คำถามคือ ถ้าหัวหน้าขอให้เรารับผิดชอบงานที่เพื่อนร่วมงานทำพัง แล้วต่อหน้าทุกคนกลับชมคนนั้น เราควรยอมรับเฉยๆ หรือควรพูดอะไรดีคะ? เรายังงงไม่หายเลยค่ะ

เราอายุ 35 ทำงานโรงแรมย่านพัทยา เป็นพนักงานฟร้อนท์ ดูแลเช็กอินเช็กเอาต์ ช่วยงานเช้าบางครั้งเพราะโรงแรมเล็ก คนไม่เยอะ แต่ขยันนะคะ ทำมาเกือบห้าปีแล้ว จขกท ไม่ใช่เด็กใหม่ แต่ก็ไม่ใช่คนโตมากในสายตาหัวหน้า อะไรประมาณนั้นค่ะ

เรื่องเกิดเมื่อสัปดาห์ก่อน เช้าวันอาทิตย์ ประมาณ 08:10 ตอนเช็คเอาต์ค่อนข้างชุลมุน เราเป็นคนทำ final check ห้องสุดท้าย ซึ่งเป็นห้องพิเศษแขกเช็คเอาต์เช้ากว่าปกติ ในห้องมีขวดน้ำเปล่าวางบนโต๊ะเครื่องแป้งหลายขวด กับอาหารเช้าซองที่แขกสั่งเพิ่มไว้ เราเปิดดูตามเช็คลิสต์ ปกติต้องเช็ครายการแล้วสแกนคิวลงคอมให้เรียบร้อย แต่แม่บ้านรอบตีห้า (คนใหม่เข้ามาเกือบสองเดือน) ลืมเก็บขวดน้ำไว้ในตู้ไม่ใช่บนโต๊ะ แล้วมีขวดแชมพูเลอะบนผ้าปูที่นอน ทำให้ผ้าเป็นคราบน้ำมันนิดหน่อย เราเห็นก็รีบส่งซักผ้า แจ้งแม่บ้านใหญ่ และพยายามทำความสะอาดชั่วคราวด้วยผ้าสีขาวผืนเล็กกับปากกาเหลืองที่ใช้จดหมายเหตุให้เร็วที่สุดก่อนแขกลงมา โทรหาแขกด้วยสายที่มีรอยขีดนิดๆ บอกว่าจะออกแล้วนะคะ แขกเข้าใจดีค่ะ

พอหัวหน้ามาเช็กแล้วเห็นผ้าปูเป็นคราบ เขาเลยเรียกประชุมด่วนหน้าฟร้อนท์ต่อหน้าพนักงานยกของและแม่บ้านทุกคน หัวหน้าโมโหพอสมควร แต่ที่เรางงคือแทนที่จะบอกว่าเป็นความผิดของแม่บ้านรอบเช้า หัวหน้าดันชมว่าพนักงานคนใหม่อุตส่าห์ช่วยยกของและเคลียร์เช็คอินให้ไว บอกว่าเป็นคนขยัน พร้อมชมในที่ประชุมเลย ท่าทางดีมากกก จนคนอื่นปรบมือเบาๆ เรานี่แบบ... เงียบเลย ทำไมอ่ะ?

แล้วหัวหน้าก็หันมาสั่งให้เราจัดการเรื่องผ้าปูกับซักแห้งเอง ทั้งๆ ที่เราแจ้งแม่บ้านใหญ่แล้วและส่งซัก แถมให้เราทำรายงานความเสียหายและเซ็นรับผิดชอบด้วย เราถามว่า "แต่แม่บ้านเป็นคนทำ ไม่ใช่เราค่ะ" หัวหน้าตอบว่า "ก็ถือว่าเป็นหน้าที่ฝ่ายนี้ ต้องดูแลให้เรียบร้อย" น้ำเสียงนิ่งๆ แบบไม่รับฟังเหตุผล แล้วบอกให้เราล้างทำความสะอาดชั่วคราวรอ bill ของซักแห้งเพื่อนำเสนอให้แขกเซ็นรับผิดชอบค่าใช้จ่ายเอง

ไปๆ มาๆ เราต้องเหนื่อยเพิ่ม ออกไปซื้อผ้าปูชั่วคราวตอนเกือบสี่ทุ่มกว่าๆ เพราะแขกจะกลับมาเก็บของหลายชิ้นที่เหลือคืนในเย็นวันถัดมา เราเหนื่อยมากกก จริงงง งานของเราก็มีอยู่แล้ว แต่ต้องมารับผิดชอบเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดเรา แถมหัวหน้าไปชมคนที่ผิดต่อหน้าคนอื่น มันรู้สึกแปลกๆ เหมือนถูกมองข้าม เราอายด้วยที่ต้องอธิบายกับแขกว่าขอเวลาหน่อย สุดท้ายแขกก็เข้าใจแต่เรากลับรู้สึกแย่

เพื่อนร่วมงานบางคนปลอบว่า "เธอทำเต็มที่แล้ว" แต่บางคนมองเราเหมือนเป็นคนผิด ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไร หรือจำต้องยอมถูกมองแบบนั้น มันทำให้เราสงสัยว่าตัวเองนิ่งเกินไปมั้ย หรือควรยืนขึ้นพูดให้ชัดเจนตอนนั้นเลย ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเรา แต่เป็นหน้าที่ของแม่บ้าน เราแค่ช่วยแก้ไขชั่วคราวเท่านั้น

ข้อเสียของโรงแรมเล็กคือไม่มี HR จริงจัง ไม่มีช่องทางให้ร้องเรียนเป็นเรื่องเป็นราว เวลามีปัญหาก็มักตกมาที่คนที่ทำงานจริงๆ ทุกวัน อย่างเราอ่ะ ถ้าพูดแรงๆ กลัวจะโดนมองเป็นคนก่อปัญหา ได้มั้ยคะ? หรือว่าถ้าพูดไปจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ อาจโดนลงโทษโดยไม่เป็นธรรม รู้สึกไม่สบายใจมากค่ะ T_T

ในใจตอนนั้นตั้งใจจะพูดว่า "หัวหน้าค่ะ ดิฉันแจ้งแม่บ้านแล้ว เป็นหน้าที่เขา" แต่ลืมใส่อารมณ์ที่ควรใส่ไป หรือตอนไม่เหมาะสมหรือเปล่า เลยเงียบจนตอนนี้คิดไปเองว่าเราเป็นคนผิด ทั้งที่เราไม่ได้ทำผิดจริงๆ หรือเราคิดมากไปเองนะคะ

เพื่อนๆ ว่าไงคะ เราควรทำยังไงดี แนะนำประโยคหรือวิธีพูดเวลาถูกบังคับให้รับผิดชอบงานอื่น แต่ไม่อยากมีปัญหากับหัวหน้า/เพื่อนร่วมงานด้วยค่ะ? ควรคุยกับหัวหน้าเป็นการส่วนตัวดีมั้ย หรือพูดต่อหน้าให้คนอื่นรับรู้เหตุการณ์จริง? ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ

ป.ล. เขียนมายาวมาก ขอโทษนะคะ วางไม่ลงจริงๆ ႒႒႒႒