ລີງເກົ່າກວ່າ 100 ຕົວຫຸກຄອກສູນດູແລໃນລພບຸຣີ ສົ່ງຜົນກະທົບຊຸມຊນ ແລະເອີ້ນຍ້ອນຄວາມຈໍາເປັນປັບວຽກວາງວິທີຈັດການ

ວັນທີ 2 ກໍລະກົດ 2569, ສູນຄວບຄຸມແລະດູແລລີງໃນແຂວງລພບຸຣີ ລາຍງານເຫດການລີງເກົ່າກວ່າ 100 ຕົວຫຸກອອກຈາກພື້ນທີ່ຄວບຄຸມ ທຳໃຫ້ລີງກວ່າຕົວແຜ່ກາຍໄປໃນພື້ນທີ່ຊຸມຊນໃກ້ຄຽງ ສ້າງຄວາມກຽດກົງໃຈໃຫ້ປະຊາຊົນ, ຮ້ານຄ້າ ແລະນັກທ່ອງທ່ຽວທີ່ມາຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່ນັ້ນ. ພະນັກງານພິທັກປ່າແລະຫ່ວງການທ້ອງຖິ່ນໄດ້ເຮັດການຄວບຄຸມສະຖານການ ແລະລະດຳກຳກຳລັງນຳລີງກັບໄປໃນສູນໂດຍປອດໄພບໍ່ໃຊ້ຄວາມຮ້າຍແຮງ.

ລພບຸຣີເປັນເມືອງທີ່ມີຊື່ເສີງດ້ານລີງມານານດັ່ງກ່ອນ ທັງເປັນແຫຼ່ງທ່ອງທ່ຽວແລະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງວິທີຊີວິດທ້ອງຖິ່ນ. ສູນດູແລລີງຈໍານວນຫຼາຍເກີດຂຶ້ນເພື່ອຊ່ວຍດູແລແລະຄວບຄຸມຈຳນວນລີງຈາກການແກ້ກ້ວຍກັບປະຊາຊົນ, ແຕ່ໂຄງການທ້ອງຖິ່ນລະບຸວ່າເຫດການຫຸກຄອກຄັ້ງນີ້ເກີດຈາກຄວາມຜິດພາດຂອງລັບຮັບຮອງແບບງານລະບັບຕຸ້ນແລະລະບົບກັກກັ້ນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງຕາມມາດຕະຖານ. ຍັງມີປັດໄຈຈາກການທີ່ຄົນໃຫ້ອາຫານລີງໂດຍກົງ ທຳໃຫ້ລີງເສຍຄວາມກຽດກັບຄົນແລະມີແນວໂນ່ອອອກນອກພື້ນທີ່ຄວບຄຸມ.

ຜົນກະທົບເຫັນໄດ້ຊັດໃນຊຸມຊນທີ່ລີງຫຸກອອກ ສິນຄ້າບາງສ່ວນໃນຕະຫຼາດຖືກກະທົບ ຂີ້ເຫລື່ອງແລະຂອງສົ່ງຂອງຖືກລະກິດໂດຍລີງ ທຳໃຫ້ບາງຮ້ານຕ້ອງປິດຊົ່ວຄວາມ, ນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍກຸ່ມປ່ຽນແຜນເດີນທາງເນື່ອງຈາກການກຽດກົງເຖິງຄວາມປອດໄພຂອງເດັກນ້ອຍ, ຜູ່ອາຍຸຫຼັກ ແລະຂອງມີຄ່າ. ບາງພື້ນທີ່ເຈົ້າຂອງສັດເລີຍລາຍງານວ່າລີງເຂົ້າໄປທຳລາຍແລະຂ້າມອາຫານຈາກເຮືອນ, ເຫດການນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຊ່ອງວ່າງໃນການປະສານງານລະຫວ່າງຫ່ວງການດູແລສັດປ່າ, ເມືອງແລະຊຸມຊນທ້ອງຖິ່ນ.

