မနေ့ည လာအိမ်က 23:15 လောက်နဲ့ပေါ့။ ငါတစ်ယောက်တည်း ဆိုင်ရှေ့မှာ စားပေါင်းဘူး ထမင်းစားနေတာနဲ့ မိုဘိုင်းဖုန်းကိုင်ထားတုန်းတောင် လက်ထဲက သော့ချွတ်ကွက်စက်လေးတက်လာနေတာ၊ ဖုန်းဖွင့်ပြောဆိုချင်းမဟုတ်ဘဲ ချတ်တွေစစ်တာပဲ။

ရယ်...ကိစ္စရှည်ပေမယ့် ချိတ်ဆက်ပြောပါ့မယ်။ ငါ 26 နှစ် ရိုက်ကား(rider) လုပ်တယ် ဟွာဟင်း။ ပို့ဆောင်ရမှတ်ဖြင့် လက်ကိုင်သေချာတော့ မအံ့ဘူး၊ ချမ်းသာမဟုတ်ဘူး၊ သာယာတစ်ခုပဲ။ ခင်ပွန်း(ချစ်သူ)နဲ့ နှစ်နှစ်လောက် ခြင်းထားတယ်။ ငါက တော်တော်သမိန်ပေးသူ၊ နည်းနည်းချစ်ခင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဒေသကနေ ဝေးလောက်စေတတ်တယ် (ငါမယ်ဆိုရင် အဲဒီလိုထင်တယ်)။ သူမက ရုံးအလုပ် တို့ကြားနေ၊ အဆက်အသွယ်တည်းမရှိဘူး၊ အိမ်မှာတက်ပေမယ့် စနေနေ့၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွေ အကြိမ်ကြိမ် လာတတ်တယ်။ တခါတရံက သူ့အလုပ်အချိန်အလိုက် နားမရင် ရပ်တန့်ကူးတတ်တယ်။

ပြဿနာကတော့ တစ်လခန့်ကစပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလာတာပဲ။ ငါ တော်တော်စုံစမ်းသိရတာတွေ များတယ်။ တစ်ခါမှာ သူမ ညပိုင်းပိုပြီးအိမ်မပြန်တော့တာ၊ Video call ခေါ်ရင် မတိုက်လိုက်တာများလာတာ (အလုပ်များတယ်လို့ ပြော)။ တစ်ရက်ကတော့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်မယ်လို့ပြောပြီးနောက် မပူဇော်ဘဲ အိမ်ပြန်လာတာ။ ငါ ထင်လိုက်တာက အလုပ်အမှန်ပေမယ့် ဆ်ာ ပရောဂျက်ပြန်ရှိတတ်တာနဲ့ အိုကေ၊ ငါယုံလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အပတ်က ငါ ညနေပိုင်း 15:30 နာရီမှာ စျိုးစုရာဈေးကွက်ကို ပို့ဆောင်သွားတုန်း ကီပုံရတယ်။ သူမဆို တီဖုန်းနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေခဲ့တယ်၊ အရင်က မစဉ်းစားတတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူမ လက်ထဲမှာ ဖုန်းကိုကိုင်ထားပြီး မျက်နှာဖုံးဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ စခရင်ကို ဖျောက်တင်ထားတာ၊ ငါနီးကပ်ဖြတ်သန်းတဲ့အခါ အဲဒီ လူဟာ သူမကို ပြန်ဝှေ့လို့... ကိုယ်တွဲအကွာနည်းလှတဲ့ ပုံစံနဲ့။ ငါကားဝင်းတံခါးကနေ ကြည့်လိုက်လို့ နှလုံးခုန်မင်း၊ ဒါပေမယ့် ငါ ခန့်အမြန် မောင်းထွက်လိုက်တယ်၊ အမှားတက်မယ်လို့ ကြောက်လို့။

