မိတ်ဆွေတို့ကို မေးချင်လို့ပါ၊ ကော်ဖီဆိုင်မှာ ရယ်၊ ငါဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မရှင်းဘဲ အော်ဒါယူသူက အရက်ရဲ့ တစ်ခွက်ချင်းစီကို ကိုယ့်ကိုယ်တိုင်ပဲ လက်လှမ်းမီအောင် ချတာပဲ ရမလား။ နဲ့ သိပ်နောက်ကျရင် တိုက်ပေးတယ်၊ မဂျာမဟုတ်တဲ့အသံနဲ့ တိုက်ဖလှယ်တယ်။ မင်းတို့မှာ ဒီသဘောထား ရှိလားဆိုတာ မင်းတို့ထဲကသူတွေကို မေးချင်တယ်၊ ငါ မင်းတွေနဲ့ တစ်ကျော့မဟုတ် ပါ။ အရမ်းရှုပ်ဖြစ်သွားတယ် ငိငိ

ငါအသက် ၃၄ လောက်၊ ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ ဘာရစ်စတာ အလုပ်လုပ်နေပြန်တယ်၊ သုံးနှစ်ဝန်းကျင် အတွေ့အကြုံရှိပေမယ့် ဒီဆိုင်မှာတော့ မယုံနိုင်လောက်အောင် နှစ်လအကြာတော့ရောက်သေးတယ်။ ငါ အကြမ်းဖျင်း အတွင်းအချက်အလက်တွေကို ချိန်ညှိရနေတယ်။ မနက်ပိုင်း တက်ရင် အလုပ်အချိန် ၇း၂၀ ပတ်လက်ပိုင်း၊ ညဘက် ပြန်လာမှ ၁၀းကနေပိုချိန်တွေ ထိ ရောက်တတ်တယ်။ ဘယ်နေ့မဆို နာရီနှင့်ဘောပင် ကျန်ထားပေးရတယ်၊ အော်ဒါနဲ့ အသေးစိတ်လိုချင်တာတွေ ကိုမှတ်ထားဖို့တော့။ ဒီကားမှာ peak အချိန်မှာ part-time မရှိတဲ့ အတွက် အလုပ်နေလည်း ပြင်းတယ်။ ငါက အော်ဒါယူ၊ မျက်နှာစာ စီမံ၊ မူရင်းကော်ဖီတွေ ချပြီး အချို့ရက်တွေမှာ ဘိတ်ကိတ် လုပ်ကူလည်း ခဲ့တယ် (ဒီစုတောင်းအတွက် ဘတ်ပြားတစ်ချပ် အတွက် အသီးသီး ပျော်သောက် ၁၅-२० မိနစ် ခန့်)

ပြဿနာကတော့ မန်နေဂျာအသစ် လာပြီး စည်းကမ်းသတ်မှတ်လိုက်တယ်၊ "အော်ဒါယူသူက ဘယ်ခွက်မှ ပေးရန်မတိုင်ခင် ကိုယ့်ကိုယ်နဲ့ စုစည်းပြီးချထားရမယ်၊ အလုပ်ဖြန့်မဖြန့် သူတစ်ယောက်ကို မပေးရပါ" ဆိုတယ်။ အဲ့ဒီ့အဓိပ္ပါယ်က အောက်ပါအတိုင်းပဲ — ဖောက်သည် တချိန်တည်းမှာ များစွာ အော်ဒါလည်းပေးနိုင်၊ သေးသေးပြင်းပြင်း အသေးစိတ် တိုင်းတာတောင်းဆိုနိုင်၊ ဥပမာ စီရပ်ချ်လျှော့ချ၊ တစ်ခွက်ဝက်ပမာဏ၊ ရေခဲသိပ်မထည့်ရ၊ အေးလျှင်ချောင်းပေး၊ လက်မေးနက်ကျောက်မစုတ်စပ်စေစေ စတာတွေလည်းရှိနိုင် — အော်ဒါယူဘက်က တစ်ခုချင်းစီ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဖို့ဆိုရင် လာတက်သူက တစ်ယောက်တည်းရင်နားလည်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူများပေါက်လာတဲ့အချိန်မှာ နေရာကြီးလာရင် မန်နေဂျာက လာပြောတယ် "ဘာလို့နောက်ကျလဲ၊ ဘာလို့ ကူညီဖို့ မခေါ်ဘူး၊ ကာလ စီမံ မကောင်းဘူး" ဆိုပြီး တိုက်ချပြောပေမယ့် သင့်တိုင် ညွှန်ပြချက် ပေးတာမရှိဘူး၊ မှားချက် အချက်အလက်ကို ချက်ချင်း ဂရုစိုက် ဖြစ်စေချင်တယ်။