ຫ່ວງການທີ່ເກືອບກ່ຽວຂ້ອງໄດ້ດຳເນີນມາດຕະການຊ່ວງສັ້ນ ເຊັ່ນ ຕິດຕັ້ງລັບຊົ່ວຄວາມ, ການໃຊ້ແຄງຈັບທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ອັບດູຍ, ການຕັ້ງຈຸດໃຫ້ອາຫານໃນສູນເພື່ອດຶງລີງກັບໄປ ແລະການຈັດເວລາປົດປ່ອຍດູແລ໕ຕະຫຼາດ 24 ຊົ່ວໂມງ. ພ້ອມກັນນີ້ມີການຮ້ອນໂປຣໄຕ້ກັບປະຊາຊົນໃຫ້ຢຸດການໃຫ້ອາຫານຫຼືຂອງລາຄາໂດຍກົງແກ່ລີງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລີງຄັນຊິນກັບມະນຸດແລະລົດຄວາມສຸ່ນເສຍຈາກການອອກນອກພື້ນທີ່. ນອກຈາກນັ້ນກຳລັງກໍາລັງຮ່ວງທົດສອບຈໍານວນລີງທີ່ແທ້ເພື່ອວາງແຜນຈັດການເລື່ອງເວລາຍາວ ເຊັ່ນ ການປຸງແຕ່ງການປ່ອຍຜັດເພື່ອຄວບຄຸມການຂັດຂຶ້ນຂອງລີງ, ການປັບສະພາບສູນໃຫ້ເໝາະສົມ ແລະການຝຶກອົບຮົມພະນັກງານເພີ່ມເຕີມ.

ນັກວິຊາການດ້ານສັດວິທຍາແລະການຈັດການສັດປ່າເຕື່ອນວ່າການແກ້ໄຂປັນຫາລີງໃນເມືອງຕ້ອງເປັນແບບອົງຄົມ ຕ້ອງຄຳນຶງເຖິງສາເຫດຂອງການເພີ່ມຈຳນວນແລະພຶດຕິກຳທີ່ປ່ຽນໄປຈາກການປະຕິສັນກັບມະນຸດ. ການພຶງພາກັບມາມາດຕະການເຕົ້າເທັນເທັກນິກເພີ່ມເຕົ້າຍາກຈະບໍ່ພຽງພໍ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການສຶກສາເຊິ່ງພື້ນທີ່, ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຊຸມຊນ ແລະມາດຕະການດ້ານກົດໝາຍ ເຊັ່ນ ການຫ້າມໃຫ້ອາຫານລີງໃນພື້ນທີ່ສັງຄົມ ຫຼືການກຳນົດບັນຫາຕົກແຕ່ສຳລັບການຂັດຂ້າງການຈັດການ.

ສໍາລັບນັກທ່ອງທ່ຽວແລະຜູ້ເຂົ້າເຢັນ, ພະນັກງານແນະນຳໃຫ້ຫຽບຫ້າງການພັກອາຫານ, ຢ່າແສດດຂອງມີຄ່າຕໍ່ໜ້າລີງ ແລະປະຕິບັດຕາມຄໍາເຕືອນໃນປ້າຍປະກາດໃນພື້ນທີ່, ເດີນທາງໃນກຸ່ມ ແລະເກັບສຳມະພາະໃຫ້ມິດຊິດເພື່ອຄວາມປອດໄພ. ໃນເລື່ອງຍາວ, ຖ້າວິທີການບໍລິຫານລີງແລະການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຊຸມຊນສຳເລັດຜົນ, ລພບຸຣີຈະສາມາດຮັກສາດຸນຈຸດສະຫຼຸບລະຫວ່າງການທ່ອງທ່ຽວເຊັ່ນວັດທະນະທຳແລະການອົບຮັກສາສັດປ່າ ເພື່ອໃຫ້ຊຸມຊນ ແລະນັກທ່ອງທ່ຽວຢູ່ຮ່ວມກັນກັບລີງໄດ້ຢ່າງປອດໄພ ແລະຍືນຍົງ.