အိမ်ပြန်လာချိန် လာမရာ ငါရဲ့မှာတက်တယ်၊ အိပ်ရတာခက်၊ ရင်ထဲမှာ အလယ်ကွာပြီး မင်းတိမ်တစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။ ပြန်ဖြေရှင်းရေးအနေနဲ့ ငါလက်မခံတတ်တဲ့လူတုန်း... သူ့ချပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ငါဒီလိုလုပ်တာ အားမကောင်းပါဘူး အာရုံကို မှားကျပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အံ့ဩမှုက ငါ့ကို သွားလိုက်တယ်။ ငါ သူမနဲ့ အဲ့ဒီလူရဲ့ ချတ်တွေ ကြည့်လိုက်တော့၊ တချို့စကားတွေက စနိတ်ချိုမြိန်လောက်တယ်၊ ငါနဲ့ပြောတဲ့အချိန်ထက် ပိုချိုမြိန်တောင်၊ ဥပမာ "ကိုကြောင်းစောင့်တယ်" အီမိုချီတွေနဲ့၊ နှုတ်ဆက်ပုံ selfie မျှဝေပုံတွေ၊ မိတ်ဆွေလိုမျိုးမဟုတ်လောက်အောင် အနီးကပ်၊ ပေါ်မြင်ခန်းကနေ အနီးနားနား ဖြတ်တောက်ထားပါတယ်။ ငါ ဖတ်ပြီး အံ့သြသွားတယ်။

မေးမယ်လား မေးမယ်မလား ကောင်းကြောင့် တိုက်ရိုက်မေးရင် ပျက်မှားတယ်၊ ဆက်ရှုပ်တက်မယ်လို့ ကြောက်လို့။

နောက်နေ့ မနက်လောက်မှာ ငါ မျက်နှာမြင်ဝယ်ကာ ခုယောက်နဲ့ တွေ့သွားတယ်။ သူမ ပုံမှန်ပဲ မေးလေ့လာပြီး မည်မျှပါဝင်မသိ စကားလုံးပေါင်းတွေနဲ့ တိုင်မ၊ လက်မတည် မနေနဲ့၊ သူ့ဖုန်းကို ငါမြင်မယ်လို့ ကြောက်နေသလို လုပ်နေတာ။ ညနေမှာ ငါ အရမ်းယဉ်ကျေးစွာမေးတယ် "မနေ့က ဘယ်သူတွေတွေ့သလဲ" သူမမျက်နွယ်ချဲ့တယ် ပုံမှန်ပဲဆိုလို့ "ဘာမှ မပါဘူး ၊ အဲ့တာက အရင်မိတ်ဆွေ ဖြစ်တယ်လို့ ထင်တယ်" ပြောလာတယ်၊ အသံက ငါ့အတုနည်းနည်းရှိလို့ မင်းမထင်ဘူး ထင်ရသလား၊ ငါ တစ်ဖန် ပြန်မြင်မိတယ် တောင်။

ငါ နောက်ထပ် မေးမယ်တော့ ပျိုလေးလေး "အဲဒီချတ်တွေ ဘာဖြစ်လို့ ချိုမြိန်လဲ" သူမ ဆွဲနင်းလောက်ပြီး ပြောတယ် "သူက သာပန်ပေးတာပဲ၊ သူ မကြာခဏ ချမ်းသာသူနဲ့ မတွေ့တော့တော့ သူနဲ့ခွဲခဲ့တယ်" ငါ နားထောင်ရင်း စိတ်ရှုပ်နေတယ်။ ယုံလိုချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက မလုံခြုံဘူး၊ အနက်ကြမ်းတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ကင်းလွတ်မရဘူး။

နောက်ကိစ္စက သူ့က ငါ့ကို ဖုန်းစစ်တာ မနှစ်သက်ဘူး လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် တကယ် မတားတတ်တာ၊ ဒါကို တွေ့ရင်း ငါစိတ်မကောင်းဖြစ်တယ်။ သူ့မှာ ငါမမြင်ရတဲ့ အပိုင်းတစ်ခု ဘာလည်း ရှိတယ်ထင်၊ ငါ မိမိကိုယ်ကို ဒေါသထွက်တယ်၊ ဖုန်းစစ်တာကိုမလုပ်သင့်ဘူးလို့ သိပေမယ့် မလှုပ်မရှားထားလိုက်ရင် ပိုဆိုးနိုင်လို့ ထင်တယ်။ တကယ်တော့ ငါက သူ့ကို ချစ်ရေ မလောက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မယုံကြည်မှုတစ်စုံတရာ ရှိနေတယ်၊ ငါ သူမထက် ပညာမမြင့်ဘူး၊ လူမူဆက်ဆံရေးလည်း အနည်းငယ်ဘဲ၊ ငါ့ရဲ့မိတ်ဆွေတွေတော့ သူတို့ရဲ့ မော်တိုဆိုက်ကျပ်ကို ရပ်ပြီးတဘက်နဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူတူပဲ၊ နားနည်းအလားလေးပဲ။

