တောင်းပန်ပါတယ် အကြောင်းတင်ခြင်းအသစ်ပါ၊ ပထမဆုံးကြိုးစားရေးတာ လေးနက်စွာမဟုတ်ဘူး ရှင်းမပြတ်ရင်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်
ကျွန်တော်အသက် ၃၈ နဲ့ သန်းချောင်း(ခ...) စက်ရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ ဒီမှာကျောငါးခုနှစ်ဝန်းကျင်ပဲ။ အိမ်မှာ ဇနီးနဲ့ သမီးငယ်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ စိတ်ချမ်းသာချင်ရုံပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စက စိတ်ထဲက စကားပမာ တစ်ခု ဖြစ်သွားပါတယ်
တိုချုပ်ပြောရရင်... အရမ်းနားကျသွားတယ်
လ 지난လမှာ မန်နေဂျာသစ် တစ်ယောက် လာပေါက်တယ်၊ အပေါင်းသင်းသမားကြိုးဖိနပ်ကျိုးပေမယ့် ည ၄း၁၅ နာရီလောက်မှာ ပြောရင် ကောင်းတယ်နော်၊ ငါ့ရဲ့ ဆော့ဝဲပေးသန့်လှတဲ့ လက်နက်၊ တပ်ဆင်မှုတွေကို ချီးကျူးတယ်။ ဒါပေမယ့် နှစ်ပတ်ခန့်ပြီးသွားတော့ အဲဒီလိုမဟုတ်တော့ဘူး — အခြားလူတွေရဲ့ တာဝန်တွေကို ကျွန်တော်ကို ဖိစီးပေးလာတယ်။ ခွက်ဆီနဲ့ အတူကာလက်ဆောင်တင်တဲ့ အခြေအနေ၊ ရေပဲလုပ်ငန်းများလောက်တာတွေ၊ ဗွီလ်လ်ကိရိယာသေးငယ်ချိတ်ဆက်ဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ ပတ်သက်တာ အလုပ်နည်းနည်းတွေကို ကြိုးစိုက်စေတယ်၊ ဒါပေမယ့် လစာ မပြောင်းပါဘူး။ အစည်းအဝေးရှိရင် တာဝန်မြန်သူတွေကို မြင့်မြတ်စွာ ပြောချီးကျူးတယ်၊ ပြဿနာ ဖြစ်လာရင်တော့ ကျွန်တော်ကို ကန့်သတ်ပြီး ပြင်ဆင်စေတယ်၊ "မလုပ်ရင် မကောင်းဘူး အချိန်လည်း ပျောက်တယ်" ဆိုပြီး ပြောတက်တယ်။ အံ့ဩတယ် မရှာလို့
တချို့ရက်တွေမှာ အလုပ်ပြီးသော်လည်း အချိန်နှစ်နာရီနီးပါး ကို အလုပ်နက်နက်လုပ်စေတတ်တယ်၊ မန်နေဂျာက "ပြီးသတ်အောင် အလုပ်လုပ်ပေး" လို့ ပြောတယ်။ ထိုအလုပ်ကြေးပြန်ပေးမယ်လို့လည်း HR နဲ့ စေ့စပ်ပြန်ကြားမယ်လို့ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်လကျော် စာ ၁၀ ရက်နီးပါး လွန်လည်း တုံ့ပြန်မှုမရှိဘူး၊ မက်ဆေ့ချ်ပို့လည်း ဖတ်ပြီး မဖြေဘူး။ တခါတလေ အခြားဌာနမန်နေဂျာတွေဆီသွားပြီး ပြိးပြောတွေ ရယ်ရယ်ထိပ်ရယ်နဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ကို ရှု့တာတွေ့ရတယ်၊ ကျွန်တော်ထင်တာလား မထင်တာလား၊ ကျွန်တော် ကိစ္စပိုကျောပိုလား အဲဒီထိလား ဆိုပြီး စိတ်ပူနေတယ်
