ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မေးချင်ပါတယ်။ မင်းတို့နဲ့ မျှဝေချင်တာက မနက်ခင်းဖြစ်ရပ်မဟုတ်ပါဘူး (အစအဆုံးဟာ ညာ ၁၄:၃၀ ခန့်ဖြစ်ကတည်းက) ကြောက်စရာပဲ။

အတိုချုပ်ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်/ကျွန်မ อายุ 28 ဖြစ်ပြီး ဆမ္ပုဒရာပရီးကာရှင် နေရာတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်အလုပ်လုပ်ပါတယ် ။ အလုပ်ကျုံ့ကျုံ့ကတော့ ငွေစာရင်းပိတ်ပြီး စာရွက်စီမံတာတွေပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီလမှာ ထပ်ဆောင်းတာက အတွင်းရေးအဖွဲ့ကို အချက်အလက်ပြင်ဆင်ပေးရတာပါ။ စလိုက်ပြင်ဆင်ပြီး ခေါင်းဆောင်ကို စစ်ပေးဖို့ ဖိုင်ပို့ထားရတယ်လို့ ပြောထားခဲ့ကြပါတယ်။ ဖိုင်ကို ညီညာအောင် ပြင်ပြီး မနက်ခင်းပိုင်းမှာတင် အီမေးလ်ပို့ပြီး ခေါင်းဆောင်စစ်ပါလို့ထားခဲ့တယ်။ အိမ်ထွက်ခါနောက် ၂၀ မိနစ်နဲ့မှ အပြေးအပျက်ဖြစ်တဲ့ အချိန်လေးတွေမှာ သေးငယ်တဲ့ စာရွက်ပေါ်ကို အပြာရောင်ဘောပင်နဲ့ အမှတ်စုရေးထားသလို ယူလာတတ်ပါတယ်။

ပြဿနာက ခေါင်းဆောင်က နောက်မွန်းလယ်ပိုင်းမှာ ဌာနကနေ အဓိကပရက်ဆင်ရန် ကိုယ်တင်စေမယ်ဆိုတာ မပြောခဲ့ဘူး။ ပြန်တော့ ဆိုးတာက အဖွဲ့ကနေ ဒေတာမူလကိုကိုင်ထားတဲ့ မိတ်ဆွေ၂ယောက်ကို အခန်းဝင်စာရင်းက ကလစ်ဖြုတ်ပစ်ထားတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဒေတာက ကျွန်တော်/ကျွန်မ့ စလိုက်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်နေတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်/ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းကို စင်၌ ကြမ်းတမ်းလက်လှမ်းမောင်းလိုက်သလို ဖြစ်နေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မောင်မယ်ဘယ်သူမှ အကြောင်းအကြောင်း ဖော်ထုတ်ပြီး မဟုတ်ဘဲ တင်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အချက်အလက်တွေ ပြည့်စုံအောင် မပြင်ခဲ့ဘူး။ တိတ်တိတ်ပဲ။

အချိန်လာချိန်မှာ ခေါင်းဆောင်က အခန်းထဲမှာ လူတွေရှေ့ တိုင်ပြောပြီး ကျွန်တော်/ကျွန်မကို ပရက်ဆင်ရန် ပြောလိုက်တယ်၊ ဖိုင်က ရှင်းပြသလောက်ဆုံးလို့။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ က မပြိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မိတ်ဆွေ၂ယောက်က အခြေခံနံပါတ်တွေကို လုပ်ထားပေမယ့် ကျွန်တော်/ကျွန်မရတဲ့ ဖိုင်မှာ သူတို့ အပ်ဒိတ် မလျှောက်ပတ်ထားဘူး၊ အဲ့သူတို့ကို အကောင်မထည့် ဖိတ်မကျော့ထားကြပါဘူး။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ၁၃:၅၀ နာရီမှာ လိုင်းဂရုဒဏ်အုပ်စုမှာ စစ်ကြည့်တော့ စာတွေ စာရင်းတွေ ဖတ်ထားပေမယ့် မျှဝေပေးတာ မရှိဘူး - ရိုးရိုး မသိလို့ ပဟေဋ္ဌာနတတ်။

