အဲ့ဒီ... စိတ်ကိုယ်တစ်ခါတလေ ဖြန့်ချိချင်လို့ သူငယ်ချင်းရဲ့လော့ဂ်အင်ကိုချိုးဆက်ပြီး ပထမဆုံးတစ်ကြိမ်ပို့တာပါ။ အရမ်းရှက်ရတဲ့အရာပေမယ့် ဇိမ်ခံစိတ်နေရပါတယ် တကယ်ပဲ
ကျွန်တော်/ကျွန်မ အသက် 28 ဖြစ်ပြီး ကိုရားခန့်တစ်ခုက အစိုးရကျောင်းမှာ ဆရာမ/ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်လုပ်တာ အတောအတွင်း၃နှစ်လောက် ရှိပြီ။ သင်ကြားပေးတာကိုတော့ အရမ်းချစ်တယ်... ဒါပေမယ့် စနစ်နဲ့ အနားလူတွေကတော့ တကယ့်ပင်ပန်းဖိုက်အရာတွေရှိတယ်
မနေ့က မနက်ပိုင်းမှာ ဆရာမတွေပေါ်လှုံပွဲရှိခဲ့တယ်၊ စတင်ချိန်က ၈:၁၀ နာရီခန့်။ ဦးဆောင်က ကျွန်တော့်ကို အထူးပရောဂျက်တစ်ခုထဲဝင်ဖို့ ခေါ်တယ်။ ကြည့်ရင်ကောင်းနေသလိုပေမယ့် ဘတ်ဂျက်လေးဘူး၊ ပြင်ဆင်ချိန်လည်းမရှိဘူး။ နောက်ကွယ်က ဆိုပြီး အကြောင်းကြားတာနဲ့အဆုံး သဘောတူမထားဘဲ ပေါ့။ အဲဒီအချိန်က အဖြစ်အပျက်ကို လှည့်တမ်းမေးပြီး မစေ့စပ်ပဲ သံရုံးလက်လျောက်ပစ်သလို ခံနေရတယ်
ပထမဆုံး အကြံပေးသူတွေက အလုပ်တစ်ပိုင်းအငယ်ဆုံးပဲ လက်ခံရပြီး၊ ကျွန်တော်/ကျွန်မ အပိုင်းအချို့ကို အသေးစိတ်ရှင်းပြဖို့ တောင်းလိုက်တော့ "ကိုယ်သိတဲဲ့တော့ကိုယ်လုပ်လိုက်" နဲ့ "မြန်လုပ်ပါ" လို့ တေးသံစွမ်းအေးနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။ အရင်က မေးမြန်းချင်တာတွေကို နားမထောင်ဘဲ အလုပ်ကြမ်းကပ်ပေးလိုက်တာပဲ။
ကျွန်တော်/ကျွန်မ အရင်ပြောခဲ့တာက အရည်အသွေးနဲ့ လုပ်ချင်ရင် အချိန်ယူရပါတယ်၊ မိဘတွေကို ခွင့်ပြုချက်ယူရပါမယ်၊ ဖုန်းနံပါတ်ရေးထားတဲ့ နောက်ဆက်တွဲခြေားလေးတွေ (စတစ်ကာ/ပိုစ့်အစ်) လည်းရေးဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အားနည်းနဲ့ နေအိမ်ပေမယ့် စာပိုင်းအနည်းငယ်ကြားအလှည့်သတ် ပဲရုံနဲ့ အလုပ်တွေ အကုန်ကျကျ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ကိုပစ်ပေးလိုက်တယ်၊ အလုပ်ပမာဏကလည်း မလျော့ပါဘူးရှာ
အချိန်မဟုတ်တဲ့ အချိန်က ကျွန်တော်/ကျွန်မ ရနိုင်တာက ညနေ ၇ နာရီမှ ၉ နာရီနဲ့ စနေနဲ့ တနင်္ဂနွေတွေမှာ ၃-၄ နာရီလောက် စာသင်ပို့ဆောင်မှုတွေ ပြင်ဖို့ပဲရှိတယ်
အလုပ်ဖော်တချို့က ကူတွဲချင်မှန်း မထင်ဘူး။ သူတစ်ယောက် (အသေးစိတ်မဝင်ချင်ဘူး) သာယာတဲ့ပုံစံနဲ့ မိဘတွေကို တွေ့ကြုံဖို့ ရှောင်တိမ်းတက်တယ်၊ ကြောက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဦးဆောင်မေးလို့ "အလုပ်မရှိဘူး" လို့ တုံ့ပြန်တယ်ပေမယ့် တာဝန်ပေးလိုက်ရင် ထမင်းစားရက်လုံး တစ်နာရီနောက်ကျ သွားစားပြီး ကျွန်တော်/ကျွန်မ အတွက် ထပ်ပြီး နာရီနှစ်နာရီ ထိန်းကျောင်းရတယ် T_T
အခုလိုရတာ မခံခံကြဘူးလို့။ တခါတလေ မူတည်တိုင်ရချင်သလို သောလည်း ရှေးပယ်မိတယ်၊ အရေးပျက်မလားလို့ စိုးတယ်
