ကိုလက်ထုတ်သင့်သလဲ ဆိုတာကို မင်းတို့နဲ့ပြောချင်လို့ပါ၊ ငါကလည်း အရမ်းမင်းလောက်အံ့ဩပြီး စိတ်ပျက်နေသမျှ ဘာလုပ်ရမှန်းမရှိတော့ဘူး

အရှည်ရှည်ပြောပါ့မယ် ဒီဟာကို တစ်စုတစ်စု ရှင်းချင်တယ်နော်။ ငါအသက် ၃၂ နဲ့ ပြည်သူ့ဆေးရုံက နာဆာတစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်ကိုချစ်တယ် ဗျာ။ ဒါပေမယ့် ဒီ၂လအတွင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလုပ်က ပိုပြီးဖြတ်တောက်လာတယ်၊ တကယ်ပဲစဉ်းစားမိတာပဲ — ထားရမလား လက်ခံဖို့လား

စတင်တာက စစ်ဆေးခဲတဲ့ အကြောင်းတစ်ခုရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့လတစ်လကြာက အဌာနဥက္ကဌ
နာမည်မဖော်ချင်ဘူး) ဖိုရ်နာတိ တစ်နေ့မနက် ၇:၃၀ လောက် မိသားစုလက်သွယ်လက်ဆောင်နဲ့ဝင်လာပြီး အဖွဲ့ကလေးတွေဆီကိုပြောတယ် မနက်လာမယ့် အပတ်မှာ အလွန်အရေးပါသည့်သင်တန်းရှိတယ်၊ သူ့ရဲ့ အလုပ်နောက်ပိုင်းကျတဲ့ စက်ကြာပိုင်း ၄ ရက်ကို လိုအပ်လို့ အစားထိုးဝန်ထမ်း ရာထူးလိုချင်တယ်၊ တစ်ရက်ချင်းစီ ကိုဝိုင်းဝန်းညီမျှနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူကလူတစ်ယောက်ကို အလွတ်တန်းပေးမယ်လို့ ပြောလို့ ငါတချို့အပတ်ဝင်ဝန်လုပ်ချင်လို့ အလိုအလျောက် လက်ခံသွားတယ်၊ အဖွဲ့လိုက်ဖြစ်လို့ အနှိပ်အရှုံးမရှိဘူးလို့ထင်တာပါ။ တက်လေ့လာတဲ့အခါမှာ ဦးဆောင်ကကျေးဇူးမပြောဘူး၊ တိတိကျကျ စီမံမပြောဘဲ ရိုးရိုးပြောပြီး ဗလာဘားပဲ မူလတမ်းထားပြီး လက်ဖြုတ်သွားပေးသလိုပဲ

ပတ်လည်နှစ်ပတ် ကျော်ပြီး ပြန်လာတော့ အဲဒါဘယ်မှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲပါ ။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက ပြန်လာချိန်ကနေစပြီး အဖွဲ့အတွင်း လူတွေအလုပ်တွေကို တစ်ချက်ချင်း စီနဲ့ အပေါ့အပျော့နဲ့ မဟုတ်ပဲ စတင်တုံ့ပြန်မိတယ်။ အချို့ဟာ ဆေးရုံစနစ်က ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်ကြတယ်၊ အချို့က အနည်းငယ်ဖြစ်တဲ့အမှားတွေကို ငါနဲ့အဖွဲ့ကဖြေရှင်းဖို့ကြိုးစားနေတယ်။ သူကတော့ အလုပ်မကောင်းတဲ့ အမှုနည်းနည်းကိုသာ ဥပမာတွဲပြပြီး တကယ်လက်ခံတာများချင်တယ် ဆိုပြီး ပြောလိုက်တယ်။ အဖွဲ့လုံးရော စိတ်ဓာတ်ကျတယ်

