မိတ်ဆွေတွေ ဘယ်လိုထင်လဲ မေးချင်ပါတယ်။ မျက်နှာပျောက်တာ ကြောက်လို့ ဘာနစ်နာမျိုးမှ လက်ခံလိုက်ရမလား မဟုတ်ရင် အလုပ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ တိတိကျကျ ပြောရမလား?

ကျွန်တော်/ကျွန်မ လဲ အသက် 28 ဖြစ်ပါတယ်။ ဟာဟင်းမှာတက္ကသိုလ်တစ်ခုမှာ မာစတာလေ၊ ကျောင်းအချိန်အပြန်အလှန် student assistant အဖြစ် တယောက်နီးပါး တစ်နှစ်ရှိလာပြီ — အလုပ်က ကြိုက်ပါဘဲ၊ အတွေ့အကြုံကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက ဌာနမန်နေဂျာ/ဆရာက ကျွန်တော်ကို စာသင်ဆရာနောက်ပိုင်းနေတာ ညနေပိုင်းအလုပ်လုပ်ဖို့ ပျမ်းမျှမရှိအောင် ခိုင်းတာပါပဲ၊ အရမ်းညစ်နပ်ပြီး မကြာခဏဖြစ်တယ်၊ ကိုယ့်ခံနိုင်ရည် ကားမရပါဘူး။

မနေ့က စာတမ်းစာရွက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ညကိုတည်းဖြတ်ပြီး ညတွင်ပြီးစီးဖို့ တောင်းလာတယ်။ ငါဒီစကားအပေါ် မျက်နှာမကောင်းနှင့် ပြန်ပြောချင်တဲ့အခါ "မနက်စာပေါ့ ငါမနက်စာမရှိဘူး" လို့ ပြောတော့ ဆရာ/အဆရာမ က ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့မို့ တိတ်တင်းပြီး "ဌာနအလုပ်က အရေးကြီးပါတယ်" ဆိုပြီး တင်းတိမ်ပြောတယ်။ အသံမကြီးဘူး ဒါပေမယ့် အဓိပ္ပာယ်က မင်းလုပ်ဖို့လိုတယ်နော်။

တချို့အကြိမ်တွေ အလုပ်အဆက်မပြတ် နာရီပိုင်းအိမ်တက်စရာမရှိဘဲ အိပ်စက်မရဘူး။ အရင်က సహသမျိုးများကလည်း ထပ်ထပ်ခံခဲ့ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ငါလည်း ကြောက်တယ်၊ ငါ့ကို အားမရလို့ သုတေသနအခွင့်အရေးတွေ၊ ငါ့ကို ထောက်ခံပြီး ပက်ဆက်တဲ့ အလုပ်တွေ လက်လွှတ်မပေးနိုင်လားလို့။ ငြင်းဆိုရင် အလုပ်မတတ်နိုင် သလို နောက်ပိုင်းအလုပ်ချိန်လျှော့ခံရတယ်၊ ငါ့ရဲ႕ဝင်ငွေ မများဘူး။

တစ်ခါတစ်ရံ ညနေပိုင်း ဆက်သွယ်လာပြီး slide တည်းဖြတ် ဖို့ လိုတယ်၊ report ပုံစံတင်ချင်တယ် လို့ တောင်းတယ်။ ငါက "မနက်ပြန်လုပ်ရလား? ငါမနက်စာစေးရမယ်၊ စာမေးပွဲ ဖော်မယ့်သူပါ" လို့ ပြောလိုက်ရင် "ကိစ္စပိုင်းတော့ တစ်မိနစ်ပဲလောက်" ဆိုတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အနောက်ဆုံးမှာ ငါ ညဝန်းသန်ချိန် အစားမစားဘဲ နေ့စဉ်နာရီကြာ တည်းဖြတ်နေရတယ်။ 23:30 တွင် အိတ်ထဲက အကြမ်းစားနေတဲ့ပင်လယ်ရေစားသောက်ဖလှယ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး စားတယ်။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ အားအပြင်းနည်းပြီး လက်အင်ဖောတက်တယ် ဗျာ၊ ဖြစ်ပြီး တစ်ပတ်ကြာလည်း လည်ပင်းကိုက်တယ်။

