ေသခ်ာမခံႏိုင္ၿပီး စိတ္ဒုဒႆနျဖစ္ေနပါတယ္ — ႏွစ္မႈတ္က်ၿပီး ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ?

မမနက္ကလမ္းေဖ်ာက္ ညိႇနက္လေးနာရီဝန်းကျင်မို႕ဆီလာရင် စိတ်မဝေ မောပန်းလှပါတယ္ အလုပ်နေ့တစ်နေ့လုံး ဘဏ္ဍာရေးဇယားတွေပြုစုရင်း ညကနေပိုင်းကားမောင်းပြန်လာတာပါ၊ နာခေါင်းနဲ့ မိုးရွာသေးတယ်၊ လမ်းလည်းပိတ်။ တော့ အခန်းထပ်သုံးကို စတင်တက်သွားတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းသွားသလိုမို႕ — တိတ်ဆိတ်လို့ တရားမ၀င်အောင် မိတ်ဖွင့်ရင် လေလက်တို့ ပတ်လည်ထဲကအသံပဲကြားရတာပဲ။

မထင်ပါဘူး မိဘမေတ္တာသလို သူမက အစားအသောက်ဝယ်ဖို့ သို့မဟုတ် စက်ဘီးသွားတာလို့ ထင်ထားတယ်။ ဒါပေမယ့် အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ ကိုယ့်ထိပ်ဖိနပ်မဟုတ်တဲ့ ဖိနပ်တစ်စုံကို ဆိုဖာဘေးမှာထားတာ မြင်ရတာနဲ့ စိတ်ဖိစီးပြီး ငါ့လက်ကျိပ်ပြားတစ်မိနစ်ထဲ ကုန်သွားတယ်။ လက်လုံးတွေ၂ပုလင်းကြွက်လောက် ဖိတက်သလို မာနရယ်၊ အသက်ကြောင့်လား မသိဘူး၊ အသက်ရှင်တော့ မိနစ်၄၀ကျော် ရှိပြီ၊ စာရင်းကိစ္စ အလုပ်လုပ်သူ၊ ဘာမှမထင်ရှားဘူး၊ ဒါပေမယ့် အတွင်းမှာ တစ်ချက်က “ဘာလဲဗျ” လို့ အသံထွက်လာတယ်။

မီးဖိုကိုဝင်ကြည့်တော့ လူတစ်ယောက်က ဘာရှေ့မှာ ထမင်းထုပ်တဝက်နဲ့ ချက်ထားသေးတဲ့ ကော်ဖီခွက်တစ်ခွက် ရှိတယ်။ ဒီနေရာက စတင်စိုးရိမ်လာတယ်။ ဖုန်းကို သူမအသုံးပြုပြီး ချားဂျ်ထားတာကို ယူပြီး ဘယ်အချိန်ပြန်လာလဲ စော်ကားကြည့်ချင်လို့ပဲ။ လက်ကလက်မှာ စက်ล็อกရှိပြီ၊ ကျွန်တော် တံခါးဖွင့်ဖို့ စိတ်ရပ်တန် ပြီးလက်ထိုင်နေရင်း “ဖွင့်ရမလား” ဆိုပြီး ရှုပ်နေတယ်။ အမှန်ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် တကယ်တော့ စူးစမ်းဖို့မကြိုက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အတွင်းက အသိတရားက မကိုင်နိုင်လောက်အောင် သိချင်လောက်လောက်နာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ဖုန်းပတ်လမ်းကာလတစ်ခါတုန်းက လိုက်ချင်လို့ ကုဒ်တောင်းခဲ့တဲ့ ကုဒ်နဲ့ ထပ်ရိုက်လိုက်တယ်၊ အဲဒါနဲ့ ဖွင့်သွားတယ်။

