ขอโทษที่เล่ายาวนะคะ แอบหนีหัวหน้ามาตั้งกระทู้ก่อนกลับไปประชุมตอนบ่ายสอง วันนี้มีความสับสนมากกกจริงงง

เราอายุ 43 ทำงานออฟฟิศที่เชียงใหม่มาเกือบ 12 ปี ฝ่ายเราเล็กมากประมาณ 8 คน ทีมเราต้องติดต่อเกือบทุกฝ่าย คุมเอกสารสำคัญตั้งแต่สัญญา จนถึงรายงานส่งหน่วยงานข้างนอก เราทำตำแหน่งนี้มา 8 ปี ไม่ได้เป็นหัวหน้า แต่ประสบการณ์เยอะ เป็นคนที่หัวหน้าเรียกเวลาเกิดเรื่องฉุกเฉินตลอด

สองปีที่ผ่านมา บริษัทรับคนใหม่ อายุ 28 ยิ้มง่าย ดูสดใส ชอบคุยเรื่องทั่วไปกับหัวหน้า เขาพูดถูกจังหวะพอดี รู้สไตล์หัวหน้าเร็วมาก จิงๆ ประสบการณ์น้อย แค่จบมา 2 ปีเอง แต่ดูเหมือนเข้ากับหัวหน้ามากกว่าคนที่พูดตรงๆ อย่างเรา

ตอนคนใหม่นี้เข้ามา หัวหน้าก็เริ่มให้เขาไปคุยงานสำคัญแทนที่หัวหน้าจะคุยเอง หรือให้เขาไปประชุมแทนเรา ทั้งที่งานพวกนี้เราเป็นคนดูแลมานานแล้ว หัวหน้าส่งเมลสั้นๆ ประมาณ 08:15 ว่า "ช่วยไปคุยเรื่องนี้กับฝ่ายกฎหมายให้ที" แต่ไม่บอกรายละเอียด แล้วเค้ากลับได้คุยเจรจาเอง พอผลออกมาดี มีคำชมในแชททีมว่า "ขอบคุณคนที่ดูแลลูกค้า" แล้วแท็กคนใหม่คนเดียว เราไม่ได้งี่เง่าเรื่องคำชม แต่มันคาใจ ไม่ยุติธรรมอะ

งานหนักเช่นรีพอร์ตรายเดือนที่ต้องนั่งทำจนตีสองกว่า สองถึงสามวันติด เราก็แบกส่วนใหญ่ แต่ตอนขึ้นเงินเดือนหรือโอกาสอบรม หัวหน้ามักเลือกคนที่ชอบไปนั่งกินกาแฟคุยกับหัวหน้าก่อน แล้วบอกว่า "ครั้งหน้าให้ไปอบรม" แล้วลืมเรา เรารู้สึกถูกมองข้าม ทั้งๆ ที่เราเป็นคนคุมแกนหลักของงาน

วันศุกร์ที่ผ่านมา มีโปรเจ็คด่วน ลูกค้าต้องการสรุปภายในวัน หัวหน้าส่งเมลถามว่ารับผิดชอบใคร คนอื่นผลัดกันรับ แต่เช้ามืดหัวหน้าโทรมาว่า "คุยกับคนใหม่ให้เรียบร้อย แล้วสรุปที" เราทำตาม แต่ในใจเงียบเลย เพราะเราเคยเสนอวิธีแก้แล้ว หัวหน้าตัดสินใจให้คนใหม่เป็นผู้สื่อสาร ตอนสรุปคนใหม่พูดไม่ชัด ข้อมูลตกหล่น เราเลยต้องมานั่งแก้จนดึก พอกลับเช้าวันเสาร์ หัวหน้าโพสต์คำชมในกรุ๊ปบริษัทแท็กคนใหม่ คนเดียว

โกรธไหม? โกรธค่ะ แต่ก็รู้สึกผิดแปลกๆ ว่าเราไม่ควรอิจฉาหรือโมโห ถ้ามองจากมุมหัวหน้าเขาอาจอยากให้คนใหม่มีพื้นที่ทดลองก็เข้าใจได้ หรือเราใจแคบ? หรือเราแก่แล้วคิดมาก? หรือเราต้องปรับวิธีสื่อสารกับหัวหน้า เหมือนเปลี่ยนท่าทีบ้าง ป่ะ? งง

เพื่อนร่วมงานบางคนก็เม้าท์กระซิบว่า "เธอทำงานเยอะแต่ไม่ค่อยเล่นกับหัวหน้าเนาะ" หัวหน้าบางทีก็ตัดหน้าเราในที่ประชุมเล็กๆ ว่า "เดี๋ยวให้คนใหม่จัดการก่อน" เหมือนเราโดนดันออกแบบไม่ชัดเจน เราพยายามระวังตัว ไม่อยากพูดแรง แต่พอเจอแบบนี้ มันอึดอัดมากกก จิงงง T_T

เราลองขอคุยกับหัวหน้า 1-2 ครั้ง เพื่อบอกว่าขอรับผิดชอบชิ้นไหนบ้าง แต่หัวหน้าตอบสั้นๆ ไม่ได้ให้คำชี้แนะชัดเจน บางครั้งคุยเรื่องส่วนตัวยาวมาก แล้วจบด้วยการสั่งงานให้คนอื่นทำแทน สับสนมากจริงๆ

ตอนนี้คิดอยากลาออกบ้าง แต่กลัวเพราะอายุ ค่าใช้จ่ายที่เชียงใหม่ รถ ค่างวดบ้าน คิดเยอะมาก นั่งกินข้าวเที่ยงตอนเที่ยงครึ่งที่ร้านตามสั่งหน้าปากซอยคนเดียวแล้วคิดประมาณ 30-40 นาที แล้วก็คิดอีกไม่รู้จบ 5555 หรือจะอยู่ต่อแล้วหาทางปรับตำแหน่ง หรือลองย้ายไปทีมอื่นในบริษัทก็ไม่แน่ใจว่าจะทำได้มั้ย มีคนแนะนำให้เก็บหลักฐานว่ารับผิดชอบงานอะไรไว้ เผื่ออนาคตจะยื่นเรื่อง หรือคุยอย่างจริงจัง แต่จะคุยยังไงให้ดูเป็นมืออาชีพ ไม่เหมือนคนมาร้องไห้โวยวายล่ะ

เราแค่อยากฟังประสบการณ์เพื่อนๆ ที่เคยเจอแบบนี้ — ควรอยู่ต่อแล้วจับจุดเปลี่ยนให้ชัด หรือไปหาโอกาสใหม่เลยดี? ถ้าจะคุยกับหัวหน้า ควรเตรียมอะไรบ้าง ให้เป็นเรื่องงานจริงจัง ไม่ใช่อารมณ์ชัดๆ? หรือควรทำเฉยๆ รอดูผลงานคนใหม่ก่อน? หรือเราต้องยอมรับว่าทำงานสมัยนี้ต้องเล่นการเมืองบ้าง

สับสนมากค่ะ เพื่อนๆ ว่าไง มุมมองหรือวิธีคุยกับหัวหน้าที่ใช้งานได้จริงๆ หน่อยได้ไหมคะ ปล. ปากกาในกระเป๋าเป็นปากกาสีน้ำเงินแท่งเดียว ที่จดโน้ตตอนตีสอง ก็เอามาด้วย เผื่อใครอยากรู้รายละเอียดการแก้รายงาน 5555