မိုဘိုင်းနဲ့ တစ်နာရီခွဲမှာရိုက်နေပါတယ် မနက်ငါးနာရီပဲ။ ရိုက်တယ် မက်မောပျက်စီးပါရစေ ဘာမှမစီစဉ်ထားဘူး

မနေ့က မနက်ထိပ်ရောက်တုန့်လှုပ်မှုတွေကြောင့် သုတေသနလုပ်ကိုင်ဖို့ စိတ်မဝင်စိတ်တိုမထိုးဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကို ဖိုရမ်မှာမေးချင်တာပါ။ ငါကသာ စဉ်းစားသလိုပဲလား၊ သဘာဝတရားမမှန်တာ ရှိလားမရှိလား? ငါအသက် ၃၁ လောက်ရှိပီး ဘန်ကောက်က တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှာ မဟာဘွဲ့လေ့လာနေသူ၊ ရှေ့ထောက်လည်းတဲ့ ဟူဟင်းမှာနေရတယ်။ ဆရာကြီးနဲ့ သုတေသနလုပ်တယ်၊ အချို့အချိန်ပိုင်းတွင် သင်ကြားလည်းတယ်။

တိုတိုချုပ်ချုပ်ဆက်ပြောရမယ်။ ငါအရမ်းရှုပ်နေတယ်။

တချိန်အကြာက လက်တွဲထားတာ ငါတို့ တစ်နှစ်လောက်ရှိပြီထင်တယ်။ မဟာဘွဲ့ဝင်မလိုက်ခင်က စတင်ခဲ့တာ၊ ပုံမှန်တော့ အပတ်အတွင်း အဆုံးပြီး နေ့မျိုးတွေ့၊ လမ်းမတော်တော်ကြားကစားသောက်၊ တစ်လတစ်ခါ ဒေသခြားထွက်လေ့ရှိ၊ ဘာတွေကိုးကိုး ငါတို့ နှစ်ဦး ကင်းနားပေး တန်ဖိုးပိုင်းခွဲกัน သက်ဆိုင်တဲ့လက်ထောက်ပိုက်ဆံဖုန်၊ ကော်ဖီစရိတ်တွေကို ခွဲပေးတယ်။ သူက ငါ့ရဲ့ သုတေသနပတ်သက်တဲ့ စိတ်မရှည်မှုတွေကို နားလည်ပေးတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သင်္ကြန်လေးခုလောက်ကနေ အပြုအမူတချို့က စစချင်းစိတ်မလွယ်စေတော့ဘူး။

အစပဲ စတင်တာက သူ Instagram story တစ်ခုတင်တာပဲ။ ညနေပိုင်း နာရီလေးဆယ်နောက်ပိုင်းလောက်မှာ "မတရားဟာသနဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းနဲ့ စကားပြောနေတယ်" ဆိုပြီး တင်တယ်။ တချို့က comment လာတာ ငါ မစိတ်မရှည်ပါဘူး ဒါပေမယ့် သူဖုန်းကို ပိုမိုကလစ်ထားတတ်လာတယ်၊ ငါကြည့်ခွင့်မပေးချင်သလိုလည်း၊ ငါနဲ့အတူ မြင်တဲ့အခါ ဝမ်းပိုင်းလွတ်တော့ဘူး၊ group chat နေ့စဉ် ဖေ့စ်ဘုတ်လည်း အမြဲဖွင့်ထားတယ်။ ငါမေးတော့ သူ ကြုံဆို အေးဆေးအဖြေပြန်တယ်၊ အလုပ်နဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းလို့။ ငါယုံကြည်တယ်ပေမယ့် story ထဲမှာ ပုံမှန်လို မင်းမယ်ပြောတာ လူတစ်ယောက် အများကြီး ပေါ်တတ်တယ်။ ငါမဟုတ်ဘဲ သူနဲ့နားလည်စေချင်တဲ့ သူတစ်ယောက်နဲ့ နီးကပ်သလိုထင်တယ်။

