လက်ထပ်ပြီး ၃ နှစ်ပြီ။ ခင်ပွန်းနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း တိုက်ခန်းမှာ နေ၊ ယောက္ခမအိမ်ကနေ ၂၀ မိနစ်လောက် ဝေးတယ်။

မနှစ်ကစပြီး ယောက္ခမအဖေက တနင်္ဂနွေတိုင်း ကျွန်မအိမ် လာတယ်။ အစက မြေး ကြည့်ဖို့ လာတာလို့ ထင်ခဲ့တယ် — ကျွန်မတို့မှာ ၂ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။

ကြာတော့ ပုံစံ မြင်လာတယ်။ မနက် ၉ နာရီ ရောက်လာ၊ ညနေ ၅-၆ နာရီ အထိ ရှိနေတယ်။ တနင်္ဂနွေတိုင်း။ ကြိုပြီး ဖုန်းမဆက်ဘူး။ ယောက္ခမအမေနဲ့ အတူ မလာဘူး။ တစ်ယောက်တည်း အမြဲ။

ခင်ပွန်းက "အဖေ အထီးကျန်တယ်၊ အမေက တနင်္ဂနွေတိုင်း ဘုရားကျောင်းသွားတယ်" တဲ့။ နားလည်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တနင်္ဂနွေက ကျွန်မတို့ မိသားစုငယ်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အနားယူရက်။ အခု တနင်္ဂနွေတိုင်း မနက်စောစော ထ၊ အိမ်သိမ်း၊ ဟင်း ၃-၄ မျိုး ချက်၊ တစ်နေ့လုံး ဧည့်ခံရတယ်။

ခင်ပွန်းကို "အဖေက ကြိုဖုန်းဆက်စေချင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကြားကြားက ခဏခဏ နားစေချင်တယ်" လို့ ပြောတော့ "အဖေကို ဘယ်လို တားရမလဲ၊ အသက်ကြီးပြီ" တဲ့။

ဒါကြောင့် တနင်္ဂနွေတိုင်း ပြုံးပြုံးကြီး ကြိုဆိုနေတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ ပင်ပန်းတယ်။ ဒီလို တစ်နှစ်ရှိပြီ။