ขอโทษเด้อ กระทู้แรกในชีวิตข่อยเขียนบ่ค่อยเก่ง โอเคถ้าเขียนมันรกๆ นำเด้อ สิเล่าแบบตรงๆ เลย ข่อยอายุ 29 ทำงานเป็นพนักงานร้านเสื้อผ้าเล็กๆ ในห้างแถวถนนมิตรภาพ นครราชสีมา อยู่กับพ่อแม่ ทางไปทางมาบ่ไกล คึดว่างานบ่หนักแต่ตอนนี้ท้อหนักหลาย จริงๆ งงแฮง

เรื่องมันเริ่มเมื่อตอนเดือนสองเดือนที่แล้ว ทางร้านรับพนักงานใหม่มาคนหนึ่ง เป็นคนแถวเดียวกัน ดูเข้ากับทีมไวแท้ แล้วผู้จัดการร้านคนเดียวกะเข้าข้างเขาเกิน บ่แมนๆ ยกตัวอย่างคือให้เขาไปจัดสินค้าที่เป็นหน้าร้านดีๆ ทั้งๆ ที่ข่อยกับเพื่อนอีกคนที่ทำมาแต่แรกกะเฮ็ดประจำอยู่แล้ว พอมีลูกค้ามาแน่นๆ ข่อยขอให้เขาช่วยเฝ้าหน้าร้านแป๊บกะโดนมองว่า "เฝ้าร้านบ่ดี" หรือถูกสั่งให้ไปเฮ็ดอย่างอื่นแทน

ข่อยฮู้สึกว่ามันบ่แฟร์ พนักงานใหม่ได้กะดีๆ ได้ผลงานเด่นๆ ขายช่วงคนแน่นๆ ได้ทิปกับคอมมิชชั่นหลายกว่า ทั้งๆ ที่ข่อยเฮ็ดมาตั้งแต่เปิดร้านแล้ว แล้วผู้จัดการกะมักเรียกข่อยไปคุยเป็นการส่วนตัวว่า "ต้องพยายามหลายกว่าเดิมเด้อ" ทั้งๆ ที่คืนหนึ่งข่อยกลับบ้านเกือบเที่ยงคืนเพราะต้องช่วยจัดของกับเก็บสต็อกคนเดียว จมปากเงียบเลย บ่ยุติธรรม

บางเทื่อผู้จัดการกะสิเว้าปัญหางานนอกหน้าที่ให้ข่อยเฮ็ด เช่น ให้ไปเอาของในโกดังคนเดียวตอนฝนตก แถมยากต้องขึ้นลงบันไดหลายเที่ยว กลับมาปวดเอวแฮง แต่พนักงานใหม่แทบน้อยครั้งสิได้โดน ส่วนเรื่องกะงานกะเปลี่ยนบ่อยมาก แล้วมักสั่งแบบกะทันหันว่าให้ข่อยเข้ากะพิเศษในวันหยุด ทำไมต้องเป็นข่อยทุกเทื่อ เสียงในหัวปิ๊งๆ งงๆ ว่าเป็นพนักงานตัวสำรองบ่

เหตุบ่ดีสุดคือวันเสาร์ก่อนหน้านี้มีลูกค้ากลุ่มใหญ่เข้ามา ข่อยกับเพื่อนอีกคนกำลังช่วยกันจัดเสื้อ ให้ลูกค้าลองกันวุ่น ผู้จัดการกับพนักงานใหม่ยืนคุยกันมุมร้านบ่ได้ช่วยเฮ็ด แต่พอมีปัญหาเล็กๆ เช่น ลูกค้าโกรธเรื่องคิวลองเสื้อ พนักงานใหม่ทำเป็นกลางๆ แล้วผู้จัดการหันมาพูดกับข่อยเบาๆ แต่ได้ยินชัดในที่โล่งว่า "มื้อนี้งานช้า ทำไมบ่คุมคิวดีๆ" ทั้งๆ ที่ข่อยกับเพื่อนกะวิ่งชนโซนลูกค้าอยู่ เงียบเลย แล้วลูกค้าก็ออกไปด้วยความบ่พอใจ ข่อยฮู้สึกหน้ามืด เสียใจหลาย

ข่อยบ่ใช่คนสิออกมาโวยวาย แต่การโดนตำหนิต่อหน้าคนอื่นเพื่อให้ผู้จัดการดูดี มันเจ็บหลาย หรือสิว่าอิจฉากะได้ บ่แน่ใจ คืนวันนั้นข่อยกลับบ้านน้ำตาไหลคนเดียวในรถ อายนำ รู้สึกว่าทำบ่ดีพอ ทั้งๆ ที่ข่อยทุ่มเทจริงๆ หรือข่อยคิดหลายไปเองนะ? ควรไปคุยกับผู้จัดการตรงๆ ว่าข่อยฮู้สึกแย่บ่ แต่กะกลัวบรรยากาศโต๊ะมันตึง จขกท ขี้เกรงใจหลาย

อีกเรื่องคือเรื่องเงิน ทิปในร้านปกติเอาใส่กลองแล้วแบ่งตาม แต่พนักงานใหม่ได้ส่วนมากกว่าเพราะเขาขายได้หลาย ทั้งๆ ที่พอข่อยช่วยสลับกะหรือแนะนำลูกค้า ข่อยแทบได้คอมมิชชั่นเพิ่มบ่ค่อยมี เพิ่นกะมักล้อว่า "เจ้ากะเฮ็ดดีอยู่แล้ว" แต่คำเว้ามันบ่แก้ปัญหาจริง เหมือนมองข้ามข่อย ข่อยฮู้สึกโดดเดี่ยวหลาย 5555

มื้อหนึ่งข่อยเลยพยายามเก็บสมาธิ บ่ให้เรื่องนี้มากระทบงาน แต่พอกลับไปที่ร้านบรรยากาศยังคือเก่า ผู้จัดการกะยังเลือกให้โอกาสคนใหม่ ข่อยเริ่มสงสัยในโตเองว่า บ่เก่งพอหรือเฮ็ดงานบ่ดีพอ หรือควรลาออกไปหาฮางอื่นดี แต่กะกลัวหางานใหม่บ่ทันค่ากับค่าใช้จ่ายบ้าน มึนหลาย

เล่าไปเล่าอาจจะบ่เรียง บางช่วงรายละเอียดซ้อนอารมณ์ปนกัน อยากได้คำแนะนำจากเพื่อนๆ ครับ คือถ้าเป็นมิตรรู้จักสิใดกัน ถ้าผู้จัดการชอบคนอื่นแต่บ่มีการเฮ็ดผิดชัดเจน ข่อยควรเว้าความฮู้สึกกับผู้จัดการบ่น้อ หรือสิรอเก็บหลักฐานเช่น เวลากะโดนเปลี่ยนหรือทิปแบ่งบ่เท่าเดิม แล้วค่อยคุยอย่างเป็นทางการดีบ่ หรือสิเริ่มหางานใหม่ไว้ก่อนที่จะทนบ่ไหว

ขอบใจหลายที่อ่านจนจบ รู้สึกโล่งขึ้นที่ได้ระบาย ใครเคยพานพบแบบนี้ช่วยแนะนำแนเด้อ ข่อยควรเฮ็ดจังได๋ T_T

ป.ล. ถ้ากระทู้บ่เรียงคำดี ต้องขอโทษเด้อ ข่อยบ่ถนัดเรียงคำจริงๆ