ဒီနေရာက ငါ့ကိုယ်တိုင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခန်းမများစွာဖြစ်စေတယ်။ ယုံကြည်ချင်တာနဲ့ စိတ်ကောက်ကြတဲ့ မျိုးကွဲထဲဟာ ငါ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို မို့တိုးပြန်ပေးတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံရောက်ရင် သူတို့နှစ်ယောက် ရေခဲချိုစားပြီး သွေးလုံးလက်ချပြုံးနေတာ သတ်မှတ်ပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ရုပ်ရှင်တင်ဆင်လို စိတ်မချမ်းသာဘူး။ ဒါကို ထိမခံနေနိုင်လို့ လုံးဝတိတ်တိတ်နေနေပေမယ့် သူမကို မပျောက်သွားမှာကြောက်တယ်၊ ကိုယ့်တတ်ပုံကိုလည်း ဆုံးရှုံးချင်မိတယ်၊ လက်တွေ့သိန်းတက်ချင်လို့ သူမကို နေကြပ်စိတ်နဲ့ ရှောင်နေချင်မိတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမကို ကပ်လေးနေရင် သူမကို ပိုမိုထုတ်ပစ်သွားနိုင်လို့ ကြောက်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတွေက နှစ်လမ်းညွှန်ပါတယ် - တိုက်ရိုက်မေးမလား ဒါမှမဟုတ် အေးဆေးမူပေးနေမလား။ ငါက တစ်ဘက်ချင်းနားမလည်ဘူး အကြံပေးတာကို ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ခံနိုင်ရင် လိုက်မယ့်။ ဒါပေမယ့် ထားလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုနာကျိုးနိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်။ အခုတော့ ငါ သင့်တင်ဆောင်တာများပိုပြီး ညပိုင်းကောင်းတတ်တဲ့အလုပ်လုပ်နေတယ်၊ အထက်က ပါတီကနှစ်ယောက် ငါ့မျက်နှာမူမိတဲ့အခါ ထူးဆန်းစေတယ် 5555 (မြန်မာစာအတွက် ဟာဟာ)။

ငါ ကြိုးစားပြီး တချိန်ချိန်စီ နည်းနည်းစုံစမ်းမေးတယ်။ မလိုအပ်လှတဲ့ အာရုံကနေ ဖောက်ကာ ကြည့်လေ့ရှိတယ် (အဲ့ဒါက 罪ပဲ)။ နောက်ဆုံးမှာ သူမ ပြောတယ် "ကိစ္စမရှိသေးဘူး၊ ပိုမိုဖြစ်တာက အားပေးခြင်းပဲ" ငါ ယုံလိုချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အနက်ရောင်လက်ရာငယ်လေးတစ်ခု ဆက်ရှိလို့ ကြာသပိတ်ပင်ထိနေရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါ တော်တော်စိတ်မကျဘဲဖြစ်နေသလား။

မိတ်ဆွေတော်တို့ ဘာထင်လဲ။ ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ တိုက်ရိုက်ထိုးမေးပေးချင်လား "ငါနဲ့ သူ/သူမကို ရွေးပေးမလား" (ဒရေမှတ်ပြောနေတယ်လား) ဒါမှမဟုတ် နှေးနှေးမေးပြီး သူမရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်နေတာ မကောင်းဘူးလား။ ငါ မျက်မြင်ပေးတဲ့ ကင်မရာလျှို့ဝှက်ဖမ်းချင်ချင် မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အယောင်နင်းချင်သူ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် နှလုံးကို သက်သေ မရှိလို့ ချိုးဖောက်မိနိုင်တယ်။

နောက်ကနေ့ နောက်ထပ် အသစ်တင်ပေးမယ်နော်။

ပွန့်လူး - အကြောင်းရှည်တယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီလောက် စိတ်ထဲပုံရလို့ တင်လိုက်တာပါ T_T