အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းက ဒီစနေနေ့ မင်္ဂလာဆောင်မယ်။ ကျွန်မက သတို့သမီး၏ ဖော်လှလူ ၅ ယောက်ထဲက တစ်ယောက်။ ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံး အတွဲတွေရှိပြီ — ၃ ယောက်ကတော့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးပြီ၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း မကြာခင်ဆောင်တော့မှာ။

ညကအလေ့ကျင့်တုန်းက မိန်းကလေးတွေနဲ့ စားပွဲတစ်ခုထိုင်၊ စကားတွေက အိမ်အကြောင်း၊ ကလေးအကြောင်း၊ အိမ်အရစ်ကျအကြောင်းချည်းပဲ။ ကျွန်မ နားထောင်နေရုံ။ ပြောစရာမရှိ။

တစ်ယောက်က "နောက်တစ်ယောက်က မင်းပဲနော်!" လို့ပြောတယ်။ အားလုံးပြုံးကြ။ ကျွန်မလည်း ပြုံးပြလိုက်တယ်။

ဒီပွဲတစ်ခုလုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကွဲအီနေသလို ခံစားရတယ်။ လူတိုင်းမှာ အတူတူ လမ်းလျှောက်ဖို့ အတွဲတွေရှိ။ လှည့်လည်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မပဲ သတို့သားဘက်က ဖော်လှလူ မပါတဲ့သူ။

သူငယ်ချင်းအတွက် မပျော်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ပျော်တာ။ ဒါပေမယ့်... ညလင်းပြီး အိမ်ပြန်ရင် ဘယ်သူမှ စောင့်နေတာ မရှိ၊ ပွဲဘယ်လိုလဲဆိုတာ မေးတဲ့သူမရှိ။

အသက် ၃၀ ကျော် တစ်ကိုယ်ရေအဖြစ် တခြားလူတွေရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တွေ ဘယ်လို မစိတ်မအေးဘဲ ဖြတ်သန်းရမလဲ။