ဖောက်သည်တွေ တခဏ့ထိုင်ရင် ကော်ဖီ ရိုက်ပြပေးရင်းနဲ့ လှပအောင် တက်စက် ထားချင်တတ်ကြတယ်၊ ရှေ့ပြင် ထည့်ထုတ်ပြီး ပလတ်စတစ်ခွက် ထည့်ချိန်လည်း ရှိတတ်တယ်။ ငါတို့က အလှကို ကြိုးစားပေမယ့် မန်နေဂျာ တိုက်တိုက် "နောက်ကျတယ်" လို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ပြောပြ တော့ ငါ့ကို စိတ်ဆိုး မျက်နှာပေးခံရတယ်။ သဘောမှာ ငါ မရှိမဖြစ် မေးခွန်းတွေ များတယ်။ တကယ်လို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ထပ်မံတောင်းဆိုပေမယ့် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မပြောပေးဘူး။ ငါကို ကောင်းကင်လိပ်လို့ ခံစားရတယ်၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်း ဆိုးဘွယ်။

အလုပ်ဖက်တွေ တချို့က ပြောတာက ငါး အစီအမံအသစ်ပဲ၊ အရည်အသွေးတစ်ခုတည်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့လို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် လူများလာတဲ့အချိန်မှာ သို့မဟုတ် သင်တန်းသားတွေ မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့အချိန်မှာတော့ အဲ့ဒီစည်းကမ်းက သူတို့ကို တစ်ယောက်တည်းကို အပြစ်တင်တာလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျေးလက်က မဟုတ်ဘူး စံချိန့်ကို လက်ခံတယ်၊ ဒါပေမယ့် သင်ကြားရေးမရှိဘူး၊ အလုပ်ဝေငှမထားဘူး၊ မီးတင်ပြီး အပြစ်တင်တာပဲဆိုရင် မတရားဘူးလား၊ ငါပဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်အရူးလား မေးချင်တယ်။

ငါက အလုပ်ကို မစစ်မင်း မခိုက်ဘူး၊ ကော်ဖီစိုင်းဆင်းတဲ့ အနံ့ မိုက်လို့ ကြိုက်တယ်၊ လက်တီအာ့(လက်တိတ်) နဲ့ ပန်းကန်ပေါက်လှလှ လုပ်နိုင်တဲ့အချိန် အခုန်မက်တယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့ညတွေ အိမ်ပြန်ရင် ညဆယ်ကျော် သာ အိမ်ပြန်ပြီး ငါဘာလို့ ဒီလောက်ဖိစီးရတာလဲဆိုပြီး ပြန်တွေးတက်တယ်။ မန်နေဂျာရဲ့ အသံကို ဖောက်သည်ရှေ့မှာ တိုက်ပြီး ပြောတတ်တာက မေ့လျော့မပျောက်ပါဘူး — "ကြိုးစားပြီးသားမလား" ဆိုတဲ့ခံစားချက်ပဲ။ ဘယ်လိုပြန်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို သွားပြောတာ မရှိဘူး

အခြားဆိုင်ကလေးတွေက ပြောတာ သံတားနဲ့ အချိန် ၂-၃ လပါး ရေရှည်ကြည့်ရင် စည်းကမ်း ပြောင်းသွားတယ်၊ မန်နေဂျာ တစ်ချိန်တည်းမှာ သေချာပြောလာမယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ချို့သူတွေ ၂ ပတ်အတွင်း အလုပ်မခံနိုင်လို့ ထွက်သွားတယ် ဆိုတာ မြင်တယ်၊ စိတ်ပူနေတယ် — ငါလည်း ရေရှည်ခံနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် စနစ်ပိုကောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ခုကို ရှာသင့်လား။ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ တုံ့ပြန်ချက်တွေကို အကြံပေးပါ။

မေးတာက — တိုက်ရိုက် မန်နေဂျာနဲ့ ဖွင့်ဖက်ပြောသင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ပိုမြန်အောင် လက်လျှော့ပြီး ခံယူသင့်လား၊ မန်နေဂျာက တဲ့ကို မဖြည်းဖြည်း ရွေးချယ် ပြောနေသေးလား၊ ငါလည်း အားနည်းတယ်လား 5555 ကူညီချေးပါ T_T

နောက်ထပ် — တချို့နေ့တွေ ကိုင်ရှေ့ကော်ဖီ အကူလုပ်ပေးဖို့ တိတိကျကျ အရာရှိတစ်ယောက် စီမံပေးချင်တယ်၊ ငါတို့အဖွဲ့ဟာ အဖွဲ့နဲ့ တာဝန်မျှတရဲ့ မဟုတ်လားဆိုတာပါ။