ကျွန်တော်ထိပ်မတတ်ဖို့ နှိပ်စက်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အလုပ်ယခုခေတ်မှာ အရှုပ်တက်လာတယ်။ အိမ်မှာကားလျှောက်ပေးရမဲ့ ငွေပေးချေမှုတွေ၊ ကလေးနို့ကျသင့်တဲ့ ငွေတွေ ရှိလို့ အလန်းတင်တယ်။ အပြောဆိုရင် တချို့ကြောက်တယ် ဆိုပြီး အလုပ်ပို ဆိုးကျိုးဖြစ်သွားမလား၊ အဖွဲ့နဲ့ မခံစားနိုင်တော့ဘူးလား စိုးရိမ်မှုတွေလည်းရှိတယ်။ ဒါက နှစ်ဆက်အစဉ်အလာတစ်ခုလိုပါပဲ
တစ်ခါတော်တော် မနာချင်စရာ ဖြစ်တာကတော့ ညနေပိုင်းမှာ မကြာခဏ ပရိုဘလမ်ဖြေရှင်းပေးသွားတယ်၊ ညမိုးတော့ ဖျင်းဖျင်းနားမထောင်ဘူး၊ ဗုဒ္ဓဟူးပဲညနေ ၃ လောက်မှာ အလုပ်ပြီး နောက်ည ၃ နာရီထိ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်တယ်။ ထိုအခါ မိမိမိမိ ပေးနုတ်ခဲ့တာကို မည်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး၊ ဒါပေမယ့် မန်နေဂျာသိလိုက်ပြီး နောက်နေ့မှာ အဲဒီလူကိုရှေ့မှာ ချီးကျူးပြီး "လူတိုင်း ဒီလိုလုပ်ရင် အလုပ်တိုးတက်မယ်" လို့ပြောတယ်။ ငါက အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်နေပေမယ့် "ဟေ့၊ ငါလဲ ရှိတယ်" လို့ အတွေးထွက်တယ်။ မတရားတယ် ခံစားမိတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်ပဲ အပိုစိတ်ကူနေတာလား
ဘယ်သူတွေမှ အကြံပေးတာက မန်နေဂျာကို တိုက်ရိုက်ပြောပေး၊ တာဝန်နယ်နိမိတ်ရှင်းပြ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တုံ့ပြန်ဖို့ ကြောက်တယ်။ ကြောက်တာက ထင်ရင်အလုပ်ဒဏ် မဖြစ်မချင်း ချပြတာမို့လို့၊ ဒါမှမဟုတ် တာဝန်ပိုကျစေမယ်လို့။ ရှေ့တန်း အလုပ်သွားရှာချင်တော့ စုံလင်ပြီး လုပ်ငန်းမြင့်တဲ့ အလုပ် ချင်းရှာရတာ သန့်ရှင်းမလွယ်ဘူး၊ ငါလဲ အဖျိုက်တခဲနက် မိတ်ဆွေတွေကို မစွန့်ချင်ဘူး
ရှင်းမရဘူး
ဒါဆိုလျှင် ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်လဲ? အဲဒါကိုပြောမလား တာဝန်နဲ့ ဂိမ်းအနား ယူပြီး ကိုယ့်အလုပ်ကိုသာ လုပ်ပြီး နောက်ကျရှာမလား? ဒါမှမဟုတ် မန်နေဂျာနဲ့ သေချာစွာ ရိုးရိုး ပြောလား၊ တာဝန်နယ်နိမိတ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ပြောပြီး အလိုမလို ကိုအပ်တဲ့ အချိန်အပိုင်းတွေကို ရာဇဝင်ပေးပို့ပေးစေဖို့ ဖိုင်ထဲမှာ လက်မှတ်လက်ရေးထိုးပေးစေဖို့ တောင်းစေဖို့လား? နှစ်ဘက်လုံးကို ကြောက်နေတယ်
စက်ရုံလုပ်ဖူးသူတွေ အကြံပေးပါ၊ ကျွန်တော်ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ တကယ်လိုချင်တယ် အကြံပေးပါ T_T