ဟယ်လို မိတ်ဆွေတွေ ယူဇာလေးတွေ ခွင့်ပြုပါဦး မင်းတို့ကိုပထမဆုံးကနေတင်ဖိုရ帖子တစ်ခု တင်ချင်တယ်။ စကားနည်းနည်း မရှင်းလင်းရဘူး ဆိုရင်ရုပ်မလေးပါနော် ကိုယ်လည်း အရမ်းမငြင်းခဲ့ဘူး ဒါပေမယ့် ကျေနပ်စရာ လိုအပ်လို့ လိုက်ချင်တယ်

ကျွန်တော့်အသက် ၃၈၀ ဖြစ်တယ် ကိုရားရှ်မှာ အွန်လိုင်းရောင်းဟင်းလျာငယ်ငယ်လုပ်တယ်။ ပစ္စည်းတွေကို မြှုပ်ထားတာ ငှားထားတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ထားတယ်၊ ထုပ်ပိုးပြီး စတင့်တင်ပို့တယ်။ တချို့ရက်တွေ မနက် ၅ နာရီခေါင်းလောက် ထထလာရတတ်တယ်၊ မနက် ၅:၂၀ လောက်မှာ ကုန်စည်တင်လာတဲ့ ကားထဲကနေ ပစ္စည်းယူရတယ်။ တခါတလေ ညနှင်းလည်း မနက်၄၊ မနက်၅း အပြန်ပြန်နောက်ပြန် ခေါက်ပြန်ရပြီး ည၀ဝ:၃၀ နာရီထိ အခန်းရောက်တတ်တယ်။ မနေ့တိုင်းလားမသိဘူး ဒါပေမယ့် မကြာခဏပါ။ ကိုယ့်လုပ်ငန်းကို လာပါးတော့ ထပ်ပြီး ကျန်သေးတယ် အကြာကြီး လာခဲ့တာ ၃ နှစ်နီးပါး ရှိပြီ။

ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ပေါင်းလက်ကျပြီး အခန်းလေးကို ငှားထားပြီး ပစ္စည်းသိမ်း၊ ထုပ်ပိုးလုပ်ကြတာ၊ တင်ပို့ဖို့ ချေးသိမ်းတာနဲ့ ကုန်ကျစရိတ်လျော့ပါတော့မယ်။ ဒါပေမယ့် လူသစ်တစ်ယောက် လာရောက်ပြီး ဘဝအရ ပြောင်းသွားတယ်။

သူ့နာမည်က ထွန်း လို့ ခေါ်ကြပါစေ။ သူဟာ အလုပ်အမြဲကနေ ထွက်ပြီး ကျွန်တော့်တွေလို အွန်လိုင်းရောင်းရေး လုပ်လာသူတစ်ယောက်ပါ။ အစပိုင်းမှာ ကူညီထုပ်ပိုး၊ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်တာတွေကောင်းပြီး အလုပ်ကြိုးစားသလို တွေ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ အဖွဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုကို ကိုင်ကြမယ် ဆိုပြီး မိမိကိုယ်ကို ဗိုလ်ချုပ်လို ထင်သလောက် တာဝန်ယူစေလိုက်တယ်။ ပစ္စည်းထားရတဲ့ နေရာ၊ ကပ်စက်တွေ ရှိတဲ့နေရာ အကုန်ကျင့်သတ်ချင်တယ် တို့ဆိုပြီး။

တချို့ပွဲတွေ သူက ည၀ဝ:၃၀ နေ့မှာ group chat မှာ “မနက်ဖြန် မနက် ၈ နာရီ အလုပ်မဝင်ရင် ဖောက်သည်တွေ မခံပါဘူး” ဆိုပြီး ပို့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလိုအစည်းအဝေးပြုလုပ်တာ မရှိဘူး။ ငါ တချို့မနက်တွေ အမှန်တကယ် မနက်ဖြန်ဈေးတက်ရတာရှိတယ်၊ စက်ရုံသွားတောင့်နေတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်မှုကားကို မနက် ၅ နာရီမှာ ရောက်တာကြောင့်။ အချိန်ကို သူက ရှင်းမှု့နဲ့ထိန်းချုပ်ချင်ရင်တော့... ဟုတ်ကို မိုက်လော့?

