พอดีเจอเรื่องแปลกๆ เมื่อคืนครับ
คือแบบ... งงมาก มือสั่น.
ขอโทษที่พิมพ์ในมือถือ อาจตกหล่นบ้างนะครับ

ผมอายุ 26 ครับ ทำงานพยาบาลอยู่โรงพยาบาลย่านบางกะปิ กะกลางคืนเยอะ ถึงจะเงอะงะ แต่ชอบช่วยคนอื่น ชีวิตก็แบบเร่งๆ หน่อย คบกับแฟนมาเกือบสามปี อยู่ด้วยกันประมาณปีครึ่งก่อนหน้านี้รักกันดี มีแผลนิดหน่อยคุยกันได้ เราบอกว่าจะอดทนเรื่องหวงเวลากะเพราะทำกะดึกบ่อยๆ แต่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

เหตุการณ์เริ่มจากวันที่ผมเลิกกะดึกกลับบ้านประมาณตีหนึ่งยี่สิบ (01:20) ปกติแฟนจะตื่นมารอให้เข้าบ้าน เดินมาหยิบกุญแจให้ หยิกผมเล่นนิดๆ ก่อนนอน แต่วันนั้นเงียบเลย ไฟมืดทั้งบ้าน แฟนไม่อยู่ ไม่ได้ทิ้งโน้ต โทรไม่รับ ก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะมีเวรเช้า เลยล้มตัวนอน พอตื่นเช้ามาเห็นโทรศัพท์แฟนวางอยู่บนโต๊ะ มีแจ้งเตือนไลน์จากคนคนหนึ่งชื่อเล่นสั้นๆ กับรูปโปรไฟล์เป็นวิวกลางคืน โฟกัสมาก แต่ผมไม่ได้เปิดอ่านทันทีเพราะรีบไปทำงาน

กลับจากกะเย็นประมาณหกโมงเย็น เขาอยู่บ้าน แต่งตัวดูดีมากกว่าปกติ—เสื้อเชิ้ตรีดเรียบ กางเกงที่ผมเห็นว่าเพิ่งซื้อมา เหมือนจะเตรียมออกไปอีก แต่บ่ายนั้นเขาบอกว่าจะไปซื้อกับข้าวหน้าปากซอยที่ร้านตามสั่งแล้วกลับ ผมก็ไม่ได้ตามหรือถามละเอียด คิดว่าตัวเองนิ่ง แต่พอเขาลงห้องไป มีข้อความเด้งขึ้นมาอีกจากคนคนนั้น ตอนนั้นรู้สึกหัวใจเต้นแปลกๆ แต่บอกตัวเองว่าอย่าคิดมาก เปิดอ่านตอนค่ำ

ข้อความสั้นๆ แบบคุยเล่น มีอิโมจิหัวเราะ แล้วมีคำชมส่วนตัวที่แฟนผมไม่ค่อยเขียนให้ใครแบบนี้ เลยเริ่มคลุมเครือว่ามันคืออะไร รู้สึกเหมือนโดนต้มยำ แต่ข้อเท็จจริงคือผมไม่มีหลักฐานเลย มือสั่น. เงียบเลย

ผมพยายามสังเกตพฤติกรรมหลังจากนั้น — เขาเริ่มปิดโทรศัพท์บ่อยขึ้น หรือเปิดสแตนด์บายเฉยๆ เวลาเรากลับบ้านมักจะมีเหตุผลเล็กๆ ว่าไปคุยเรื่องงานกับเพื่อน หรือซื้อน้ำขิงให้แม่ แต่พอผมไปตามร้านที่บอก เขาบอกเพิ่งถึงบ้าน แล้วพอผมถามตรงๆ เขาจะตอบสั้นๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที ทำให้ผมเครียดมากครับ

มีครั้งหนึ่งผมเผลอเห็นเขาเก็บสร้อยคอที่ผมให้ไว้ใส่กล่องเล็กๆ แบบกล่องแคบๆ สีขาว แล้วซ่อนไว้ในลิ้นชักแยกจากของผม รู้สึกแปลกมากเพราะก่อนหน้านี้เขาใส่ไว้ใกล้ๆ กันตลอด มันเหมือนซ่อนของหรือปกป้องอะไรบางอย่าง

ผมเริ่มสอดส่องแชทแบบไม่ตั้งใจ เปิดดูประวัติการคุย มีบางข้อความที่ลบๆ หายๆ ซึ่งผมไม่เคยเห็นเขาลบข้อความมาก่อน เหมือนมีความลับ ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแล้วนะ

ผมเป็นคนไม่ชอบสร้างปัญหา แต่ความอดทนมีขีดจำกัด ตอนนี้เครียดจนกินไม่ค่อยลง นอนไม่ค่อยหลับ บางทีก็ฝันว่าคนแปลกหน้ามาอยู่ในห้องเรา พอเข้าเวรก็เผลอผิดพลาดนิดหน่อยเพราะความคิดมันวนอยู่เรื่องนี้ ประมาณสองอาทิตย์มานี้หัวคิดไม่สงบ

ผมพยายามคุยแบบใจเย็นหลายรอบแล้วนะ แต่เขาจะตอบแบบเลี่ยงๆ ว่า “อย่าไปคิดมาก” “เราเหนื่อยนะ” หรือ “ถ้ารบกวนก็ขอโทษ” ฟังแล้วเหมือนไม่ใส่ใจความรู้สึกผมเลย งงมาก.

บางทีผมก็คิดว่าตัวเองหวงมากไปหรือเปล่า เรารู้ว่าทุกคนต้องมีพื้นที่ส่วนตัว แต่ถ้าการปกปิดมันเพิ่มขึ้นแบบนี้ มันยากที่จะไม่คิดมาก หรือผมแค่กลัวเสียความสัมพันธ์เพราะจุกจิกเกินไป ดีไหมถ้าปล่อยเชื่อใจมากขึ้น? เค้าเป็นแฟนหรือเปล่า ควรเชื่อใจจริงป่ะ

เพื่อนร่วมงานบางคนบอกให้ถามตรงๆ แต่ผมกลัวว่าถ้าถามแล้วเขาปฏิเสธ ความสัมพันธ์จะพังเพราะผมไม่มีหลักฐาน มันกดดันมาก ผมไม่อยากเป็นคนทำลายความเชื่อใจ ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรเลยผมจะอายตัวเองมาก หรือถ้าเขาทำจริงๆ ผมก็กลัวว่าจะทนไม่ได้

ตอนนี้คิดจะหาเวลานั่งคุยแบบจริงจังสักครั้ง แต่ก็กลัวทะเลาะแล้วคำพูดมันจะไปไกลเกินไป รู้สึกเป็นคนขี้สงสัยและขี้หึง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเหตุผลเล็กๆ ไม่ควรถูกเมิน ผมควรทำยังไงดีครับ เพื่อนๆ ว่าไง หรือผมคิดมากไปเอง? สับสนมากกก จริงงง T_T 5555

ปล. ถ้าใครมีไอเดียจะคุยยังไงให้ไม่ทำลายความสัมพันธ์แต่ได้คำตอบชัดๆ ช่วยแนะนำหน่อยครับ จขกท จะลองคุยแบบใจเย็นก่อนนะครับ