လက်ထပ်သင့်ပြီလား၊ လေးငွေကဖြစ်နေတဲ့မိုင်နပ်ပုံစံပဲ

လောက်စတင်ပြောချင်တာက ငါ အသက် 32 ဖြစ်ပြီ၊ ဘဏ္ဍာရေးရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တယ်၊ ရန်ကုန်မှာ။

ရှေ့ဆက်ရှင်းမယ်၊ အကြောင်းကြီးပါ။ ဖော်ပြပေးချင်တာ အကုန်အကျငယ်ငယ်မှ စပြီး ကြီးတက်လာတဲ့ ပိုင်းပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ သူငယ်ချင်း (အောက်ကနေ ရင်သပ်မနေတော့ နေပါ့မယ်) 4 နှစ် လောက် တွဲရှိတယ်။ ရင်းနှီးကြာတယ်။ အလုပ်လက်တွဲချိန်ကတည်းက မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပြီး၊ ဗဟုသုတနဲ့ အကြွန့်အကျန်တွေ တိုက်နေရတာပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်္ဂလာပေါ်ထိုင်ပြီး လက်မထပ်ခင် ရုတ်တရက် မျိုးစုံနဲ့ ကိစ္စငယ်ငယ်တွေက ဘာကြောင့်လဲ ဖြစ်နေပါပြီ။

တိုတောင်းဖော်ပြရမယ်ဆိုရင် “ကိုယ်ပိုင်စုငွေ” နဲ့ “ပစ္စည်းစုစည်းပုံ” ဒီနှစ်ခုကြောင့် ငါ စိတ်မအေးပါဘူး။

သူငယ်ချင်းက (အခုမှဖော်ပြတော့မယ်) ငွေစုနဲ့ သိပ္ပံကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် အလွန်သာ အလွဲတစ်ချက်ရှိတာက ဘောနပ်စ်ရတာ၊ လက်ခံရတာတိုင်း အဖြူရွက်စေ့ လေးထည့်ထားတဲ့ ဖလားလေးထဲ ထားပြီး ဝတ်ဆင်ပစ္စည်းအထပ်တန်း ထည့်ထားတယ်။ ငါ့ကို မပြောပေးဘူး၊ အတူဆိုင်တွဲဘဏ်မဖွင့်ဘူး။ ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံ သူ တစ်ယောက်တည်း အမှန်တရားလို သူ့လိုချင်တာဝယ်တတ်တယ်၊ ဥပမာ ကျွန်တော်မသုံးတဲ့ အဖွဲ့ဝင်ကြေးကိုပေးသလို ညဘက်နောက်ကျတုန်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို surprise လုပ်ဖို့ ဝယ်တယ်၊ နောက်မှ ပြောတတ်တယ်၊ တိတ်တိတ်လေး သတ်မှတ်ပြီးပေးထားတယ်လို့။

ငါ အံ့ဩတယ်။ အိမ်ငှား၊ လျှပ်စစ်ရေတွေကို ငါပဲ တစ်လလျှင် ပေးနေပြီ။ ဒါပေမယ့် အိမ်ငွေစီမံရေးကို ကြည့်မိရင် ငါကို မသိဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ငါ ထိန်းချုပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် လက်ထပ်ရင် ငွေကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တိုက်ရိုက် ပြောဆိုပြီး အစီအစဉ်တစ်ခု မလုပ်ဘဲ မင်္ဂလာပွဲနီးလာမှ တက်မယ်ဆိုရင် မမှန်ဘူးလို့ ခံစားတယ်။

နောက်တစ်ခုက သူ့ပစ္စည်းစုစည်းပုံပါ။ သူက သေးငယ်လှတဲ့ အလှပလက်ပစ္စည်းတွေကို စုထားတာကိုကြိုက်တယ်၊ မျက်နှာသုတ်ပုံးလေးတွေလည်း အဟောင်းစတစ်ကာတွေနဲ့ ရှိတာ၊ အဝတ်တွေကို ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲ ထားပြီး ခေတ်မီမဟုတ်အောင် ချိတ်ထားတယ်။ အခန်းတစ်နောက်တစ်နောက်မှာ အရာတွေတင်ထားလောက်အောင် ထားတယ်၊ ငါလမ်းလျှောက်ရင်း တိုက်နေတာ စာတွေ။ မရမ်းပဲ ရှားလိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကြားကို ထိုးထွင်းဖို့လိုတယ်။ ငါ ဖယ်ရှားပေးစေချင်ရင် သူ က ဒီလိုမျိုး ပြောတတ်တယ် - ငါ့ကို ပြစ်တင်နေသလိုနဲ့၊ သင်သတ်မှတ်နေတယ်ဆိုပြီး။ ငါက များအပြာ ငါဖျောက်တတ်တယ် ဆိုပြီး ကိုယ်ကိုမကျေနပ်ဖြစ်တတ်တယ်။

