กำลังชงกาแฟตอนตีเจ็ดสิบสอง (07:12) อยู่ดีๆ หัวหน้ามาสะกิดหน้าไม่ดีแล้วบอกว่า “เร็วหน่อยสิ ลูกค้าเต็มร้าน” ทั้งที่ชุดที่ลูกค้าสั่งคือชุดใหญ่ชุดเดียว ใช้เวลาเตรียมประมาณ 20 นาทีได้ แล้วอีกคนที่ทำกาแฟหายไปหลังร้าน เงียบเลยครับ. เซ็ง

ผมอายุ 34 ทำบาร์ista มาตั้งแปดปี อยู่สมุทรปราการ ทำร้านกาแฟย่านชานเมืองที่คนเช้ามาทำงานเยอะ เป็นคนเดียวที่มักจะเปิดร้านบ่อยสุดเพราะเพื่อนร่วมทีมบางคนมีชีวิตอิสระมาก จังหวะงานไม่ตรงกันบ่อย พอเช้าก็ให้ผมลงรายละเอียดทุกอย่าง ทั้งชง กาแฟดริป ทำซอส ทำขนม แล้วอีกสองคนไปรับออร์เดอร์เก็บโต๊ะ ดูเหมือนแบ่งงานนะ แต่ไม่ลงตัวจริงๆ

ช่วงเดือนที่ผ่านมาเริ่มหนักกว่าปกติ เพราะมีโปรโมชันหน้าร้าน เขาให้ผมทดลองเมนูใหม่กับเพื่อนอีกคน ผมเอาตามที่ลองจริงๆ ใส่โน้ตในสมุดเล่มเล็กๆ (ปากกาสีแดงด้วย) เก็บฟีดแบ็กจากลูกค้าประมาณสามวัน แต่พอโปรขายจริง หัวหน้าเอารูปไปโพสต์บอกทีมคิดกันเอง โอเค พอมีลูกค้าบ่นเรื่องรสหรือความไม่สม่ำเสมอ กลับชี้นิ้วมาที่ผม บอกว่าไม่ละเอียด ทั้งที่คนสอนเพิ่งลาออกเมื่อเกือบสองเดือนก่อน และคนเข้ามาช่วยเป็นมือใหม่มากกก จริงงง ครับ เราต้องเทรนกันเองในชั่วโมงเร่งด่วนแบบขอไปที

การสลับกะแบบไม่เป็นระบบด้วย หัวหน้าเปลี่ยนตารางตอนกลางคืน ส่งไลน์จบ บางทีกะผมโดนยกให้สแตนด์บายช่วงสองทุ่มกว่าเพราะเพื่อนจะไปกินข้าวกับแฟน ใครจะไปรู้ว่าต่อมาจะมีออเดอร์ถาดใหญ่เข้ามาตอน 20:30 ต้องเคลียร์คนเดียว แล้วพอของหมด เช้าวันรุ่งขึ้นมีคนมาถามว่าทำไมแคร็คเค้กหมด ทั้งที่ผมเตรียมแล้ว แต่บอกว่าไม่สวยพอ ก็เซ็งดิครับ

ผมพยายามคุยกับหัวหน้าแบบสุภาพนะครับ บอกว่าอยากได้เวลาเทรนและค่าตอบแทนเล็กน้อยเพราะต้องทดลองเอง เอาไปให้ลูกค้าชิมก่อน เก็บฟีดแบ็ก แต่คำตอบคือ “ไม่ต้องหรอก ทำไปเถอะ เดี๋ยวลูกค้าก็ชอบ” โทนแบบสั่งงาน ทำฟรีๆ งานนอกเวลาบ่อย จนเหมือนเป็นเรื่องปกติที่เราจะอยู่ร้านดึกโดยไม่ได้จ่ายเพิ่ม เฮ้อ

มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำใจไม่ค่อยดีคือ เพื่อนร่วมงานคนนึงชอบอ้างว่าเขาเป็นคนคิดสูตร ทั้งที่ผมเป็นคนม้วนสูตรให้สมบูรณ์ เขไปคุยกับลูกค้าว่าเป็นไอเดียเขา ลูกค้าชม แล้วพอผมถามขั้นตอน เขาตอบขำๆ “เออ ก็ช่วยกันทำไง” แบบนั้นเราพูดขึ้นมาก็เหมือนขี้แพ้ กลัวทำบรรยากาศในร้านตึง แต่ในใจคิดว่ามันไม่ยุติธรรม ทำไมความพยายามเราต้องกลายเป็นเรื่องธรรมดาเสมอ

ผมรักกาแฟนะ แต่ตอนนี้เบลอๆ บางวันตื่นมาไม่อยากไปร้าน รู้สึกหมดไฟ อยากทำกาแฟตั้งใจ แต่การจัดการเรื่องกะและหน้าที่บั่นทอนความตั้งใจเรา เหมือนถูกเหน็บให้ทำทุกอย่างแต่สิทธิ์ในการพูดหรือรับเครดิตน้อยมากกก จริงงง... ก็คิดมากอยู่

บางทีเราคิดมากไปเองมั้ย หรือควรเข้มขึ้นในการเจรจา แต่ถ้าทำแบบนั้นกลัวร้านตึง ลูกค้าเห็น ผลกระทบจะย้อนมาที่เราอีก วนลูป น่าหงุดหงิดมากครับ 5555

เพื่อนๆ ที่ทำงานร้านกาแฟหรือบริการ เคยเจอแบบนี้มั้ย — งานหนักไม่เท่าความไม่เป็นธรรมที่ทำให้ท้อ ผมควรสื่อสารยังไงให้หัวหน้าเห็นว่าการจัดสรรงานควรเป็นระบบมากกว่านี้ โดยไม่ถูกมองว่าเรื่องมาก หรือถ้ายังแก้ไม่ได้ ควรมองหางานใหม่เลยดีมั้ย กลัวเปลี่ยนแล้วเจอแรงกดดันแบบเดิมมาแทนอีก T_T

ป.ล. ถ้าใครมีไอเดียง่ายๆ ที่ช่วยให้ไม่รู้สึกว่าทิ้งความตั้งใจในการทำกาแฟไป เช่น วิธีจดบันทึกไอเดียในเวลาสั้นๆ หรือวิธีขอเครดิตเวลาออกเมนูใหม่ แนะนำได้เลยครับ มากกก ขอบคุณล่วงหน้าครับ