ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းမှာ ဆရာကြီး ဂန့်ယောက်၊ အလုပ်ပိုလွန်လွန်ခံရတာ မျှဝေချင်ပါတယ်

မင်္ဂလာပါ ကၽြန္တော် ပထမဆုံးတင်တဲ့ခေါင်းစဉ်ပါ။ ရေးရတာလဲ မကျွမ်းဘူး တော့ တစ်နာရီခြောက်လေးမှာ ခေါင်းကပ်ကနေခိုင်းပြီး မိမိခေါင်းကိုတခုထားပြီး စာရေးပါတယ်... မနက်စာသင် ပြန်သွားရတော့မှာပါ
ကျွန်တော်အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ်၊ ရေယိုင်းမြို့က ကျောင်းကလေးတစ်ကျောင်းမှာ လူမှုလေ့လာရေးဆရာတစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်တတ်ပြီး ကလေးတွေရဲ့အတွက်ချစ်မိတာ ကြီးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့များ အရမ်းဆင်းရဲနေရပြီး ဘာတွေလုပ်မှန်း မသိတော့ဘူး
တိုကလေးပြောရမယ်။ အလုပ်အချို့ကို အတော်လေးများတယ်။ ဖော်ရွေသူတချို့ထက် ကျွန်တော်တာဝန်နည်းနည်း ပိုယူလိုက်ရတယ်။ ဥပမာ ညနေခင်း ရပ်ကွက်အကြံပေးရေး၊ ညနေချိန်ကေလးအဖွဲ့ကြီးကြပ်ခြင်း၊ တစ်ပတ်နှစ်ကြိမ်ရှိတဲ့ အစည်းအဝေးတွေက ဆက်တိုက်လာပြီး တစ်ခါတစ်လေ ည၃၄၀းဝန့်ထိ ဆွေးနွေးရခဲ့ရတယ် (တစ်ခါသတိပေးဖို့ ဖုန်းထဲကနာရီကို ၃ နာရီ ၂၀ မိနစ်လောက် သတိပေးထားတယ်) အားလုံးမဟုတ်ပေမယ့် အားလပ်ရက်မှာ ဆောင်ရွက်ပေးဖို့ ဖုန်းနဲ့ မိခင်ဖခင်တွေကို ဆက်သွယ်တတ်တာက ငါ့တာဝန်လိုပဲ ဖြစ်သွားပြီ၊ OT တက်ခြင်းမရှိဘဲ၊ အကြေးအဘေး အထူးအခွင့်အရေး တစ်ခုမျှမရဘူး။ စာရွက်များကို အနီရောင်ဘောင်နဲ့ ဆဲလက်မယ်ဆို သာမန်အားဖြင့် ငါက အများထက် ပိုဆဲလက်နေတာ သေချာပဲ
နောက်ပိုင်းရော သွေးချင်းခင်မင်ပေမယ့် ဦးစီးကိုယ်တိုင်နားမလည်လောက်အောင် ချစ်မြတ်နေရအောင် ပြောစရာပုံစံမို့ ငါဟာ ငြင်းလိုက်မရဘူး။ သူက “အဆင်ပြေမယ်နော် ကူပေးပါဦး” ဆိုတဲ့ စကားပြောရင် ငါလက်ခံတတ်တယ်။ အလုပ်သတင်းစာမဂ္ဂဇင်းနဲ့ မနက်စာသင်ပြင်ဆင်ဖို့ကောင်း၊ အစီရင်ခံစာကို အချိန်မီတင်ဖို့ ကောက်ကြေးတွေရှိတယ်၊ အရေးကြီးတာက ကျွန်တော်က အဆိုပါ ကလေးတွေ့ရဲ့ ဂီတအဖွဲ့ကို တာဝန်ယူထားတဲ့လူပါ။ နှစ်ကုန်ကွန်ဆာတ်အတွက် ပြင်ဆင်ရမယ့် အချက်တွေ ရှိလို့ ငါမလုပ်လျှင် ကလေးတွေ အခွင့်အရေးပျောက်တတ်တယ်။ ငါနှလုံးသားနူးညံ့နေလို့လက်လွှတ်လိုက်တယ်။ အခုခါတော့ အိမ်ပြန်ချိန်ကတော့ ညနှစ်ခါရာခွဲပမာဏပဲ။ “မရနိုင်ဘူး” ဆိုရင် ငါကို နှင်တက်မနေ့မီ လုပ်ငန်းမပါဘူးလို့ ပြောကြည့်မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ခံလျှင် ကလေးတွေရဲ့ အလုပ်နဲ့ ကိုယ့်အိမ်ကအရာတွေဖျက်သိမ်းသွားမယ်
