အခု မနက် ၅ နာရီပါ။ ယောက္ခမနဲ့ ဖုန်းချလိုက်တာ၊ ဒီ thread ဖွင့်ပြီး တင်လိုက်ပါတယ်။

ယောက္ခမက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း မနက် ၅ နာရီခွဲ ဖုန်းခေါ်တယ်။ "အမေ စောစောထတယ်၊ မင်းကို စိတ်ပူလို့၊ နှုတ်ဆက်ရုံ ဖုန်းခေါ်တာ" တဲ့။

ပထမတုန်းက မနှစ်က ဖုန်းကိုင်တယ်၊ အိုကေ၊ ချစ်စရာပါ။
လနဲ့ချီပြီး ပင်ပန်းလာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကိုင်နေတုန်း။
ဒီနှစ် နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း ၅ နာရီခွဲ ဖုန်းဝင်တယ်။

မကိုင်လို့ မရဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ မကိုင်တော့ ယောက္ခမက ခင်ပွန်းကို ဖုန်းခေါ်တယ်။ ခင်ပွန်း နိုးပြီး ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးတယ်။ "အမေ ဖုန်းခေါ်တာ ဘာလို့ မကိုင်တာလဲ" တဲ့။

တစ်ခါ ၅ မိနစ်လောက် စကားပြောတယ်၊ တစ်ခါ ၃၀-၄၀ မိနစ်။ မနက် ၅ နာရီကနေ ၆ နာရီထိ။ ယောက္ခမ ပြောချင်တာ။ အိမ်နီးနားချင်းအကြောင်း၊ ဘုရားရှိခိုးသွားတာအကြောင်း။

ဖုန်းချပြီးတော့ ပြန်အိပ်လို့မရဘူး။ ထရတယ်၊ အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ရတယ်။ ဒီနှစ် နေ့တိုင်း ၄-၅ နာရီပဲ အိပ်တယ်။

ခင်ပွန်းကို "အမေ ၇ နာရီမှာ ဖုန်းခေါ်လို့ ရမလား" မေးတယ်။ ခင်ပွန်းက "အမေက မနက်ပိုင်း စကားပြောချင်တာ၊ မင်း စောစောထ၊ ချွေးမကောင်းဖြစ်ပါ" တဲ့။

ချွေးမကောင်းက မအိပ်ရဘူးလား?