တိုတိုချုပ်ချုပ်ပဲ ပြောရမယ် နော်။ ငါ ဟိုတယ်ရဲ့ front desk မှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်၊ ဗိုင်းဒ်ဧဒ်နယ် နေရပ် စာနယ်ဇင်းပဲ။

ဟုတ် အကြောင်းရင်းအရမ်းရှည်တယ်… ဒါပေမယ့် အကျဥ်းချုပ်ပထမ ငါ ၄၂ နှစ်၊ ဒီနေရာမှာ ဆယ်နှစ်နီးပါး အလုပ်လုပ်လာတာဖြစ်တယ်။ အပတ်စဉ် နံနက်-နေ့ စနစ်နဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ permanent staff တစ်ယောက်ပါ။ ခုလတ်တေလာ shift တွေကို ခေါင်းဆောင်တွေ မာ့လျောက် ပြောင်းပြန်တာ ရင်ခုန်သံပေးပါတယ်။ အလုပ်သစ်ဝင်တွေ အုပ်စုတစ်ဖွဲ လာပြီး မင်းက သင်ကြားပေးရမှ ဖြစ်သလို သူတို့မလုပ်တာတွေကို ငါ့ကိုပဲ ထည့်ပေးကြတဲ့ အမူအရင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ် — မင်းယူတယ် မင်းသိမ်းတယ် ဘို့လို့ ထင်ထားကြတယ်။ နိုင်ငံ့ကြီးက မဟုတ်တော့ပေမယ့် အကုန်လုံး ငါ့ကိုပဲ တင်မိတတ်တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့လက၊ check-in အလုပ်တွေ အတော်လေး မတ်တတ်လှတယ်။ ဟိုတယ်နားက seminar တစ်ခု ရှိရင်းလို့ အခန်းတွေ တကယ်ပြည့်၊ check-in ကီဩးကြီးစောင့်ကြည့်ရင်း ရာမန်ကြာတယ်။ ငါဆင်တူ စီမံပြီး ည ၆ နာရီနဲ့နီးစပ်လာအောင် ပြီးဆုံးချင်ခဲ့ပေမယ့် night shift အလုပ်သစ်ဝင်က စတန်ဘိုင်လာဖို့ မလာဘဲ နောက်ကျလား ဆိုပြီး လာရသေးတယ်။ ဆိုပြီးတော့ သူက ပင်ပန်းတယ်လို့ ပြောပြီ ငါ့ကိုပဲ လက်မှတ်ပို့ပေးလိုက်ပါတယ် — ဧည့္လူတွေ ပြဿနာဖြေရှင်းပေးတာ၊ အလုပ်ထမ်းချိန်မပြီးမီ ထွက်သွားချင်တဲ့ ငါကို ညပိုင်း အလုပ်ကို ပြန်ခေါ်ကြသည်။ အမှုတစ်ခု က room system မှားနေပေးတဲ့ အတွက် payment ကို ပြန်စစ်ဖို့ လိုချင်တယ်လို့ ဆရာကြီးက ဖုန်းခေါ်ပြီး ငါကို ပြန်လာစေပါတယ်။ အရင်မှာ ငါ မူလအချိန်မှာ အိမ်ပြန်သွားချင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ customer ကို စောင့်ဆိုင်းနေရင်း ည ၁၀:၃၀ ကျော်အထိ နေထိုင်ခဲ့ရတယ်။ night team က တာဝန်မယူဘဲ “မနက်ဖက် team မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောသွားတယ်။ ဆရာကြီးကလည်း “မင်း အလုပ်ကို နားလည်တယ်နော်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ငါနေရင်း ရှုပ်သွားတယ်။

ငိုမောသွားရတဲ့ အခြေအနေပါ။

တခြားဖြစ်ရပ်ကတော့ deposit refund အနည်းငယ်ပါ။ လက်ငင်းကရက်ကဒ်မဖြတ်တဲ့ customer တစ်ယောက် ငွေပြန်ရဆန္ဒရှိတယ်။ တာဝန်ရှိသူက internship ရဲ့ လူငယ်အသစ်တစ်ယောက်ပဲ — အပတ်က ဆော့သွားတယ်။ သူသည် တာဝန်ကို ချောက်သာရတယ်၊ ပြဿနာကြီးလာတဲ့အခါ တိတ်တိမ်းနေရတတ်တယ်။ ငါက ဆက်လက်သွားပြီး လုပ်ပုံလုပ်နည်းရှင်းပြ၊ စာရွက် စီစဉ်၊ လက်သဖွဲ့ထဲက အပြာရောင်ဘလတ်ခလေးကို ယူ၊ voucher ရေး၊ ဆက်သွယ်ဖုန်းတွေပို့၊ သက်ဆိုင်ရာဦးပိုင်းနဲ့ ဖုန်းဆက်ပေး — မိမိကိုယ်တိုင် သင်ကြားရုံနဲ့ သူကချိန်မကျပါဘူးလို့ တွေးရတယ်။ အဆုံးမှာ ငါ တစ်နာရီ၂၀ လောက် လိုက်ရှင်းတင်ပြပြီး customer ကို ပြတ်သားအောင်လုပ်ပေးရင်း တိတ်ချမ်းစွာ ပြီးခဲ့တယ်၊ ငါနောက်ပြန်ကြာပြီး အိမ်ပြန်တတ်နေချိန်ပါပဲ။

