที่ร้านตามสั่งหน้าปากซอยเพราะรู้สึกว่าโง่ที่ร้องไห้เพราะงาน แต่จริงๆ มันเจ็บครับ

ไม่รู้ว่าเราคาดหวังอะไรจากหัวหน้า อาจจะแค่คำขอบคุณสั้นๆ หรือการอธิบายด้วยโทนที่ดีกว่า หรือแม้แต่เงินเดือนเพิ่มสักเล็กน้อยก็ยังดี แต่ที่ได้คือความเงียบหรือคำตำหนิที่ทำให้เราเสียความมั่นใจ เราเริ่มสงสัยตัวเองว่าเราเก่งไม่พอหรือเปล่า หรือควรเป็นคนพูดจาแข็งแรงกว่าเดิม จะสู้กับท่าทีหัวหน้าไหม หรือแค่ย้ายที่ใหม่ แต่ในวัยเราและมีภาระบางอย่าง การตัดสินใจไม่ง่ายเลยครับ

มีครั้งนึงที่เราเก็บกดมากจนกลับบ้านแล้วนั่งกินมาม่าอยู่คนเดียว ลืมปิดไฟห้อง ร้องไห้เบาๆ แล้วคิดว่าถ้าลาออกไปจะหาแบบนี้ได้ไหม จะไปทำงานที่เข้าใจเรามากกว่านี้มั้ย หรือเราต้องปรับตัวเองให้ทนมากขึ้น ทุกคนก็มีปัญหา แต่บางทีรู้สึกโดดเดี่ยวจัง หรือเราแค่คิดมากไปเองครับ.

จขกท อาจจะงงเป็นสับเป็ดหน่อยนะครับ แต่ไม่ได้อยากทำให้เรื่องใหญ่โตแค่ต้องการคำแนะนำว่าถ้าเพื่อนๆ เจอสถานการณ์แบบนี้ ควรทำไงดีครับ ควรคุยกับหัวหน้าตรงๆ รึเก็บหลักฐานแล้วร้องเรียนกับเจ้าของร้านดี หรือเปลี่ยนงานเลย จะอยู่ต่อเพื่อความมั่นคงทางการเงินหรือไปหาที่ใหม่ที่อาจไม่แน่นอน แต่สภาพจิตใจจะดีขึ้นมั้ย

หรือมีใครเคยเจอแบบนี้บ้างครับ แชร์ประสบการณ์ให้ฟังหน่อยครับ เราจะเอาใจสู้ต่อยังไงดี หรือเราควรออกจากตรงนี้ก่อนที่มันจะทำลายสุขภาพจิตมากกว่านี้ครับ หรือเราคิดมากไปเอง 5555 ครับ T_T

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตรงนี้นะครับ เราแค่ต้องการมุมมองจากคนนอกบ้าง เผื่อจะมีคำตอบที่ชัดขึ้น ป.ล. ถ้าข้อความดูไม่เรียบร้อยต้องขอโทษจริงๆ ครับ