မနေ့ည က ကျောင်းငြိမ်းပွဲလုပ်ပြီး အိမ်ပြန်လာတော့ ညောထိတိက်ကအချိန်လောက်ပါ။ ပြင်းရင်ပန်းလည်ပန်းတယ်။ အိမ်မှာတော့ အလုပ်နှစ်ပုဒ်ကနေဆုံးရှုံးရမယ့် ကြေကတ်တွေရှိတယ်။ လက်တည့်တည့်နဲ့ အိတ်ဖွင့်ကြည့်တော့ ချစ်သူရဲ့ဖုန်းဟာ အခန်းမုဆိုးဘေးပေါ်မှာ ထားလှမ်းထားတယ်။ သံသရာထဲကနေ ရင်ခုန်သံတိုးလာတယ်နော်
မကောင်းဘူးနော် ခံစားချက်က တချက်ထိပ်သိမ်းတုန့်ပြန်လာချိန်ပဲ။ ကိုယ်ကြိုးစားပြီး မကြီးမားစေဖို့ ဖြစ်ပြီး စိတ်မထင်သိရဘူး။ နေ့လယ်မှာတော့ သူ့ကို ကော်ဖီယူပေးချင်တော့ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး စားပွဲဘက်မှာ သှားတော့ မသိမှတ်ဘဲ မက်ဆေ့ချ်လ်ပေ့တ်ဖွင့်သွားတယ်။ စိတ်ကူးကပ်သွားတော့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်
တစ်ယောက်မက်ဆေ့ချ်ရှိတယ်၊ နာမည်က သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ စကားလုံးပဲ။ စာရှည်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့်... မျိုးကိုမေတ္တာသစာလေးတွေ၊ “ညလို့ကောင်းတယ်” လို့မျိုးနဲ့ စကားချိုချိုတွေ ပါတယ်။ ငါဖတ်တော့ နှလုံးတက်ပြီး လုံးဝမနားလည်ဘူး၊ ဒီလိုဖြစ်နိုင်မလား
ငါ အသက် ၄၂ ဝန်းကျင်။ ဖူကက်မြို့က ဒေသကျောင်းတစ်ခုမှာ အဓိကအတန်းဆရာမပါ။ ချစ်သူနဲ့ တစ်နှစ်ကြာလာပြီ မင်္ဂလာမတက်ရသေးဘူး။ မကြာသေးခင်ကမှ သူ ဖုန်းကို ပိုချိတ်သက်တယ်ဆိုတာ တွေ့ရတယ်၊ ညနေပိုမိုနောက်ကျရောက်တတ်တယ်၊ စီမံကိန်း ဒေသပတ်လည်ဆိုင်ရာ အစည်းအဝေး ညှိနှိုင်းမှုတွေနဲ့ တွေ့ရှိတတ်တယ် လို့ ပြောတတ်ပေမယ့် တကယ်ဘယ်သူလဲ မဖော်ပြဘူး။
အဲဒီမက်ဆေ့ချ်တွေ ပေါ်လာတာနဲ့ ရောငျးတကြောင်း၊ စိတ်ချမ်းသာမှု ပျက်သွားတယ်၊ စိတ်ငယ်ရာတော့ ဖြင့်ပျက်သွားတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါဟာ ဂန့်ညိုရလား။ သူ့အလုပ်က ဒေသကွန်တ့်က့န်း့ နှင့်ပတ်သက်ပြီးတော့ အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးမှုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် တချို့စကားတွေကတော့ ကိုယ်ပိုင်လက်လှမ်းထိတွေ့မှုရှိတယ်လို့ ထင်မိတယ်
ငါ မျက်လုံးမထိဘဲ ဖတ်ချင်တော့ မဖတ်ဘဲ ကြိုးစားတုန့်ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့လုပ်ဖော်ကောင့် LINE နဲ့ Instagram ကို စိစစ်ကြည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမှ ပြောပြီးတဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ တွဲတူတဲ့လူမို. အချို့ဓာတ်ပုံတွေက သူပြောတဲ့ အဲ့ဒီညပဲ ကလပ်တွဲဖြစ်သလို ဖေ့စ်ဘုတ်ပို့စ်တွေရှိတယ်။ ငါကရော သံကျမိသလို ခံစားသွားတယ်။ မကြိုတင်သိသေးပေမယ့် ဝမ်းနည်းပြင်းရောင်ပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်မခံရအောင် ထိရောက်သလို ငါ့ကိုယ်ကို မေးမြန်းနေရတယ်
တိုက်ရိုက် တိုက်ဖျက်မလား? သူမှ ကိုယ်တိုင် ပြောချင်အောင် မေ့နေသလား? တိုက်ရိုက်မေးရင် ငါ မေးစရာပိုများနေမလား၊ အမှန်ကိုထုတ်မပေးမလားလို့ စိုးရိမ်တယ်။ စိတ်မတည်ရလို့ မအိပ်တတ်ဘူး မနေ့ညကလည်း။ ဖုန်းနဲ့ ရေးလို့ ကောင်းမယ်ဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ် များလောက်စွာ ချန်လှပ်ထားမပေ
နောက်ထပ် တချက်က ငါ ဆရာမကြောင့် ပုံရိပ်ကို ထိန်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ အိမ်ကလဲ အလုပ်မိတ်ဆွေတွေကလဲ ငါ့ကို အားနည်းတဲ့ လူတုန့်သိမ်းအနေနဲ့ မမြင်ချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ထားလိုက်ရင် အမှန်ဖြစ်သွားရင် ငါ အလွန်ဝမ်းနည်းမိမှာပါ။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး
အချိန်မတိုင်ခင် အထောက်အထားအဖြစ် စကရင်ရှော့ယူထားဖို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောမိတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ကို မျက်နှာမဖြစ်စေချင်ပေမယ့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ထိခိုက်စေမယ်လို့ ထင်တယ်။ ဆက်တော့ ချက်ချင်းစောင့်ကြည့်မိလို့ ဆိုရင်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ဝတ်မိနေတဲ့လူလိုပဲ ထင်မိမယ်။ ငါအဲဒီလူမျိုးမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲကလှုပ်ရှားမှုက အရမ်းကြီးတယ်
ဒီလိုတွေ မခံရမှု လက်တွေ့ကြုံတွေ့ဖူးသူတွေဆီမှာ ဘယ်လိုမေးမြန်းကြလဲ? ဘယ်လို ပြင်ဆင်ပြီး မေးခွန်းတွေမဖြစ်ပေတို့တော့ ဗျာဇာတရားစနစ်မပျက်စီးအောင် ပြောပေးနိုင်မလဲ? ငါ ခိုင်မှန်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်တွေလိုချင်တယ်၊ အမျိုးအစားနဲ့ အားပေးစကားတွေ မလိုဘူး။ ဘယ်ဇာတ်လမ်းတွေအတွက် အခွင့်အရေးပေးသင့်ပြီး ဘယ်လိုမျိုးကို မစောင့်ဆိုင်းသင့်ကြောင်း သိချင်တယ်
ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? မင်္ဂလာပါ ငါ အရမ်းရောဂါနဲ့ လုံးဝမသိဘူး T_T
ပစ္စည်း— တိုင်ရင် မေးမယ်ဆိုရင် အာရုံထိန်းချုပ်မှုပိုမတတ်တဲ့ မိမိလိုဖြစ်တဲ့ အချိန်ဘယ်လိုကောင်းလဲ?