ขอโทษจริงๆ ค่ะ เพิ่งมาโพสต์ครั้งแรก นั่งพิมพ์ตอนตีสี่ครึ่งเพราะนอนไม่หลับแล้วคิดวนๆ เลยมาเล่า เผื่อมีคนช่วยส่องให้หน่อย สมองฉันมันตีกลับคนเดียวแล้ว 5555

เราอายุ 38 ปี เป็นครูประถมอยู่จังหวัดอุดรธานี นิสัยค่อนข้างเรียบร้อย เก็บตัว ไม่ค่อยกวนใคร แต่ฉลาดพอจะสังเกตพฤติกรรม แล้วตอนนี้มันเริ่มทำให้เราแหงนมองเพดานแบบ... โมโหแต่ขำ งง แล้วก็กลัวไปพร้อมกัน ป่ะ

คบกับแฟนเกือบสามปี เขาเป็นข้าราชการท้องถิ่น อยู่แถวเดียวกัน ชีวิตประจำวันเรียบง่าย ชอบปั่นจักรยานเสาร์-อาทิตย์ กับกลุ่มเพื่อนผู้ชายที่ทำงานด้วยกัน บางทีก็ไปยิมด้วยกัน เราคิดว่าโอเค แต่ช่วง 2 เดือนหลังมานี่มีจุกเล็กๆ ที่เก็บไว้ไม่ได้แล้ว

เช่น เรื่องมือถือของเขา พฤติกรรมเปลี่ยนแบบเห็นได้ชัด ก่อนหน้านี้ถ้าหยิบมือถือจะวางบนโต๊ะหรือบอกเราว่าต้องตอบงาน แต่เดี๋ยวนี้เวลาเราส่งเขาที่บ้านช่วงเย็นหรือกลับจากสอน เขาล้วงมือถือแล้วปิดหน้าจอใส่กระเป๋าเร็วๆ แบบไม่ให้เห็นข้อความ บางทีก็มีเสียงแจ้งเตือนแล้วเขาก็ลุกหายไปพรวดๆ เข้าห้องน้ำ ซึ่งจริงๆ อาจเป็นเรื่องปกติก็ได้ แต่เปลี่ยนจากนิสัยโปร่งใสที่เคยเป็น ทำให้เราเริ่มระแวง

อีกอย่าง เขาเริ่มมีแผนเจอเพื่อนบ่อยขึ้นโดยไม่ค่อยบอก เช่น คืนอาทิตย์ที่แล้วบอกว่ากลับบ้านแม่ แต่สุดท้ายไม่ได้กลับ กลับมาเล่าว่าไปดื่มกับเพื่อน กลับตีหนึ่งแล้วนอนเล่นมือถือบนโซฟา เราไม่ได้ห้ามเรื่องดื่มนะ แต่ไม่ชอบที่ไม่บอกตรงๆ อะ เงิบๆ งงๆ

มีครั้งที่ทำเราอึ้งมาก คือเขาเล่าว่าเพื่อนผู้หญิงจากกลุ่มปั่นจักรยานเปลี่ยนเส้นทางงานบ่อยขึ้น แล้วคุยกันบ่อย เราเลยถามว่าเป็นยังไง เขาบอกว่าเธอตลก นิสัยดี ไม่มีอะไร วันต่อมาจู่ๆ เขาก็เปิดแอพรูปเก่าๆ ให้เราดู บอกว่าเธอชอบถ่ายรูปคู่กับเพื่อนๆ เยอะมาก เราเห็นรูป แต่มันมีรูปนึงที่เขากดไลค์คนคนนั้นบ่อยบนโซเชียล ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย เราเลยเงิบอีก

เวลาเราเอ่ยถาม เขาหัวเราะบอก "ใจเย็นๆ นะ เฮามีกันอยู่" แต่คำพูดกับการกระทำมันสวนทาง แบบ... มันขำ แต่มันขำไม่ออกอ่ะ จริงงง

เมื่อคืนมีเรื่องที่ทำให้ใจเต้นมากกก คือเราส่งข้อความว่า "เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง" เขาอ่านข้อความแล้วตอบช้า พิมพ์แบบย่อๆ ว่า "ปกติ" แล้วติดสติ๊กเกอร์ เรารู้สึกเหมือนไม่อยากคุย เราเลยหยุด พอตีสองเห็นเขาออนไลน์ เราถามว่าตื่นไหม เขาตอบคำเดียวว่า "นอนไปแล้ว" แต่ตอนนั้นมีแจ้งเตือนแชทขึ้นบนหน้าจอ (ชื่อย่อที่เราไม่คุ้น) จอดมือถือทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วเขากดล็อกทันที เรารีบเดินไปหยิบ หัวใจเต้นแรงมาก มันแปลกมากกก แต่เราไม่ได้เปิดดูนะ รู้สึกผิดกับความอยากรู้ของตัวเอง เหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ไปเปิด

สองวันต่อมา เราเริ่มส่องแบบเงียบๆ ดูเฟซ ดูสตอรี่ ไม่ได้อยากเป็นนักสืบหรอกนะ แต่อยากให้ใจหยุดรุม เรารู้สึกผิดแต่กลัวว่าถ้าคุยตรงๆ จะดูเป็นคนหึงหวงเกินไป เราไม่อยากทำให้เขารู้สึกถูกควบคุม แต่ก็ไม่อยากถูกหลอกด้วย

เพื่อนๆ อ่านมาถึงตรงนี้คงคิดว่า "ชัดเลยมีคนอื่น" หรือ "อย่าไปคิดมาก" ก็ได้ทั้งสองแบบ เราเองก็ได้ยินคำแนะนำทั้งสองฝั่ง เพื่อนบางคนบอกให้คุยตรงๆ เราอยากคุย แต่กลัวคำตอบ กลัวเขาจะปิดมากกว่าเดิม แล้วกลัวว่าถ้าคุยแล้วมันพัง จะมีผลกับงานสอนและสุขภาพจิตเรา 2 เดือนนี้นอนไม่ค่อยพอ รู้สึกเครียดประมาณ 10-14 วันแบบไม่ต่อเนื่อง และบ่อยครั้งตื่นมามือสั่น

เราพยายามชวนเขาออกกำลังกายด้วยกัน ปั่นด้วยกัน เหมือนเดิม แต่เขาบอกงานยุ่ง บางทีก็หายไปกับเพื่อนเฉยเลย เราพยายามทำตัวเฟรนด์ลี่ไม่เครียด แต่ข้างในคาใจจนเคี้ยวหมากฝรั่งหมดซองทั้งคืน เฮ้อ

หรือเราคิดมากไปเองคะ? ควรหยุดเฝ้าดูแล้วคุยตรงๆดีไหม หรือคุยก่อนแล้วค่อยจับสังเกตต่อ เขาจะยิ่งปิดมั้ย หรือเราควรรอมาตรฐานตัวเองก่อน เค้า... จขกท งงมากกก แต่ก็อยากได้ความจริงค่ะ

ป.ล. ขอโทษถ้าเล่าเยอะหรือกระจัดกระจาย พิมพ์ไม่เป็นเรื่องเป็นราว บางประโยคขาดๆ ไปบ้าง แต่ถ้าใครมีประสบการณ์คล้ายๆ นี้ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยนะคะ อยากอ่านมุมมองหลายๆ แบบจริงๆ ค่ะ T_T