ပရက်ဆင်လုပ်ချိန်မှာ အချို့ အကြောင်းအရာတွေကို ကိုးကားမေးလို့ အဲဒီနံပါတ်တွေ ဘယ်ကနေပဲဆိုတာ မေးတယ်။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ရှိသမျှအတိုင်း ဖြေသော်လည်း အရေးကြီးသူတစ်ယောက် မပါဝင်လို့ ကျွန်တော်/ကျွန်မဟာ မလုပ်မှားသလိုမျိုး တွေ့ခံရပါတယ်။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ မသိဘဲ တားမြစ်ဖို့ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် လူသတ်ခံရသလို ပစ်ချခံရပါတယ်။ ၃၀ မိနစ်လောက် တင်ပြနေချိန် လက်လှန်တဲ့ ခံစားနေစဉ်မှာ လက်လဲတက်၊ နှလုံးခုန်၊ အငွေ့ထွက်သိပ်နည်းပြီး အဖျားထွက်သလို ခံစားရတယ်။

အစည်းအဝေးပြီးလောက် ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်/ကျွန်မကို ဆလိုက်စလိုက်လို့ ပြင်ဖို့ တိုက်တွန်းပြီး "နောက်တစ်ခါ သတိထား" လို့ ပြောတယ်၊ အသံက ဘယ်သူမှ အတိအကျ မပြောဘူး ဘယ်သူတွေကို ဖိတ်မဖိတ်ပေးခဲ့တာ၊ မိတ်ဆွေတွေ ဒါတွေ ရှိမှုကို မရှင်းပြဘူး။ အိမ်ပြန်လာတော့ စိတ်မအရမ်းပျော်ဘူး၊ ပင်ပန်းမိတာနဲ့ မဆင်သာဘူး။ ဖိတ်ပေးတာကို ဝမ်းသာပေမယ့် ရိုက်နာတဲ့ခံစားမှုလည်းရှိတယ်၊ ကျွန်တော်/ကျွန်မ သေချာချင်တာက သူတို့ကို ဒါမှမဟုတ် တစ်ခြားသူကို တင်မှားမလုပ်ကြပါစေချင်တာပါ။

ကျွန်တော်/ကျွန်မ အလုပ်ကို သေချာစေချင်သူပါ၊ ဒါပေမယ့် အရေးပေါ်ပေါက်လာတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အခြေအနေမှာ စိတ်လှုပ်ရှား၊ လက်လဲ၊ စကားနည်းလာတတ်တယ်၊ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားစရာများစွာပေါက်လာတယ် ၅၅၅၅ (ဗမာမှာတော့ ㅋㅋ ဟုတ်လားဆိုပြီး မြှောက်မလား မသိသေး — ပုံမှန်တော့ ဟာဟာ ဟဲဟဲ လိုရေးကြတယ်) ။

မေးချင်တာက အခုလို အတွေ့အကြုံရှိသူတွေ ဘာကောင်းမှန်း အကြံပေးပါဦး။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်လဲ — ခေါင်းဆောင်နဲ့ တိုက်ရိုက်သဘောထားချင်းပြောပြီး "နောက်တစ်ကြိမ်တော့ တစ်ဖက်က အဖွဲ့နဲ့ ဖိုင်တွေကို စစ်ပြီးပြင်ပြီးမှ ပရက်ဆင်ပါ" လို့ တိုက်တွန်းသင့်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိတ်ဆွေတွေကို အရင်လာပြီး သူတို့တာဝန်ကို တာဝန်ယူကြပါဦးလို့ တိုင်ကြားသင့်သလား။ ငါ့ကိုယ်ကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲ၊ ရုံးအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင် မတင်းပင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲလည်း ကူညီပြောပါ။ ကြိုတင်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

မွတ္ခ်က္ - စာရိုက်ပုံစံ မရှင်းလင်းတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် T_T