လွန်ပတ်လွန်လွန် 2 လခန့်က ငါတို့ကျန်တဲ့ အိမ်စာရင်းအတွက် စတင်ပြောစရာတွေ စက်တင်တယ်။ ငါ က အိမ်ပိုင်ဘဏ်တစ်ခုဖွင့်ကြစို့၊ သုံးစွဲခိုင်မာအလိုက် ပေးဝေကြစို့ ဆက်ကပ်ဘို့ ဆုံးဖြတ်တာယို။ နေ့စဉ်စရိတ်အချို့ကို အခန်းတစ်ခုတည်းထဲ ထားပြီး ကျန်တဲ့ကိုယ်ပိုင်ငွေကို တစ်ဦးချင်းစီထားကြမယ်လို့ ပေးဆောင်သင့်တယ်လို့ ငါ ထည့်သွင်းပြောတယ်။ သူက ပြောတာက ကလေးဘဝတုန်းက ဘဏ်စာရင်းကို တစ်စုံတစ်ဦးက စစ်ဆေးစေခဲ့ဖူးတယ်၊ တကယ်ကို ထိခိုက်ခဲ့လို့ မယုံကြည်ချင်ဘူး၊ ကိုယ့်ငွေကို မဘာသူ့လက်ထဲစေလို့ မကြိုက်ဘူး လို့။ ငါနားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဖွင့်လှစ်ပြီး စကားပြောမယ်ဆိုတာ မလိုချင်ဘူးဆိုတာက ငါ့ကို ပိုမိုစိတ်ဆိုးစေတယ်။ အထူးသဖြင့် သူ အကြီးအရွယ် ငွေကြီးတစ်ဝက် ဝယ်သုံးတာတွေကို မပြောဘဲ သုံးလျှင် ငါ ပင်လယ်ထဲ ငါ့ကို ပိတ်ထားခံရတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ တစ်ခါ ငါ သူ့လက်ဖလားထဲက စာရွက်လေးတွေ တွေ့လိုက်တယ်၊ တာဝါလေးက 3 လတိတိ သွားခဲ့တယ်။ ငါ အသိအမှတ်မရှိမှုနဲ့ အဲ့ဒါကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ခံရပြီး ဟားဟား အရမ်းစိတ်ဆိုးတော့ တယ်။

တစ်ညမှာ နောက်လမ်းကြီးက ငြိမ်းချမ်းမှုမရှိဘဲ ရန်လိုက်ပါးတယ်၊ ညဝက် ၁:၃၀ လောက် ငါ အိပ်ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ နေင်းပြင်းပြင်း ဆွေးနွေးကြတာ ရင်ခုန်လှပါတယ်။ သူက ပြောတာက ကိုယ်ပိုင်နေရာ လိုချင်တယ်၊ အချို့ကို မထည့်ချင်ဘူး၊ ဖော်ပြခိုင်းချင်မနေဘူး ဆိုတယ်။ ငါက အထင်ကြီးမိုင်းတက်လို့ စိတ်ပူတယ်၊ လက်ထပ်ရင် အိမ်ငွေကြောင်းကို ငါ ကြည့်စွမ်းဖို့ အခွင့်အရေးရှိသင့်တယ်လို့ ခံစားတယ်။ စကားရှည်မှာ ဆွေးနွေးရင်း တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲဖြစ်တယ်၊ နေ့လာတုန်း ဒါပေမယ့် နှစ်ဖက်လုံး စကားနည်းပဲ၊ အနှစ်အနယ် အချိန်တွေကြာတယ်။

