ငိုလိုက်ရလား မင်းချစ်သူက လက်ရှိတစ်ယောက်ရှိလား ဒါမှမဟုတ် ငါလုံးဝစိတ်ပိုင်းမဂွာလား?

မင်္ဂလာပါ မင်းတို့၊ လူသစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပထမဆုံးပို့စ်တင်တာပါ ခွင့်လွှတ်ပါဦး နောက်ထပ်ရေးပုံဆိုးရင်လည်းဆီလျော်စွာနားလည်ပေးပါ နောက်ဆုံးတော့ ငါ 28 နှစ်အရွယ် မာနယ်စ်ကကောင်းပြန်ရတယ်၊ နေရာမှာ စက်ရုံအလုပ်လုပ်တယ်၊ ဒီလောက်ကို ကိုယ့်ထဲမှာ မထားနိုင်တော့လို့ ဒီနေရာကို စကားဖွင့်ချင်တာပဲ

တိုတိုထုံးစံပါပဲ။ ငါ တကယ်အံ့ဩနေတယ်။

အပတ်နှစ်ပတ်လောက်လောက်ခန့်အလိုပဲ။ ချစ်သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်တစ်ခါခန့် သူ့ကိုယ်သူက မော်တော်ဆိုင်ကယ်ပြင်ဆိုင်မှာ သူငယ်ချင်းကူဖို့ သွားလို့ပါလို့ ပြောခဲ့တယ်။ “ကူပေးတာပဲ” လို့သာ ပြောဘဝဖြစ်ပြီး ညမနက် ၃ နာရီလောက် ကျပြီးမှ ပြန်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အစမှာမတွေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမကြာခင် ဒီလုံးဝ ပြဿနာတွေ ပေါ်လာသလို လုပ်ရပ်တွေ မမှန်တော့ပါနဲ့ — ဖုန်းကလံမတက်လိုက်တာ၊ လိုင်းမရှေ့မနောက် တုံ့ပြန်တာ များလာတာ၊ တစ်ခါတွေတစ်နာရီလောက်စောင့်ပြီးမှ “မ မဲဘူး ရပါတယ်” ဆိုပြီး အတိုကောက်တုံ့ပြန်တာတွေ၊ “အလုပ်ရှုပ်တယ်” “ပြောမယ်” ဆိုပြီး ဖြေတတ်တာပဲ၊ ဒီလိုကြာကြာဖြစ်လာတာပဲ။ ညမနက် ၃ နာရီမှာ ငါ မိုးပိတ်ကနေ ဖုန်းကိုမြင်တော့ သူ အွန်လိုင်းနေလို့ပဲ၊ ပြန်မထိုက်တာပဲ ထိခိုက်စရာရှိတယ်။

သူ့ Instagram Story တွေမှာ မတွေ့ဖူးတဲ့ တစ်ယောက်က ထပ်ပြီးထပ်လာ comment တင်တာ များလှတယ်။ စာတိုလေးတွေ၊ အသံသည်းထူပြီး နီးကပ်တဲ့ အင်္ဂါကျလာတဲ့ စာလေးတွေ။ Story မှာ အနည်းငယ်နီးနီးထိုင်ပုံရုပ်တွေတင်ပေးထားတယ်။ caption မိုက်မယ်လို့မရပါတယ်၊ မျက်နှာပျော်နေတယ်ဆိုတာပဲ… နီးစပ်နေကြတာပဲ။ ငါမြင်တာက တစ်ပတ်အတွင်း အတူစားနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ စများတယ်၊ အရင်ကတော့ ထိုမျိုး မမြင်ဘူး။ ရုပ်ရှင်တိုလေးတစ်ခုမှာ “အတူကူပါ” လို့ရေးထားပြီး အဲဒီလူက အပြုံးနဲ့ ကြည်ကြည်လင်လင် မျက်လုံးလှောင်ပေးထားတယ်။ ကင်မရာလဲ သူ့လက်မမှန်တယ် ထင်တဲ့အတိုင်းလှိုင်း သေးသေးလေးရှိတယ်။ သူ့ motor key ပေါ်မှာ မုန့်မှုန့်တစ်စုံတစ်ရာက ဝါးကျသေးတာလည်း မြင်ခဲ့တယ်၊ နည်းနည်းပေမယ့် အမှတ်ရတယ်။

ငါ တိုက်ရိုက်မေးခဲ့တယ် အဲ့ဒီသူအကြောင်း။ “အလုပ်ဆက်စပ် သူအဲဒါပါပဲ” “သူငယ်ချင်းပဲ” “အလုပ်အကူပဲ” ဆိုပြီး ဖြေတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ မျက်လုံးနဲ့မြင်နေတဲ့ဟာက ပုံနှိပ်ခွဲမူမဟုတ်ဘူး။ ဗဟုသုတအုပ်စုရဲ့ ဓာတ်ပုံမျိုးမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ငါ တကယ်မနှစ်မြော်ဘူး ဒါက ငါရဲ့ အကြောက်လား၊ သူ့အပေါ် အရမ်းမယုံကြည်တာလား မသေချာဘူး။ ခံစားချက်တစ်ခုက ပြောနေသလို ဖျမ်းဖျင်းရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တင်မကြာခင် စဉ်းစားခဲတယ် အလွဲလားလို့

တချို့ညတွေမှာ ကိုယ့်ကိုယ့်ကို မယုံကြည်မိတာကို သတိရတတ်တယ်၊ တချို့တော့တော့ အဲဒါက စိတ်ဓာတ်လက်ဟောင်းလို့ ထင်တတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် နှလုံးနဲ့ပင် သေချာနေရတယ်။ ငါ အသက်သာနေပေးလို့ မရဘူး။ ကောင်းကင်မှာ ထိမိကိန်းလည်း မာလာကြီးနေတယ် — အိပ်မပျော်ဘူး၊ နှုတ်ခမ်းမှာ ပြုံးသေးတာ မရှိဘူး၊ စက်ရုံအလုပ်ကနဲပဲ စိတ်ကျဆင်းနေတယ်။ တနင်္လာမှာ တောင် အနားယူချိန်နဲ့ 12:30 ဖက်ပိုင်းကျော် ကိုင္စားတယ်၊ ပြုံးဖို့နည်းနည်းသာပဲ။ သူက ယခင်က “ချစ်တယ်” လို့ ခေါ်တယ်၊ အခုစာတော့ သိပ်တိုတယ်၊ တကယ်မိုက်လို့မရဘူး

မေးချင်တာက မိတ်ဆွေတို့ရေ၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? တဖန် တိုက်ဖျက်နောက်ထပ် ပြောတဲ့ပုံစံနဲ့ ရင်ဆိုင်ပေးသင့်သလား ဒါမှမဟုတ် သူကအနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ႕ စိတ်ခံစားချက်ကို ပြောဖို့ သူ့ကို အချိန်ပေးငြိမ်သွားစေမလား။ နောက်တစ်ခုတော့ သည်းခံပြီး နှစ်ပတ်လောက်နောက်ထပ် စောင့်ကြည့်လိုက်ရမလား ဒါမှမဟုတ် အမှန်အချက်တွေစုပြီး နောက်ကျောမှာ တိုက်ဖျက်ချင်လား။ ဘာမှ မသိတော့ဘူး ဘာလုပ်ရမှန်း။ ကူညီပါဗျာ 5555 T_T