သူက ညွှန်ကြားချက်လို ပြောတတ်တယ်၊ “ထုပ်ပိုးမှား၊ ပြန်လုပ်ပါ” ဒါမှမဟုတ် “ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူတော့မထိုင်ရ” လို့ ထုတ်ခွာတယ်။ တစ်လုံးလုံး အသံမြင့်မြင့်နဲ့ ညှပ်တင်းမေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်တို့ သူ့အောက်မှာ အလုပ်သမားတွေမဟုတ်ဘူးနော်။ ကိုယ့်ကို ဗိုလ်ကြီးကတော့ လက်ကမ်းရှိတစ်မျိုးကပ်တယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါ ဝမ်းနည်းမား ပြေးတိုက်ကြာပေမယ့် ၅၅၅၅ (မြန်မာforum ရယ်စရာနဲ့ = 5555 ကို 555 လို) တောင်။

လေ့လာဖို့ ရလာတဲ့ ဆိုးကျိုးတွေ ရှိတယ်။ ဖောက်သည်တချို့ ပို့ဆောင်တာ နောက်ကျတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထွန်းက ဆိပ်ကမ်း အစီအစဉ် အသစ်အလား စီစဥ်ရင်းနဲ့ ကြိုးစား တာဝန်ချိန် ချထားတာပဲ။ ဖောက်သည်တွေ DM ဖြင့် ဆီးမြှုပ် ပြောတတ်တယ်၊ ကျွန်တော့်တိုင် ပြန်ရှင်းပေးရတယ်၊ အချိန်ကုန်တယ်၊ အားခဲတယ်။ လက်ခံထည့်ပြောလို့ မရတဲ့ အရာတွေကို ပွဲလက်ပေးတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဝမ်းနည်းရောမော တော်တော်။ တိုက်ခိုက်လိုလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင် နေ့ရိုးနေရုံ ဝန်ထမ်းရိုက်တက်နဲ့ ပိုဆိုးသွားတက်မယ်လို့ တောင် ကြောက်တယ်။

ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ဆွေးနွေးကြိုးစားထားပြီ၊ မျိုးမိုသော့ စာချုပ် ချင်းလို စကားဆိုပြီး “မိသားစုလို တွဲလုပ်ကြစို့” လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် သူ့ကို ရိုးရိုးပျက်နေတတ်တယ်၊ “ဘယ်လိုလုပ် မလုပ်နဲ့ အလုပ်မပြီးဘူး” လို့ အသံဏာက်က တစ်ခါတစ်လေ မြင့်တက်တယ်။ တချို့အခါ သူတိုးတက်စနစ်ကို ပြောင်းလဲတယ်၊ ငါတို့ အစပဲ သဘောတူခဲ့တဲ့ အတိုင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ဥပမာ ကျွန်တော် ရှင်းစီထားတဲ့ ကပ်ဘောက်တွေကို ကျွန်တော်က ဆေးထားတဲ့ သေးငယ်တဲ့ စာပါတလာနဲ့ အစဉ်စဉ်ပေါက်ထားတဲ့အစီအစဉ်ကျပြီး သံချောင်းလေးအစရှိတာတွေရှိတယ္။ သို့သော် သူက တာဝန်ယူပြီး အဲဒါကို အမှုတ်ချထားပြီး “ဒီလို ပိုလွယ်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ ငါ ပြင်းထန်စွာ အံ့အားနည်းသွားတယ် ပစ္စည်းတွေကိုတော့ငါ့ပစ္စည်းပဲနော်။