ကိစ္စကြီးလုံးစုံကတော့ တစ်နေ့တိတိ ည ၂:၁၅ ခန့်မှာ အရေးပေါ်အခြေအနေကြောင့် လူနာကို ပြောင်းရွှေ့ရဖို့လိုခဲ့တယ်။ လက်လှမ်းအနားလှုပ်ရှားမှုက တခြားဌာနကနေယူခဲ့တဲ့ အချိန်ကြာခြင်းကြောင့် ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဦးဆောင်ကတော့ တာဝန်ကျရောက်မှုမရှိတဲ့ အချိန်နောက်ကျမှုကို မကျေပွန်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို အစားထိုးလုပ်စေချင်တယ်။ သူက အလုပ်ပြောထားတာတွေ တစ်ပါတ်ထဲ ၆ နာရီပိုပြီး အလုပ်လုပ်စေပြီး တုံ့ပြန်နေတဲ့ ပေးဆောင်တဲ့အရာမျိုး မသေချာဘဲ "အဖွဲ့လည်း ကူညီကြရမယ်" လို့ပဲ ပြောတယ်။ သူက မမှားဘူးလို့ကော ဖိုင်စာရွက်တွေလုပ်ရတာကြောင့် အချိန်ကျခဲ့တာ မျက်နှာမချင်းလက်မခံဘူး ဆိုပေမယ့် တိုက်ရိုက်လက်ခံမလည်း ဖော်ပြပေးတာ မရှိဘူး။ အဲဒီတစ်ပါတ်မှာ ငါတို့ အပတ်စုစုတဲ့ အလုပ်အချိန်ထဲမှာ ၆ နာရီခန့် ပိုလုပ်ခဲ့ရတယ်၊ ငါ့ရဲ့ နှစ်၂လပွဲလက်မှတ်နှင့်တကြ ထိုင်ထား던 ဒတ္တရာတွေကိုလဲ ၂ လအလိုလို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုတင်ဘောက်တာတွေကို ရုတ်တရက် ရည်ရွယ်ချက်မထားဘဲ ရွှေ့ဆွဲခဲ့ရတယ် — ဒါက အရမ်းငရဲတယ်

ငါတော့ အရမ်းကန့်သတ်မချင်သူပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဦးဆောင်က မိမိအမှားကို အသိမပြုဘဲ တာဝန်ကို ကျွန်တော်တို့ပေါ်မှာ တင်ထားတာကို ခံယူလို့မရဘူး။ ကိုယ့်လူ့ဘ၀ အချိန်ကို ပေးပြီး အလုပ်ထပ်လုပ်ဖို့ဆီသို့ ငါတက်ေရာက်ခဲ့ရတယ်၊ ဆရာဝန်နဲ့အပတ်စဉ်ချိန်းပွဲကိုလဲ ၂ လလောက် ကြိုပြီးထားခဲ့တာကို ၃ ကြိမ်ဆက်ရွှေ့ခံရတယ်၊ အဲဒါကို လက်မခံနိုင်လို့ မလုပ်ကောင်းဘူးဆိုပြီး ရိုက်ချက်ခံရတယ်။ ငါရှင်းပြမယ်ဆို ကင်းမရှိဘူး၊ ပွဲပွဲသဘောထားကတော့ အပြိုင်အဆိုင်ငါကတော့ ရှုံးနိမ့်တတ်မယ်၊ သူက ဦးဆောင်မို့ နောက်ဆုံးဆို "ကိန်းကျသလောက်ပဲ" ဆိုပြီး ကာလဆုံးဖြတ်သလိုပဲ — ငါတို့လုပ်အားနာမှုကို ငြင်းငယ်လိုက်တယ်

အလုပ်ဖက်ဝင်ဘက်၀န်ထမ်းတချို့က သိပ်မကြောက်ဖို့ကြောက်ပြီး လက်ခံလုပ်ကြတယ် — အချို့ကကလေးငယ်ငယ်ရှိပြီး မူကြမ်းပြန်လည်ပို့ရမယ်၊ အချို့ကပညာသင်ကြားစရာရှိပြီးလည်း "ပဲူကြည့်မယ်" ဆိုတယ်။ ငါနားလည်တယ်၊ ဒါပေမယ့် နားလည်ရမှာမှာလဲ ကန့်သတ်ချက်ရှိဖို့လိုတယ်ဆိုပုံပါ။ ငါတုန့်ပြန်ကျမိချင်တာကတော့ အဖိုးမထားတဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းကိုခံရတယ်၊ အခြားတွေထက် ပိုသင့်တယ်လို့ ထင်သဖြင့် တန်ဖိုးမရှိခြင်းကိုခံစားတယ်