နှစ်ပတ်လောက်ကေတာ့ ငါ့မှာ တက္ကသိုလ်မှာ အစည်းအဝေးရှိပြီး ဟူဟင်းမှာ တစ်ယောက်တာဝန်ယူရတဲ့ ညတစ်ယောက်နေခဲ့ရတယ်။ သူက မိခင်ကို သွားရောက်ကြည့်လို့ တနင်္ဂနွေနေ့ပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ပြန်လာတဲ့ မနက်တော်တော် မူရင်းတက်တဲ့ ဓါတ်ပုံ တခု tag လာတာကြားရတယ်— သူနဲ့ အဲ့ဒီ အမျိုးသားလူတစ်ယောက် ကွက်ကွက်ကြီး နေတတ်၊ ကဖေးအနည်းငယ်ကောင်းရေကမ်းခြေဘေးမှာနေလို့ပုံက ဂရပ်အရမ်းပါပဲ။ ရယ်မောနေဖျားတွေ၊ နီးကပ်ပုံလေးတွေနဲ့ caption အပြင်အဆင်နဲ့။ ငါ ရှုပ်ချင်တယ်။ ထူးခြားတာက သူမိခင်နေရတဲ့ ဧရိယာကတော့ ဒေသ ဆိုင်ရာတစ်ခုက မတူဘူး။ ဒါကြောင့် ဓါတ်ပုံကနေ မအလှည့်မလှည့်ဘူး

ငါ ဆက်လက်သတိထားလာတယ်— ညဘက် chat တွေ အတော်များများဖြစ်လာတာ၊ message ပို့ပြီး ခဏနောက်တွင် delete လုပ်နေတတ်၊ read လိပ်ခတ်လိုက်တာနဲ့ မျက်နှာဝင်သိချင်စိတ်ပျက်၊ status တချို့ ငါမမြင်နိုင်ဖူး၊ trướcတစ်ပြေးပြေး story မျာ် အားလုံးကို ငါမြင်ခဲ့တယ်။ တစ်ခါ ငါတွေ့ရတာက restaurant reservation မှာ booking name က ငါ့နာမည်မဟုတ်ဘူး။ သူကတော့ တက္ကသိုလ်မိတ်ဆွေပါလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် ညဘက်လောက်ထဲမှာ အဲဒီလို ဘာဖြစ်လို့အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြားကြတာလဲ? ငါထင်တာထောင်စဉ်ဖြစ်နေတယ်။

ငါ သော့သန့်တယ်၊ သွေးဖောင်းလို့ တိုက်ရိုက်မေးခဲ့တယ်။ ပထမဆုံးပြောတာက သူက ရယ်ပြီး ငါထင်မိတာ များများလို့ပြောတယ်။ အဲ့ဒီ လူက မိတ်ဆွေဟောင်းပါ၊ အလုပ်ကူတာ တချို့ဖေးတယ်၊ story တွေ အားလုံးက ရိုးရှင်းပဲလို့။ ငါနာမည်လွှာပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဟူဟင်းမှာနေတုန်းပဲ တိတိကျကျ ဘာမှ မပြောတာနဲ့ ပရိတ်သတ်ကြား လက်ဆောင်နီပန်းသေးလေး ကြိုးလက်စွပ်နဲ့ လက်မှတ်ပေးထားတာရွှေ့ရက်အပြည့်မှာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ငါ့နားထင်မကျဘူး။ ငါ ကိုယ်တိုင် နည်းနည်းချိုးနားရာတွေကစပြီး အေးဆေးနေရဖို့ဆိုလည်း စိတ်မချင္ဘူး