ငါတစ်ခါတလေ စိတ်ဆိုးတတ်ပေမယ့် အမှောင်ထဲလေး သကယ့်ဟုတ်တယ် လီဟာကြီးကို ရယ်ရတတ်တယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကို အကြမ်းဖက်ရုံ သရုပ်မှန်ပေးရတယ်၊ အခြားသူတွေနေရာက အခက်အခဲတွေကို ငါဖြေရှင်းပေးရတတ်တာ လျှင်ပေါ့ 5555 (ဟုတ် မြန်မာတွေလည်း ဟာဟါဟာ သလို ရယ်လိုက်) ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ရဲ့ အင်အား၊ လူစီမံခန့်ခွဲမှုတွေကို သတ်ကောက်လုပ်ရဖို့ တကယ် အလွန်တွေနေပါတယ်။ ဟိုတယ်က စနစ်အကျင့်ရပ်တည်ချင်ရင် တာဝန်တွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသတ်မှတ်သင့်တယ်၊ အလုပ်သင်အဖြစ် win-win အစီအစဉ် တကျကျရှိသင့်တယ်။ အသစ်ဝင်တွေကို တစ်ဆင့်တစ်ဆင့် သင်ကြားပေးမထားပဲ တစ်ကြိမ်ထဲတင်မီထားလိုက်ရင် “လေ့လာတယ်တတ်တယ်” လို့ ပြောတာ မကောင်းဘူး။

နောက်တစ်ခုက ဆရာကြီးက ပြောပေးတာ မရှိဘဲ “ဒီနေ့အပြီးအချိန်မှာ လက်စွဲပေး” လို့ အလုပ်အမြန်တွေကို ပို့ပေးမှုကတော့ စိတ်နာကျေစေနိုင်ပါတယ်။ ငါ တာဝန်ယူချင်ပေမယ့် နားလမ်းတွေရှိတယ်နော်။ နောက်ထပ်အသိပေးမှုမရှိဘဲ တာဝန်တွေ ပေးပြီး စနစ်မရှိရင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဘာမှမကျန်လို့ အခန်းတင်ထားတဲ့ မီးသံစေချင်တယ်။ ငါ့မှာ ကိုယ့်ဘဝ ရှိတယ် ကိုယ့်မိသားစု ထမင်းဆောင်ထားတယ် မိခင်ကို ဖျော်ဖြေမှုရှိတယ်၊ အိမ်နဲ့ အလုပ်ဇယားကိုလည်း ဖလှယ်နေရတယ်။

ငါမျက်နှာမခိုင် လက်မခိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ထိန်းချုပ်ကျွမ်းကျင်သဘောအတိုင်း ဘာမှ မသုံးချင်ဘူး။ ဘာလုပ်မှန်း ဆွေးနွေးချင်တယ့်အချိန် ဘယ်လိုပြောမလဲ ဆိုတာ မဖြစ်ချင်ဘူး။ တိတိကျကျ ပြောချင်ပေမယ့် ရတ်သိမ်းမစွန့်ကြဲအောင် မျိုးဆက်သွယ်ချင်တယ်။ ငါ စာတိုတစ်ခု လုပ်လိုက်မယ် လို့ လုပ်ဆောင်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ် — urgent task အတွက် short manual တစ်ခု။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ငါက အလုပ်ကို ထိန်းချုပ်ချင်သလား လို့ ထင်မယ်လို့ ရှိတယ်လို့ ကြောက်တယ်။ ဆရာကြီး နဲ့ ဆွေးနွေးပြီးတော့ ဆရာကြီး အကြံပေးမှုမရှိဘဲ အေးဆေးဖြစ်ရင်တော့ ဘာလုပ်ရမလဲ — နောက်ထပ်ခံစားရအောင် ဒါလေ့လာပြီးအလိုလျှောက်ပဲ သည်းခံသွားသလား ဒါမှမဟုတ် အသက်အရွယ်လေးထားပြီး တာဝန်ပြောင်းရအောင် ကြိုးစားသလား။

ဒီ forum ကို ပထမဆုံး တင်တာ မှားနေဖြစ်ရင် တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ ဖုန်းနဲ့ ရေးနေချိန်မှာ နောက်ချိန် check-in တစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာ၊ အချိန် ၇:၄၅ PM ဖြစ်တော့ စာရှည်တင်လိုက် တစ်ယောက်နောက်က တင်တာ T_T

မိတ်ဆွေတို့ရေ နေကြတယ်လား၊ ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုတာ အကြံပေးပါလား?