မနေ့ညက ရုံးကြီးကာယာနာရီကြာပြီး အိမ်နောက်ကျပြန်လာတာပါ။ တကယ်အားနည်းပဲ။ မိုဘိုင်းဖုန်းဖွင့်လိုက်တော့ တစ်ခုခုက ငါ့ကို အံ့ဩစေပြန်ပြီ။ ညပိုင်း တစ်နာရီ၁၅နာရီလောက် မေးရှာရှင်းရှင်း ဖွင့်တယ်၊ ပြန်မရှူနိုင်အောင် ဝမ်းနည်းသွားတယ်။
မကြီးတော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် စစ်ဆေးလိုက်တဲ့အခါ အရာတွေစည်းတပ်နေတဲ့အတိုင်း ထူးဆန်းတယ်။ သူနဲ့ တစ်ကိုယ်ရံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံတွေ၊ မျက်နှာချိုမြောက်ရိုက်ထားတယ်ဆိုတာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မမမှတ်မိတဲ့ ပျော်ပျော်သလို ဇာတ်လမ်းထဲက ဗားရှင်းမျိုး။ ရှေ့နဲ့ကျော်မြင်တဲ့ဗျဉ်းကျယ်ရိုက်ထားတာ၊ အိတ်ဘေးက အလင်းပန်းရောင် စှဲခါးပွတ်ပုံတက်ထားတာ၊ ပြန်အမှတ်တရ ဟာသစာသားလေးတွေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူက တစ်ဦးတည်းကိုပဲ လိုက်မက် မက်လွန်းလို့ တကယ်စိတ်ခက်နေတယ်။ မင်းကို မလောက်ဘူးဆိုတဲ့အာရုံနဲ့ပဲ။
သူအဲ့ဒီလိုမလုပ်ဘူးဆိုတာက အဓိကပါ။ ကျွန်မ အသက်၂၃ ဖြစ်တဲ့၊ ခိုးနက်ကန် အလုပ်မှာ သူနာပြုလုပ်နေတာ၊ ဆယ့်နှစ်လောက် အချိန် အတှေ့အကွေ့ရှိတယ်။
ကျွန်မ ကလာလကား အရမ်းရယ်စရာတျောင့်တတ်သလို ညပိုင်းတစ်နာရီ သံကြေးတင်ပြီး စာပို့တယ်။ မပို့သင့်ဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် စိတ်ထဲက စိုးရိမ်ကင်းမလျော့ဘူး။ “ဒီဘယ်သူလဲ” ဆိုပြီး မေးခဲ့တယ်။ သူက အတိုချုံ့ “ဟိုးသူမဟုတ်” လို့ တုံ့ပြန်ပြီး ချက်ချင်း chat ပိတ်လိုက်တယ်။ တိတ်မြဲသွားတယ်။ အဆုံး။
မနက်ခင်းတင်၊ ငါကြိုးစားပြီး မစဉ်းစားချင်ပေမယ့်၊ သူ့ဖုန်းကို မျက်နှာပေါ်မှာ တွန်းထားတာ မြင်တယ်နော်။ အနည်းငယ် ဖွင့်စူးစမ်းလိုက်တယ် (မလုပ်သင့်လောက်ပေမယ့် ပြန်မဖြစ်နိုင်လို့)။ ဒါထဲမှာ သူသိမ်းထားမထားတဲ့ အက်ပ်တစ်ခုထဲ ရှင်းရှင်းလက်လက် စာတွေရှိတယ်။ “မစိတ်မချ” “ဘယ်တော့တွေ့မယ်” လို စာတိုတချို့နဲ့ ရည်းစားနဲ့ထပ်ရှေ့မယ်တဲ့ စတစ်ကာလေးတွေပါ။ ငါ့ရင်ကို တစ်ခက်ထိုးသွားတယ်။ ဒို့နဲ့ နှလုံးသားနာ၊ အရမ်းအဖွဲ့ဖြစ်သွားတယ်။ အမျိုးမျိုးခံစားနေရတယ်၊ စိတ်မရှင်းလင်းဘူး။