တစ်ခါတုန်လောက် ထွန်းက စပီကာလေးတင်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းမှာ စီးတင်းဖွင့်တဲဲ့ သီချင်းလိုက်ဖွင့်တယ်၊ အသံမြင့်တယ်။ ဖောက်သည်နဲ့ဖုန်းပြောနေတဲ့ သူတစ်ယောက် “အသံရှုပ်တယ် ဓာတ်ချန်” လို့ ပြောလိုက်တော့ သူက “စကားပြောချင်ရင် အပြင်ကို ထွက်လိုက်” လို့ ပြောတယ်။ ဟုတ်ကဲ့ အဲဒါလည်း နောက်မကျဘူး၊ တစ်လောလုံးအဖွဲ့ ရဲ့ ချုပ်ချယ်လိုက်တဲ့ ဗိုလ်ကြီး အနေနဲ့ ဖြစ်ပြီ။ ကြေငြာစေချင်တယ် ငါတို့ ဘယ်လိုခံရမလဲ၊ သူ့နဲ့ တိုက်ရင် ပိုမိုအပူတင်တဲ့ အပြုအမူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကြောက်တယ်။

ကျွန်တော် ကိုယ့်တာဝန် ကိုင်ဆောင်ဖို့ကြိုးစားတယ်၊ ကိုယ့်ထုပ်ပိုးကို ကိုယ့်ကိုယ် ထုတ်ယူပို့ပေးတယ်၊ ပျက်စီးတယ်ဆိုရင် ပြင်တယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ တစ်နာရီတစ်နာရီ လက်မလွတ်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူက “စနစ်မရှိဘူး” လို့ ဒေါသပေါက်တတ်တယ်။ အစပေးချိန်မှာ နဲ့ အတူ သဘောတူခဲ့တာ အတိုင်း ကျွန်တော် လုပ်နေတယ် အဲဒါကို မေးမြန်းမပေးဘဲ ဘာလို့ ပြောင်းလဲသလဲ ဆိုတော့ ငါ အံ့ဩတယ်။ အဲဒါ ဘာအမှုလဲ ဟုတ်ပဲ? ငါ မကျေနပ်ဘူး။

အခု တခြား စဉ်းစားနေတယ်၊ အခန်းကို အသီးသီး ငှားသွားရမလား ဒါမှမဟုတ် သုံးစွဲကြွယ်ဆုံးဖို့ ဘယ်လောက် ဘယ်လို မလားဆိုတာ။ ညှှဥ်းကျဆင်းနိုင်စရာ စရိတ် မြင့်မားတယ်ဆိုးနေတာ။ မကြာခဏ ပို့ဆောင်ဖို့ရမယ့် ဖောက်သည်လည်း ရှိတယ်၊ ခုနှစ်လောက် အလုပ်ရှုပ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒါဆို ငါ တော်တော် စိတ်ပူနေတာ။ ငါမျိုး မောလား? ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်နဲ့ တိုက်ရင် တိုက်ချင်ရင် တိုက်ကို တိုက်တိုက် ရှင်းပြရမလား? ဒါမှမဟုတ် အဖိုးတန်ပြီး စည်းကမ်းတစ်ခု ဖော်ဆောင်ဖို့ အလယ်တန်းတစ်ယောက် ကို ခေါ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းစေဖို့ ပြောချင်တာလား? အဲဒါလား မှန်သလား?

ရှမ်းလေးတင်မိုက် မစွဲ မရပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် စကားရှုပ်ရှင်းရေးလို့နော်၊ နောက်ထပ် update ပေးမယ်။ မိတ်ဆွေတို့ အကြံပေးပါ အဲ့လို ဘာလုပ်သင့်လဲ? T_T

P.S. ကျွန်တော် စကား မသန့်ဆိုရင် အစပျက်တင်လို့ ပြောပေးပါ၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် အကြံပေးမှုကျေးဇူးတင်ပါတယ်။