ပြီးနောက်ပိုင်း အကြိမ်ကြိမ် ဆွေးနွေးဖို့ကြိုးစားတယ်။ တစ်ခါ ငါ ထည့်လိုက်တာက အနေနဲ့ ပေါက်ပေါက် နည်းလမ်းတစ်ခုက လူနှစ်ဦး ရောဂါပုံစံ လို ငွေကို သတ်မှတ်ပါ၊ ဥပမာ တစ်ဦးချင်းကို ကိုယ်ပိုင်ငွေ ၂၀% ထားစေမယ်၊ အခြား हिस्सा တွေကို အတူတကာ သုံးကြမယ် စတဲ့ အစီအစဉ်လေး။ သူက ပြန်ဆိုတာ ပျင်းမောသေးဘူး ဆိုပြီး အဲ့ဒီအကြံကို ထိတွေ့မဆောင်ခင် အရင်အတွေးလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီနောက် သူဟာ မူလအတိုင်း အဖြူရွက်စေ့ထဲပိုက်ဆံတွေ ထည့်လိမ့်မယ်။ ငါ ငိုငိုတယ်... နားမလည်ဘူး၊ အနှောင့်အယှက်ခံရသလိုပဲ။ ငါတွေ့ရတာက ငါ့ကို မမြင်လိုတဲ့ အချိန်ကို လက်နက်ရွာနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးကိုလည်း လေးစားတယ်၊ ဒါကြောင့် အတွင်းမှာ တိုက်ခိုက်နေတယ်။

နောက်ထပ် တစိတ်တစေကတော့ မင်္ဂလာပြင်တဲ့အချိန်ဘဝပေါ်မှာ သူ တစ်ခါတစ်ရံ လူတွေထံချိန်းစရာကို ရွှေ့လွှဲတတ်တယ်၊ ငွေပေးချေမှုတွေကြောင့် ကုန်ကျစရိတ်တက်လာတယ်။ ငါက စီမံကိန်းချင်တယ်၊ ရှာဖွေခဲ့တယ်၊ စာရင်းပါ။ သူ ဟာ အရာတစ်ခုစီကို မပြောဘဲ လက်ဖြင့် ထပ်လုပ်ဖြစ်ရင် ငါ စိတ်ပူသလို အိမ်ထောင်ဘက်ပေါင်းလုံခြုံမှု အပေါ်ယုံကြည်မှု ကျဆင်းသွားတယ်။ ငါ အနာဂတ်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို တစ်ယောက်တည်း မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဥပမာ တည်နေရာကနေ အိမ်ဝယ်ခြင်း၊ မျိုးဆက်ထပ်ခြင်း စတာတွေ။

ငါချစ်တယ်ဆိုတော့ ချောက်ချားချင်သေးတယ်၊ တစ်ပေါက်ချင်း အကြောင်းအရာမမြင်လိုချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့နဲ့ ဖက်ဖြစ်တဲ့ ငွေစီမံချက်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝစီစဉ်ပုံက အဲ့ဒီလောက်ပဲဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ရေရှည်မှာ ပြဿနာဖြစ်လာ မလားလို့ စိုးရိမ်တယ်။ ဒါလား ငါ ပိုများမလား၊ စိတ်ကို ပိုအောင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထားပြီး အစီအစဉ်တင်းကြပ် ဖို့လိုပါ့မလား။ ငြင်းဆန်ခြင်းနဲ့ အလွန်ငွေသေးငယ်တဲ့ကိစ္စတွေက မင်္ဂလာကြားနေချိန် အပေါ် အကြီးအကျယ် အကျိုးသက်ရောက်ဟန်ပေးစေတတ်တယ်လားဆိုတာကို မသေချာပါဘူး။

သူများက ပြောတာက ဆက်သွယ်မှုက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာတော်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆက်သွယ်မယ်ဆိုတာ အဲဒီနှစ်ဖက်ရဲ့ နားထောင်နိုင်မှုမှ စတင်ရမယ်၊ အော်ဒါလိုမဟုတ်ပဲ။ ငါတို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာ ပိုပြင်းတော့ ခံနိုင်ရည် ကုန်သွားတတ်တယ်။ ငါလည်း တစ်ခါတစ်ရံ အပြင်းအထန်ကို တောင်းပန်တတ်တယ် T_T

မိတ်ဆွေတို့ များက ဒီအတိုင်း ဖြစ်ဖူးလား၊ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာလုပ်သင့်လဲ။ မင်္ဂလာမပြုခင် ငွေရေးကြောင့် စည်းမျဉ်းတချို့ သတ်မှတ်သင့်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အချိန်ပေးပြီး သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ခွင့်ပေးသင့်လား။ ငါဘယ်အထိစောင့်ဆိုင်းလို့ရမလဲ။ ဒါမှမဟုတ် တရားဝင်အသေးစိတ်စာချုပ်လေး တစ်ခု စာရေးထားပြီး မင်္ဂလာမခေါ်ခင် လက်ချက်ရေးတင်သင့်မလား။

ဒီတာဘလော့ကို ပထမဆုံးတင်တာပါ။ အမှားအယွင်းရှိရင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဖတ်ပြီးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။