ဘယ်ဟာကို ယုံကြည်ရမလဲ မသိဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီးတော့ သူက “ကောလိပ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ” လို့ ပြောတယ်။ အချိန်အများကြီး ဂရုစိုက်ဆွဲပစ်ထားတာပါဘဲ ဆိုပြီး ငါတောင် စိတ်နည်းတယ်။ ငါ အတော်မဲ့ရာစုအမျိုးမျိုး မကြည့်မမိဘူး၊ ဒါပေမယ့် အမှတ်ဟောင်းတွေကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် မယ်ချွေတာနေတဲ့အရာတွေကို မသင့်တာနဲ့ တင်ပါ့။ ဒါမှမဟုတ် ငါ သူ့ရဲ့ရှင်းပြချက်ကို နားလည်ပေးသင့်လား။
နှလုံးသားထဲ ရောဂါစာမျိုးရှိနေတယ်။ အချိန်တစ်ခုမှာတော့ ငါအရမ်းငယ်ငယ်ဆိုတာ ခံစားတတ်တယ်။ ငါ အရွယ်ကတော့ ပုံမှန်အားနည်းစိတ်ပိုင်းကို ရှိတယ်၊ သို့သော် စုံနေရောဂါတမရှိတဲ့လူမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုလိုက်လံစုံစမ်းရခြင်း မပျော်ဘူး။ အရက်သောက်ပြီးတော့ တစ်ညလုံး စာတွေဟောင်းကြည့်လို့ ၃ နာရီခန့် နိုးနေပေမယ့် တိတ်ဆိတ်ပြီး လုံးဝကောင်းမွန်မယ့်ခံစားချက် မရှိဘူး T_T
နောက်တစ်ခုလေးလည်း ရှိတယ်၊ သူ မကြာခဏ ညပိုင်း ငါ့အိမ်ကိုကျန်နောက်ကျ လာဖို့စောင့်တော့တယ်။ ကလင်နစ်မှာ ဝန်ထမ်းကိစ္စများ များလိုက်တယ် လို့ ပြောတယ်၊ တချို့ရက်တွေတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြေးထွက်မယ်လို့ ပြောတာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့အင်္ကျီတွေက အနံ့အသစ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်မ မသိတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တွေရဲ့ အနံ့လိုပဲ။ ကောင်းစွာမရှင်းသေးဘူး။ နောက်ထပ်နားလည်ဖို့ ခံစားနေတယ်။
ငါ အဆက်အသွယ်ကို ပျက်စီးစေချင်မထင်ဘူး။ မှား ထိန်းမိရင် အရမ်းမနာလိုမလား။ ဒါမှမဟုတ် ချန်ထားလိုက်ရင် ပိုနာမလားဆိုပြီး ကြောက်တယ်။ ငါ ထိန်းချုပ်ချင်သူမဟုတ်ဘူး၊ မျက်လုံးပေါက်အဖြစ်လိုမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မရှိစိတ်မသေချာမှုက သာယာမှုမပေးဘူး။ သူက မနီးစပ်တော့ပဲ ဆေးရုံအနီးမှာ အဆက်အမြဲ သွားလည်မစားတတ်ပေမယ့်၊ တခါတလေ chat တွေကြောင့်တော့... ငါမသိဘူး။
စာလုံးစဉ်းစရာပျက်စီးလို့ အထာပို့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ နောက်ပြီး နောက်ပိုင်း ရေရှည်ဖြစ်ပေမယ့် ငါ အားနည်းပါတယ်။ မိတ်ဆွေတို့ ဘာတွင်ယူထားလဲ။ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ပြီး ဖုန်းကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်နှင့် နေ့တစ်နေတည်း ပြောဆွေးနွေးသင့်မလား။ ဘာလုပ်သင့်လဲ ဆိုတာ ဖော်ပြပေးပါ။ ပွင့်လင်းပြောရမယ်။ ငါနဲ့ အလုပ်ပြီးနောက် အရာတွေ တွေ့ခဲ့သူ ရှိရင်၊ မျှဝေပါဦးနော် 5555