တခါတလေ ဌာနမှာလက်ကျန်ပဲ ထိုင်ပျော်နေချိန် ဆရာက "နာရီအနည်းငယ်ပဲ နေခဲ့ပါ" လို့ ပြောတယ်၊ အဲဒါတကယ်ဆို ပီး၄၅မိနစ်ကျော် ဆက်လိုက်မိတတ်တယ်။ ငါ့ကတော့ ထိပ်တန်းကမ်းခြေကို ခြေသလောက် လမ်းလျှောက်ချင်လို့ အချိန်ချိန်ယူချင်တယ်။ ကျွန်တော် မဟုတ်တယ်ဆိုပေမယ့် ပိုကောင်းမယ်လို့ ခံစားရတယ်။

တစ်စုံတစ်ခု သဘောမကျတဲ့အရာကတော့ ငါက "မနက် reply ပေးမယ်၊ ညပိုင်းတော့ သင်ကြားဖို့ပြင်ဆင်ရမယ်" လို့ နိုင်ငံ့စကားလုံးနဲ့ ပြောတဲ့အခါ သွင်ပြင်ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ မျက်နှာ ပဲ့တင်မှုနဲ့ အတူ "စိတ်မထားတတ်ဘူး" လို့ အယူဓေလာကကြီးထင်ရတတ်တယ်။ ငါက တင်းတိမ်မပဲ ကြင်နာရမှာကို ကြီးထွားပြီး ကူညီချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အလွန်အသုံးချခံရတာ မလက်ခံချင်ဘူး။

အလုပ်ဖော် နှစ်ယောက်ကအသက်ငယ်လို သူငယ်တွေက နောက်ကျတိုင်ဖို့ ရွေးတယ်၊ ရာထူးတက်ဖို့၊ အလုပ်တွေ အကူအညီရဖို့ဆိုပြီး။ ငါလက်ရှိမှာ တကယ် အချိန်မပေးတော့ ငါ့အတန်းရမှတ်နဲ့ ကျန်းမာရေး ဆိုးကျစားသွားမယ်။ အိပ်ချိန်နည်းနည်းသာ ရတယ်၊ တချိန်ထဲမှာ ၄-၅ နာရီ၊ တချိန်တုန်းက ၃ နာရီတောင် ရတဲ့နေ့တွေ ရှိတယ် T_T လည်ပင်း ပြင်းထန်စွာနာတတ်တယ်။ ငါဦးစီ မရပါဘူး၊ စိတ်မကောင်းဘူးလား မိမိတုံ့ပြန်ချင်တာကို ငါ့ကိုယ်တိုင် စေ့စပ်မဲ့ သဘောတရားပဲလား။

မကြာသေးခင်တစ်ခါ ကျွန်တော်/ကျွန်မ အရမ်း စိတ်ရှုပ်စရာနဲ့ ဆရာကို တုံ့ပြန်ပြီး သူ့ကို တရားဝင်နည်းနဲ့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်၊ အလုပ်အပေါ်က အလုပ်ပြင်ရင် အနည်းဆုံးတစ်ရက်ကြိုပြောပေးပါ အလုပ်ငါ့ကို ပိုမိုတုံ့ပြန်မယ်ဆိုရင် လက်ခံမယ်လို့။ ဆရာက "ကြိုးစားပါမယ်" ဆိုတယ်၊ ဒါပေမယ့် ထပ်မံပြီး အဲ့ဒီဟာပဲ ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။ "ကြိုးစားမယ်" ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ မသိဘူး 55555 (ဟာဟာ)။

အကြံဉာဏ်တွေ တကယ်လိုချင်ပါတယ် — ဆရာနဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ နောက်လာမယ့် သုတေသနအခြေအနေနေရာတွေကို ထိခိုက်ချင်ရင် ငါ အိပ်စက်မရဘဲ အလုပ်လုပျသင့်သလား၊ မဟုတ်ရင် စည်းကမ်း Grenze တက်စေသင့်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်လက်လက်လေးနတ်တစ်ခုလို ဖြေရှင်းနည်း ရှိမလား?

ဖုန်းနဲ့ရိုက်တာပါ၊ လက်လွှတ်/ထပ်ဖော်ပြမယ်ဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်၊ စိတ်ကူးလှုပ်ရှားနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် အလုပ်မှာ သံယောဇဉ်ပျက်ကပ်ဖို့ မလိုချင်ဘူး။ မိတ်ဆွေတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ၊ ငါဘာလုပ်သင့်သလဲ?