မျက်စိကိုယုံလို့မရဘူး၊ ချက်စကားတစ်ခု တက်လာတာပဲ — အမည်မသိတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ ချတ်တွေ ပေါ်လာတယ်၊ ပရိုဖိုင်ဓာတ်ပုံက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ။ စကားတွေက သံသာနဲ့ နီးကပ်ပြောဆိုချက်တွေလည်း ပါတယ်၊ ချစ်စကားလေးတွေ၊ သူမက ကျွန်တော်ကို မခေါ်တဲ့ ခေါ်နာမည်နဲ့ ခေါ်နေကြောင်း တွေကို မြင်ရတယ်။ ဖတ်ရင်း မျက်နှာကို လက်ထိုးခံစားရသလို ဖြစ်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို “မဆုံးမလျော့ အကျဉ်းချုပ်မလို” လို့ မပြောနိုင်ဘူး၊ တစ်ကြိမ်ချင်းစီက ဦးနှောက်ထဲကို တက်လာပြီး “ဒီဘာလဲ?” လို့ တုန့်ပြန်တယ်။

ဒါပေမယ့် တဖက်က စာတွေက ပိုမိုရှုပ်ထွေးစေတယ် — တွေ့ကြမယ် လို့ တိုင်ကြားချက်တွေ၊ သူမနဲ့ ပျော်ရွှင်ချိန်မှာ အပတ်ရက်တစ်ရက်ကို ကျွန်တော်နဲ့ပြင်ဆင်ထားတာကို ပယ်ဖျက်ပေးပါလို့ တိုက်တွန်းထားတာတွေအပါအဝင်။ အဲဒီမက်ေ့ဆေ့တွေက သူမရဲ့ နေ့စဉ်အပြောအဆိုနဲ့ တစ်ချက်တည်း မကိုက်ဘူး — သူမက မိသားစုကိုချစ်တယ်၊ ရိုးရှင်းမှုကိုချစ်တယ် လို့ ဖော်ပြခဲ့တာ၊ သူမက ကျွန်တော် လမ်းမတော်မှာ မုန့်ချက်တဲ့အချိန်တွေကိုကြိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာတွေ ရှိပေမယ့် ဒီလို လုပ်နေမှုပုံစံက ပထမဦးစွာ တွေ့နေတဲ့ အပြုအမူနဲ့ မတူဘူး။

ဦးခေါင်းထဲ တိမ်တိုက်တက်နေတယ်၊ ထောက်သုံးခဲ့ချင်း မစားချင်ဘူး၊ တိုက်ခိုချင်တာမရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် မကြောက်ကြဘူးနော်။ ဘာကြောက်လဲ မသိဘူး — တကယ်ကြောက်ရတာက အရာတကယ်ပျက်ပြားသွားရမယ့် အမှန်တရား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မတန်ဘူးလား၊ သေးငယ်ရယ်သောက်ရယ်လား၊ ယုံကြည်မှုနဲ့ သိပ်ယုံခဲ့တာကြောင့် ငါဟာ မင်းမဆိုးဘူးလား စో။ ဟိုအာရုံတွေက စောက်စောက်စိတ်မရှင်းတော့ဘူး။

မနက်ပိုင်းမှာ မနေ့ညကကို မတွေ့ဘူးဆိုတာကို မပြောရဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ မေးမနေဘူး၊ အလားတူသဘောထားမမောင်းဘူး၊ အဲဒီမှာ အကြောင်းတရားတက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိနေပေမယ့် — အလုပ်သူငယ်ချင်း သို့မဟုတ် မိသားစုအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဘက်မှာတော့ “ဘာလို့ အချက်ခဲ့တာလဲ” “ဘာလို့ ဖုန်းမှတ်တမ်းဖျက်ထားတာလဲ” “ဘာလို့ အတူယုံကြည်ရတဲ့သူတွေက မဟုတ်တဲ့ ပုံတွေရှိတာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေပါ။ ဓာတ်ပုံတစ်ချို့ မရှင်းလင်းပေမယ့် တစ်ချို့က မြင်ရတာနဲ့ပဲ သိလိုက်ရတယ် — သူမဟာ နာမည်မသိတဲ့ ဘဝတစ်ခုရှိတယ်။

