มื่อนี้เช้ามากะมีแขกมาบ่นว่าเช็กเอาท์บ่ได้ ทั้งๆ ที่อ้ายกะป้อนข้อมูลเรียบร้อยแล้ว แล้วหัวหน้ามาเดินดูแค่แป๊บๆ บอกสั้นๆ ว่า "แก้เองแนเด้อ" แล้วย่างจากไป สบายเลยครับ เข้ามาแบบเงียบๆ แล้วออกไปเหมือนไผบ่เฮ็ดอิหยัง งงคัก

ข่อยอายุ 25 ทำงานรีเซฟชันที่โรงแรมแถวสะพานพระนั่งเกล้า อยู่นนทบุรี คือกะเวรกลางคืนชีวิตข่อยแทบสิเป็นคนกลางคืนทั้งหมด แทบบ่มีเวลาพักจริงๆ แต่พอตอนเช้าหัวหน้าขี้เกียจเฮ็ดแก้ปัญหา กะขว้างมาให้ข่อยแก้เฉยๆ ทั้งที่เป็นความผิดของระบบจองหรือซัพพอร์ตภาคกลางวัน ตอนนี้คือข่อยต้องรับโทรศัพท์จากแขก ตอบแอดมินในกรุ๊ป แล้วยืนนำอธิบายให้แขกฟังอีก เป็นชั่วโมง จนมื้อเช้าพอดี แล้วพอถามเรื่องโอที คำตอบคือ "เดี๋ยวค่อยเบิก" แล้วย่านื่งไป

เพื่อนร่วมงานบางคนกะช่วย แต่บางคนคือบ่ฮู้เรื่อง ออกไปสูบบุหรี่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่หน้าทางเข้า แล้วกลับมาทำหน้าเป็นปกติ โอเคบ่น้อ หรือข่อยเป็นคนซีเรียสไปบ่ หรือข่อยคิดหลายไป? จริงๆ กะเข้าใจว่าหัวหน้ากะเครียดแต่การขว้างงานแบบบ่บอก บ่ลงแรงช่วย มันทำให้ข่อยเริ่มบ่ฮักเวรกลางคืนแล้ว

ตั้งกระทู้ครั้งแรก ถ้าผิดพลาดหยังขออภัยนำเด้อ เพื่อนๆ ใครเคยเจอแบบนี้สิทำจังได๋ เฮาควรคุยกับหัวหน้าตรงๆ เลยบ่? ปล. ถ้ามีคำพูดเด็ดๆ แนวๆ ให้หน่อยเด้อ T_T