တစ်ခုလည်း ငါ့ကို စိတ်မဝင်စားစရာမဟုတ်ဘူး။ ဆရာသစ်တချို့ အလုပ်ထက်ပိုပြီး မလုပ်ကြဘူး၊ အုပ်စုလုပ်ငန်း သို့မဟုတ် အထူးအစည်းအဝေးတွေဖြစ်လာလျှင် “ကျွန်/ကျွန်မ အချိန်မလို့ပါ” လို့ ပြောကြတတ်တယ်။ ငါလဲ နားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တကယ် ကသူတို့ကို ကိုယ်စားချယ်တတ်တဲ့ အခန်းမတွေမှာ ဖုန်းကြမ်းလက်ကို အသုံးပြုနေတဲ့အခြေအနေတွေကို မြင်ရတတ်တယ်၊ သို့မဟုတ် စောစီးပြန်သွားတဲ့သူတွေကို တွေ့ရတတ်တယ်။ တခြားဆရာတစ်ယောက်က သုံးသပ်မှုနည်းနည်းပဲ ရရှိတယ်၊ အလုပ်လဲလျော့တာဟာ အုပ်ချုပ်ရေးဘက်ကို သိပ်စိတ်ကူးကောင်းလို့ပါ။ ငါက ရန်မျိုးမဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မကြာခဏ အသုံးပြုခံရတယ်လို့ ခံစားရတယ် ဒါမှမဟုတ် ငါကို စိတ်မရှုပ်ရတယ်လား
ညပိုင်းတွေမှာ စိတ်ထင်ထင်မိပြီး မအိပ်နိုင်ဘူး ၂:၃၀ သာ၊ နာရီကလည်း ကြည့်နေတတ်တယ်၊ မနက်မှာ သင်ခန်းစာပြင်ဆင်ရန်ရှိတယ်ဆိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ပြောပြရင် တာဝန်မမွှန်းချင်သလို မပါတ်အသင်းမကောင်းထင်မယ်လို့ ကြောက်တယ်၊ မပြောလျှင်တော့ ဆက်တိုက် အာဏာဖိအားခံရနေတယ်။ ရာဇဝတ်မှုတွေကြောင့် ကလေးတွေ စိတ်ဒဏ်ရာရနိုင်လို့ ငါ့ကိုယ်ကိုယ်ကလေးအဖွဲ့ကို မှန်ကန်စွာ ထွက်ခွာတာ မဖြစ်စေချင်လို့ စိတ်ပျက်ချာရတယ် T_T
ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းများကို အကြံပေးပေးပါ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ။ ထိပ်၏ကို တိုက်ရိုက်စကားပြောလား၊ အလုပ်နယ်နိမိတ်ကို သတ်မှတ်ပြောပေးသင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အစားထိုး စည်းကမ်းတစ်ခုလို ဖြေရှင်းလိုက်မောလား ဥပမာ လုပ်ချိန်ကို လျှော့ပေးပါ ဒါမှမဟုတ် သင်ကြားခဏစေလို့ တောင်းဆိုပါ။ ဒီလိုအမျိုးအစားဖြစ်ခဲ့ဖူးသူများ ရှိခဲ့ရင် ပြန်ပြောပြပါ၊ အသက်ရှင်ပြီး ကိုင်တွယ်နိုင်သလား။ ဒါမှမဟုတ် မှာယူနိုင်ဖို့ ကိုယ့်စိတ်ကို ပြင်ဆင်ရမလား၊ ငါ့ဘက်က မေတ္တာနူးညံ့လွန်းနေတယ်မှန်းလား။ များပြောပါတယ် ဂြိုလ်သားလေးလေးနဲ့ ငြင်းပယ်နည်း တိတိကျကျ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တောင်းဆိုနိုင်မယ့် နည်းလမ်းမျိုးက ဘယ်လဲ ဖျော်ဖြေပါ
ဒီစာကို ရောက်အောင် ဖတ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အရမ်းစိတ်မရှည်ဘူး၊ ပြင်းထန်စောင့်ကြည့်ရတာ ဒါက စိုးရိမ်တယ် အဲ့လိုမပြောင်းလဲမလားလို့စိုးတယ်။ ပြောလိုက်ရင် အစုဝန်းကို မဝင်ချင်တဲ့သူလို့ ထင်မိရင် ဘာလုပ်မလဲ
ပဲ။ သင့်ထဲမှာ ဆရာတစ်ယောက် အဲဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီး လုပ်ရပ်လေးရှင်းဖြတ်ပြီး ဆင်းရဲကင်းရှင်းသွားသူရဲ့ အတွေ့အကြုံရှိရင် မျှဝေပါ။ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိမိလောက်မယ် လုံး၀ ၀၀၀ 5555