အခုအချိန်မှာ ငါ ဦးဆောင်နဲ့ တစ်ကြိမ် သံသယပြောခဲ့တယ် ကုန်ချိန်နောက်ပိုင်း ၆:၄၅ ခန့်၊ လူတိတ်တိတ်နဲ့ အလုပ်ပြီးချိန်မှာ ပါ — တစ်ခုခု ပြောင်းလဲချက်တစ်ခု အလိုရှိတယ်၊ အချိန်လမ်းကြောင်းကို ပြုပြင်ချင်တယ်၊ အားပေးချေကြေး လိုချင်တယ် ဆိုတော့ သူက တုံတက်ပြန်ပြီး "ကိုယ်တိုင်စီမံနိုင်တယ်" လို့တိုလို့ ပြန်ကာ အလုပ်ပဲ ဆက်လုပ်လိုက်တယ်။ တကယ်လုပ်ဆောင်ဖို့ ချက်ချင်း အစီအစဉ်မရှိဘူး။ ငါ ဒီလိုမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာနဲ့ အားမရကျလို့ ဘာလုပ်ရမှန်းရှင်းမိတော့ဘူး — ဆက်ခံရမလား၊ ဒီအခြေအနေကို ဆန္ဒပြရမလားဆိုတာ မသိဘူး။ ဆန္ဒပြရင် ဦးဆောင်နဲ့ တိုက်ပွဲထွက်နိုင်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပတ်ဝန်းကျင်ပိုဒဏ်တက်တတ်လို့ ပိုပျက်စီးနိုင်တယ်လို့ ကြောက်တယ်

ယခုအချိန်မှာ ငါ အိပ်ရေးမမောတော့ဘူး၊ တချိန်တချိန် ည ၃:၂၀ မှာ နာရီကြည့်ပြီး အိပ်မပျောက်တာကြောင့် မနေနိုင်ဘူး။ စိတ်ဓာတ်နဲ့ မိသားစုဆက်ဆံရေးကိုလဲ ထိခိုက်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ပိုထိခိုက်မယ်ဆိုရင် အလုပ်လုပ်မှုပမာဏနဲ့ လူနာအောကျမှုနဲ့ ထိခိုက်တက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ဘေးချင်တယ်။ ငါက အတင်းအကျဆုံးတော့ လူနာကို အမှားလုပ်ချင်မနေဘူး စိတ်ဓာတ်ကြောင့် အဆင်မပြေဖြစ်တဲ့အတွက်

တချို့အချိန်တွင် ကိုယ်လျော့နည်းနေတာလား၊ စိတ်ပိုစိုးရိမ်နေတယ်လား ဆိုတာလဲ ထင်ရတယ်။ အားလုံးကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးချင်လို့ဖြစ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါ ပိုစိုးလောထင်ထားတာလား။ ကိုယ်တိုင်ကို တောင်းဆိုဖို့လား၊ လက်မှတ်နဲ့ လက်ရေးစာတမ်းမေးကြရာ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်စကားပြန်ပြောမလား၊ HR နဲ့ ကိစၥတက်လှမ်းမလား ဆိုပြီးစိုးလို့ ဆက်မလွှတ်နိုင်ဘူး

ငါ့ကို လမ်းညွန်ပေးပါ — ကျွန်တော်တို့နာဆာတွေ သို့မဟုတ် ဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်သူတွေအနေနဲ့ ဒီလိုတွေကြုံဖူးကြပါလား။ တိုက်ရိုက် တာဝန်ချိန်းပြောင်းမေးပြီး ခံစားရလား၊ အခြေအနေကို ပြောပြီး ရလာတဲ့ အလုပ်ဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ ချိန်ကိုကြာခဲ့လဲ ဘယ်လိုဖြစ်သလဲ။ နောက်ပြန်မရနိုင်လောက်ရင် အဲ့ဒီအချိန်မှာ တကယ်လက်ထုတ်သင့်မလား။ အသက် ၃၂ မှာ အလုပ်ရပ်ချင်ရင် ရှာရမလားဆိုတာလဲ စိတ်ကူးပါပဲ — နာဆာအလုပ်က အလုပ်ရှာရခက်မယ်ဆိုတာ မမှန်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ ဤနေရာနဲ့ လူနာတွေကို ချစ်မိနေတဲ့အတွက် စိတ်နေရပေမယ့် လည်း မပျက်စီးချင်ဘူး

ကျေးဇူးပြုပြီး အမှန်တရားနဲ့ အကြံပေးပါ။ ကိုယ့်အတွေ့အကြုံပြောပြပါ။ ငါဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သိချင်တယ်

ပုဒ်လေး - အချက်အလက်မလုံလောက်ရင် မေးပါနော်၊ ပိုဖြေပြောပေးနိုင်တယ်၊ အခုတော့ အရင်ထဲက တိမ်တိုက်နဲ့ T_T