မေးချင်တာက မေးပြန်သင့်လား မေးရင် ဒီကိစ္စဟာဝမ်းနည်းတောင်းဆိုတာလား မဟုတ်ရင် စက်ချင်တာနဲ့ချင်းသုံးတာလား — ငါ အရမ်းမရှင်းဘူးလို့

အကြောင်းကတော့ ငါ အသက် ၄၂ လောက် နေတယ်၊ ချည်းမန်းမြို့ နင်မန်းလမ်းက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝန်ထမ်းလုပ်တယ္။ ဒီဆိုင်မှာ လာတာသုံးနှစ်နီးပါးဖြစ်ပြီ။ ဆိုင် atmosphere သဘောကျတယ် မူလတန်းက တိုတောင်းလေး ဆိုက်တယ် ပြတင်းပေါက်နားတည်၊ နွေဦးရေခဲလက်ဖက်တစ်ခွက်ထီးပုံတစ်လုံးကက်မကျန် ရေတွက်စက်ဘက်ဘက်နားမှာထားတယ်၊ အရင်တွေကလာတဲ့ဖောက်သည်တွေ မနက်ညအချိန်အချို့ခဏခဏလာတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက မနက်လောက်လောက်က မန်နေဂျာအသစ်တစ်ယောက်လာခဲ့ပြီးတော့ လုပ္ချင်တာတွေကို အချိန်ကျော်လုပ်စေဖို့ ဝါသနာရှိတယ် မလစာအပေါ်မှာတော့ မစိုးရိမ်ဘူးလိုမျိုးပဲ

မနေ့က ဒီလို ဖြစ်ခဲ့တယ် — ဆိုင်က ည ၉ နာရီပိတ်တတ်တယ်၊ ဖောက်သည်တစ်ယောက် အော်ဒါမြန်ချင်လို့ ငါတို့ အလုပ် ည ၄၀ นาทีကျော် ထိနက်ရိပ်တက်ရုံ၊ မန်နေဂျာက ည ၄၀ နာရီခေါင်အချိန်လောက်မှာ ဘေးချင်းနားက "နည်းနည်းနေရစေပါဦး ညလည်းငါပိုက်ဆံလွှဲမယ်" လို့ သက်သာတဲ့ စကားဖြင့်ပြောတယ်။ ငါက အလုပ်မပြီးတော့မသွားချင်လို့ အိုကေ လက်ခံတယ်၊ အဖိုးတန်လက်ကိုင်သူတစ်ယောက်ကလည်း ငါထက်အသေးငယ်မဟုတ်တဲ့ သူဟာ ပြန်ကူပေးတယ်၊ အလုပ်တွေ သတ္တိပြီး ပြီးဆုံးခဲ့တယ်လို့ ဆိုရင် ည ၁၀ နာရီနောက်ပိုင်းမှာ ပြီးခဲ့တယ်။ မန်နေဂျာ လာတော့တစ်ခါပြောတာ "ကျေးဇူးတင်တယ် ညကပိုက်ဆံလွှဲမယ်" တော့နောက်တစ်နေ့စစ်ကြည့်ရင် ငါ့ဘဏ်ထဲမှာ ဘာမှမဝင်ဘူး

တယ်လီဖုန်းခေါ်ပြီး သလို ညႊန်ပြေနည်းနည်းရိုင်းရိုင်းမဟုတ်တဲ့စကားနဲ့ မေးလိုက်တော့ "မနက်ဖြန် လွှဲမယ်" ဆိုပြန်တယ်။ နှစ်ရက်လောက်ကြာသေးတယ် တိုင်းတာလိုက်ရင် ဘာကမှမဖြစ်ဘူး။ အဲဒီမန်နေဂျာတစ်ခါတစ်လေ ကာတွန်းတွေလို "အလကားလုပ်ပေးလည်းได้" လို့ ရယ်ရင်းပြောတတ်တာ မှာ ငါ ရယ်မထွက်ဘူး အံ့ဩနေပြီ၊ အပေါ့တွဲထဲနဲ့ တတွေ့ တိပ်သောခံစားချက်မရှိတော့ဘူး