ဒီအပတ်တစ်ပတ်လောက်မှာ မလွေ့ပတ်ရစရာ သေးတဲ့ အပြုအမူတွေကို မှတ်မိလာတယ် — မိုဘိုင်းမှာ အချိန်ပိုပေးနေတတ်တာ၊ တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်တောင့်ရယ်ဖြစ်ကာ ဖျက်ဖျက်ဖွင့်ချင်တာ၊ ညဘက်ပိုမိုနောက်ကျလာတာ အလုပ်နဲ့သူငယ်ချင်းသဘောနဲ့ ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော်ရဲ့ အဖွဲ့အလုပ်အကိုင်လူတွေက လက်မတွေ့ဖူးလို့ မျှော်လင့်မရဘူး။ သက်သေတွေကို ရှာဖွေရန်ကြိုးစားချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှာသမျှတာတိုင်း နာကျင်စေတယ်။

ကြုံတွေ့ရတဲ့ အရာတွေက အတွင်းခံစိတ်နဲ့ ပြိုကွဲနေတယ် — ဓာတ်ခွဲနဲ့ ခံစားချက်တွေ တစ်ရာချက် ချင်းဆိုင်နေတယ်။ ကျွန်တော်က သူမက မိတ်ဆွေသက်ဆိုင်သူတစ်ယောက်ပဲ လို့ ယုံချင်တာ ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် နှလုံးသားတစ်ဖက်ကတော့ ရဲရဏဖြစ်တယ် — အိမ်ထောင်ရေးကို ကာကွယ်ချင်တာ၊ တကယ့်အမှန်တရားကို တိုက်ရင်ချင်တာ။ မိမိကို မေးတတ်တယ် — ငါက သန္တာလွတ်လိုက်လား ဒါမှမဟုတ် နေရာပေးသင့်တဲ့လား။ ဒါပေမယ့် နေရာပေးရင် ပိတ်ပင်ခြင်းနဲ့အလားတူ ပြုမူချက်တွေရှိလာရင် နေ့တိုင်းနာကျင်မိတယ်။

တကယ်ပြောရရင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဝင်လုံးချင်ရင် အရေးပေါ်အရ ဆက်ဆံရေးပျက်ဆီးနိုင်လို ့ မချင်းချေချင်ဘူး။ မံမတော်တဆ စကားတိုးတက် မပြောချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့က စကားမပြောဘဲ ထိန်းလို့မရင် သူမ့က အမှန်တရားတက်လာရင် တာဝန်ယူနိုင်ဖူးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ရဲ့စိတ်ကို ပျက်စီးသွားစေနေလား ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် မသိ။ ငါ့ကိုယ်ကို မေ့လျော့သိပ်သိမ်းပါ့မလား ဒါမှမဟုတ် သာမာန်ပဲ လို့ ပြောရမလား။

နောက်တစ်ချက် — မေးချင်တာက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ ဆိုတာပါ — ထိုင်စောင့်နေသလား၊ သို့မဟုတ် တည်ငြိမ်စွာ တိုက်ရိုက်မေးလား။ ဗျာ မက်သေချာတဲ့ သက်သေ နဲ့ ပြောချင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာချင်းဆိုင်လို့ တိုက်ရိုက်မေးလို့ရမလား။ ငါ့မှာ ငွေရှင်အခြေခံ ရှိပြီး အလုပ်တည်ငြိမ်တယ်၊ ကိုယ့်ဘဝကို အပျက်အပါးမဖြစ်စေချင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ထပ်ပြီး လိမ်မှိန်ခံနေရတာကိုလဲ ခံမရဘူး။

လိပ်စာ — အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေနဲ့ အသက်အရွယ် ဂရုစိုက်ပြီး ပြောကြားနိုင်သူတွေက ငါ့လို အသက်၄၀လောက် အရွယ်ရှိတဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုအကြံပေးမလဲ။ တခါတရံ ကျွန်တော်ထင်တာက ငါ့စိတ်ပိုမိုလွန်စေတယ်၊ အကြောင်းအရာတချို့ကတော့ ကိုးကားမဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ခံစားချက်တွေကြီးမားတယ် T_T

OP — ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ?