ကျွန်တော် အသက် ၃၀ ယောက်ျား။ သူငယ်ချင်းတွေက ၆ လအတွင်း မသိသူနဲ့ ၅ ကြိမ် ချိန်းပေးခဲ့တယ်။ အကြိမ်တိုင်း "ကျေးဇူးပါ၊ နောက်ပြောကြတာပေါ့" နဲ့ပြီးပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

ပထမအကြိမ် — စကားကောင်းကောင်းပြောကြ၊ သူက ပျော်ပါတယ်ဆို၊ အိမ်ပြန်ပို့ပေး။ နောက်နေ့မက်ဆေ့ပို့တော့ ဖတ်ပြီးပြန်မဖြေ။
ဒုတိယအကြိမ် — ပထမနာရီဝက်ထဲမှာ စကားက တဖြည်းဖြေး လျော့သွားတယ်။ သူက အိပ်ချင်တယ်ဆို၊ စောစောအိမ်ပြန်။
တတိယအကြိမ် — အစားစားတဲ့အချိန်ပဲ ဖုန်းတစ်ခါကိုင်နေတယ်။
စတုတ္ထအကြိမ် — အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရတယ်၊ အိမ်ပြန်ပို့။ ၂ ပတ်ကြာတော့ သူ့အိမ်ရှေ့ဖြတ်တုန်း တခြားယောက်ျားနဲ့ နေတာ မြင်လိုက်တယ်။
ပဥ္စမအကြိမ် — မနေ့က။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း "အကိုက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဘာမှ မခံစားရဘူး" တဲ့။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် သံသယဝင်လာတယ်။ ချောတာ မဟုတ်ပေမယ့် ရုပ်ပျက်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အလုပ်က ခိုင်မာ။ စကားပြောတတ်တယ်။ ဘာလို့လဲ။

တကယ်ပြောရရင် နောက်တစ်ကြိမ်ချိန်းတွေ့ဖို့ ကြောက်လာပြီ။