သူလျှင် ပြင်ဆင်ပုံစံ အပြောင်းအလဲရှိလာတယ်၊ ဒီအချိန်တွေမှာ အဝတ်လှေလှလေးတွေဝတ်ပေမယ့် ပိုစိုက်စိုက်နဲ့ ဖုန်းကိုလည်း ပိုကြာစွာထားတတ်တယ်။ တခါတလေ ငါ ပို့တဲ့ ဓါတ်ပုံတွေကို တုံ့ပြန်ရင်း နောက်ကျတယ်၊ တဖန် တဖြည်းဖြည်း copy-paste style နဲ့ story တင်တတ်တယ်၊ ချစ်သူတစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ နီးကပ်လာချိန် ရင်ဘတ်ရှုပ်နိုင်တယ်။ ငါမချဉ်မထိပါဘူး၊ ငါတော့ မစိုးရိမ်သူ မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ယုံကြည်မှုနယ်နိမိတ်က တဖြည်းဖြည်း ဖျက်သိမ်းသွားနေတာထိ တစ်ခါတစ်ရံတော့ မျှော်လင့်ချက်မရှိ။

နောက်ထပ် တစ်ခုက တစ်ကြိမ် နဲ့ အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးတဲ့အခါ သူက စိတ်မကောင်းပြီး ငါ့ကို စိစစ်စရာရပ်ရဖို့ ပြောပြောပြီး ငါ့ကို အံ့မခန်းစေတယ်။ ဆက်မပြောတော့တယ်၊ ရက်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ်ဖြစ်သွားတယ်။ ငါ ကောက်နက်မတင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် chat messages တွေကို ကြည့်ခွင့်မမိုက်ဘူး၊ လူတိုင်းကတော့ privacy ပါ လို့ပြောတတ်ကြတယ်။ ငါလဲ မူမမှန်ဘူး

ဖြစ်နိုင်တာပေါင်းများစွာ ရှိတယ်— ငါဟာ အမြင်များတတ်သူပဲ, သူက ပိုပို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တန်ဖိုးထားဖို့ လိုချင်နေချင်တယ်, ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်အသစ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ပါ။ ငါ အဲဒါအားလုံး အကန့်အသတ်တင်မချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သုတေသန မရယ်ပေါ့ အလုပ်နဲ့လည်း ထိရောက်မှုရှိနေတယ်၊ ဇောကနေပေမယ့် ညလွန်ညပေါ်တို့မှာ မဖြစ်နိုင် သူကူးကို အိပ်မရလောက်အောင် ငါစိတ်မထိရိသွားတယ်။ နာရီတစ်နာရီနှစ်နာရီ ဒါတွေကြောင့် နိုးထပြီး အပိုင်းတွေမလုပ်နိုင်ဘူး

မိတ်ဆွေလျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသူတွေအနက် ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ ပြောပြပါ။ ယုံကြည်လိုက်ပြီး ချန်ထားသင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် စစ်ကြည့်ဖို့ တိုက်တာသင့်လား။ ဘယ်လိုမေးရင် သူက သန့်ရှင်းတဲ့ အဖြေပြန်လာမလဲ၊ ရှင်းလင်းတဲ့ အဖြေမှုရဖို့ ဘေးကိစ္စမပြောခြင်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ စောင်ဆောင်ဘို.း ရောက်သွားရင် စိတ်နှလုံးနဲ့ လုပ်ငန်းငါ့ကို ဖျက်စီးစေနိုင်တယ် ဘာကြောင့်တော့ စိတ်ကျေနပ်မှုမရှိဟန်တောင် မရှိတော့ဘူး

အရမ်းရှုပ်လို့ ရှုပ်ထန် T_T ၁၂၃၄ (ဟှေ့ ဟှေ့ )

နောက်ထပ် - ဒီ post မှားနေခဲ့ရင် တောင်းပန်ပါတယ် ငါ့ကမ်းလှမ်းချင်တာက ဘက်တစ်ဖက်ကို မယဉ်မပြောဘဲ Objective ပြောချင်တာပဲ။ သူက ဘာလုပ်သင့်လဲ?