နောက်တစ်ခုက မန်နေဂျာတစ်ချို့က အရောင်းဝန်ထမ်း ဒိပ်တာဝန်ထက် မရှိတဲ့အလုပ်တွေကို ပေးတတ်တယ်။ ပစ္စည်းကွပ်ပိုးတွေကို ထိုင်ပေးဖို့၊ အပူခံအလေးကြီးပစ္စည်းတွေကိုမြှောက်ပို့ဖို့ လုပ်စေတတ်တယ်။ မနက်ပိုင်းမှာပဲ ပစ္စည်းတွေ ပို့လာပြီး ငါတို့တင်ထားရင်း ရုံးချိန်နဲ့ မဆက်ဆံဘူး။ ထို့အပြင် အချိန်ပိုမိုချိန်ဆောင်မှု (overtime) မပေးဘူး၊ အနည်းဆုံး ရိုင်းမယ့်ကျေးဇူးတင်စကားတောင် မကြာဘူး။ မတတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို ကျန်လျက်ရှိတယ်။ ဆိုင် အသစ်ဝင်တဲ့လူတွေကလည်း တိတ်ဆိတ်ကြတယ်၊ စကားမပြောချင်ဘူး အလုပ်ပျက်နေရင် မပျက်ကြချင်ဘူး လို၊ ဒါပေမယ့် ငါ စဥ်းစားလာတယ် ငါက အန်တီမိုက်ကွန်ဖြစ်သလို ဘဝပ်တယ်လား

သို့မဟုတ် ငါ ငယ်မြို့လာတာနဲ့ ငါပြောင်းလဲဖို့ မဖြစ်နိုင်แล้วလား ၅၅၅၅ ငါ့ထင်ပေမယ့် တခါတလေ ငါနေရတာကို ငါရွေးထားတာပဲဆိုတဲ့ အတွေးထွက်တက်တယ် — ဖောက်သည်တွေအေးချမ်းပေမယ့် အိမ်နားလမ်းမလျှင် အရမ်းဆန်တယ်၊ ခြေလမ်းငါးမိနစ်လမ်းပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလို အဟုန်ပေါင်းချိန်များ ဖြစ်လာတာနဲ့ အကျိုးခံစားမှု နည်းနည်းခံရဖမ်းလို့ ထိခိုက်စေတယ်၊ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ် သေချာ

ွက်လှုပ်ရှားသူတွေဘက်က စုံစမ်းမေးခဲ့ကြတဲဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ထူးထူးခြားခြား။ တချို့က တည်ငြိမ်ပြီး ရေရှည်သာ သေခ်ာအလျားထားလို့ ပြောတယ်၊ တချို့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မန်နေဂျာနဲ့ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ပါဆိုတယ် — အချိန်ပိုနှင့် လစာပေးမှုကို ပိုသေချာစေဖို့ သို့မဟုတ် အလိုတက်ကူမလားဆိုတာ ကြိုတင်ပဲသတိပေးဖို့ မေးပါ။ ငါကြောက်တယ် အဲ့ဒီလိုကို ပြောရင် ဆိုင်ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင် နဲ့ ထိန်သိမ်းမှု ပြောင်းလိမ့်မယ်လို့။ ငါ တိုက်ခိုက်သွားရင် မန်နေဂျာ စိတ်ဆိုးနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ပိုပြီးရှုပ်တက်တယ်လို့

အရင်လက်ထဲက ပြဿနာတွေကြား ငါ တိမ်းတာမျိုးပါ။ ငါလက်လွတ်လိုက်ရင် နေရာကို မေပၚနေရင် အခြေအနေမလေးနက်သေးဘူး။ ပြောဖို့ဆိုရင်တော့ ငါ ကေလ်ာ္တာနဲ့အမျိုးမျိုးလူဆိုးလို့လား၊ မန်နေဂျာ ဦးချုပ်ဟာ အခြားသူတွေနဲ့ အသစ်ရွှေ့လဲနိုင်လား

မိတ်ဆွေတို့ဘယ်လိုထင်လဲ — ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ တိုက်ရိုက်ရိုးရှင်းစွာ ရိုင်းမရိုင်းစွာမဟုတ်ဘဲ အချိန်နဲ့လစာအကြောင်း သေချာမေးသင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အကြောင့်တိတ်တိတ်နဲ့ ဆိုင်ကနေ အလှမ်းချင်း လှမ်းထွက်ရှာ အလုပ်အသစ်ရှာသင့်လား? ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်ပတ်ဝန်းကျင် မတင်းတဆိတ်ဘဲ အခြားလမ်းလျှောက်ဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့ အလယ်လမ်းတစ်ခုရှိလား?

ပီ.အဲလ်။ ถ้า တစျခုခုတည်းလောက် ဆိုင်ကားက စားသောက်ဆိုင်အဖြစ် ဒီလို ဖြစ်ဖူးတယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုကျင်းပကြတယ်ဆိုတာမျိုးမျိုး မျှဝေပေးပါ T_T