ကျွန်တော်/ကျွန်မ သံတုမကောင်းစွာမစကားမပြောဘူး၊ ကူညီဖို့ တောင်းကြားတာပဲ၊ ချစ်မက်ပြီး အငြင်းပွားဖို့ မလုပ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထိချက်တွေ မရပ်တန့်ဘူး။ အမြဲလိုက်လျောညီထွေဖို့ ရုန်းကန်နေရတယ်၊ ထိုင်ပြောရင် တင်းတိမ်သွားမလား စိုးတတ်တယ်၊ လူတွေက ကျွန်တော်/ကျွန်မ ကို ဝမ်းနည်းတယ့် မောလား၊ ဟောလောပီလား တစ်ခုခုထင်မိမယ်လို့ သဘောထားခံရဖို့လည်း ကြောက်တယ် ၿဟြြ
တစ်ချိန်မှာ ဦးဆောင်က စာရွက်စာတမ်းမပြည့်တာနဲ့ ချီးကောင်းတယ်၊ ကျွန်တော်/ကျွန်မ အားလုံးပြင်ဆင်ပြီး ထည့်ပေးပေမယ့် အကြောင်းအရာတချို့ကို ပြင်ရန်လိုခဲ့တယ်။ ဖိုင်ပြင်ဆိုတာနဲ့ သင်္ချာ ၂ နာရီလောက် ဖိုင်ပြင်ပြီး ပုံနှိပ်ရင်းနက်ခေါက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ရှင်းပြချင်ခဲ့ပေမယ့် ဦးဆောင်မှ ငါးယောက်လောက် ပြန်ပြောတဲ့ မျက်နှာစရိုက်က အမှားရှာဖွေချင်တဲ့ ပုံစံရောက်သလို။ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ထည့်သွင်းထားတဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကို အမြဲ အမှားပဲ အဖြစ်မြင်နေသလို ခံစားရတယ်
တစ်ချိန်မှာ မျိုးတင်စိတ်မရှိဘူး တန်းမင်းမှာ အိပ်စက်မရဘူး၊ အလုပ်တွေ စဉ်းစားနေရတယ်၊ စိတ်ထဲက အာရုံရှုပ်နေတယ်၊ ရုတ်တရက် အလုပ်ထွက်မယ်လို့ စဉ်းစားချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကလေးတွေကို ချစ်ကြလို့ တက်ပို့မချေချင်ဘူး၊ သင်ကြားရတာကိုလည်း စွဲလန်းနေလို့ မလွယ်ရောက်ချင်ဘူး၊ နှလုံးသားကြားက အပြင်းထန်ကို ဆန့်ကျင်မှုရှိတယ်
ဦးဆောင်နဲ့ ပြောချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အလုပ်ခမ်းနားမှုတက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ကြောက်တယ်၊ ဆက်ဆံရေးပျက်စီးရင် ဒါမှမဟုတ် အခြေအနေတွေလာကွက်လိမ့်မယ်ဆိုတာကိုလည်း၊ ကျွန်တော်/ကျွန်မ ကို ရှိခိုးမမကျေဘူး သို့မဟုတ် အလုပ်မနှစ်သက်ဘူးလို့ လူတွေဆန့်ထုတ်မယ်လားဆိုတာကို သူငယ်ချင်းတွေလို ထင်မိမယ်လို့ စိုးတယ်။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ ဆိုတာလည်း တကယ်မသိဘူး၊ အပြစ်ပြုမယ်မဟုတ်ဘဲ အဆင်ပြေစေမယ့်နည်းနဲ့ ပြောချင်တယ်
ဆရာ/ဆရာမ တွေဖြစ်သူတို့၊ ဒီလိုအခြေအနေတွေ ကြုံဖူးသူတွေလဲ ရှိရင် အကြံပေးပါ အရင်သဘောဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ကျွန်တော်/ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ? ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်/ကျွန်မ တစ်ပိုင်းထင်ရင် ပိုအလွန်လား?
ပီ.အဲလ်. ဇာတ်လမ်းရှုပ်ထုတ်ရိုက်ရင်းက စာတွေ မစုဆောင်းကောင်းရင်တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ်လည်း ငါအရမ်းရောလွန်းတယ်